Τα Χριστοήμερα ‘ς σηνπατρίδανεμουν – Γράφει ο Μωυσιάδης Παναγιώτης

Έχ’ κ’ έρθαν τα Χριστούγεννα

και τα χαραδοξίας,

αγγελο-τραγωδέματα

και ψηςπαρηγορίας..!

Με τη Χριστού το έλαμαν

καρδίας γαλενεύ’νε ,

ανθρώπ’ τ’ ανθρώπ’ςαναφιλούν

παρηγορίανπαίρν’νε..!

Αγγέλ’καστιχαρέματα

απ’ ουρανού λαλίας,

κι αφκά ‘ς ση γην πονέματα

και μοιροτραγωδίας…!

Άστρονλαμπρόν,τρικάλαμπρον

φωτάζ’ τον γεννεμένον,

κ’ έναν μωρόναμουρατσούζ’

‘ς ση στράταν ‘κεςστεμένον..!

Η ψή την ψήν, όντες ‘κι θέλ’,

ο κόσμον ‘κι λαρούται,

΄ς σον Θ’όν, τον νεογέννετον,

εκρέμασα μ’ τ’ ομούτια…!

Τη κόσμονος το βαϊνασίν,

αν έν και δευτερούται,

τον αίτιον, Χριστέ μ’,ποίσον

τ’ομμάτ’ ν ατ’ να κορούται…

Σ’αβούτο τον Χριστουγεννάρ’,

‘ς σ’ αβούτο το σεφέρ’ ιν,

‘ολεν ο κόσμονάχ!’ και βάχ!’

κι η παρά ‘ς σηνΓενεύην…..!!