Κάθαν τσιτσέκ’ αμάραντον, κάθαν λουλούδ’ σκουντούλαν ,κι η λάλια σ’ κατενόν νερόν ,ντο τρέχ’ ‘ς σα ποταμάκρια..
Με τα μοιρολοϊας ισ’ και τα μαυρομαράζια σ’
τα ψήα εγαλένεψαν κι ο Πόντον αναστέθεν,
ανθιάνια εκουρούμπωσαν ‘ς ση πατρίδας το χώμαν
και τα αχαντοτσάτσοπα εφλούγξανε φυλλόπα.
‘Σ σον Βαζελώναν τ΄ έρημον έψαλες με τα δάκρυα
χωρίς ποπάν κι αγιόκερα, καντήλας και λαμπάδας!!
Εγέν’σνε ψάλτες και ποπάς, ‘γούμενος, πατριάρχης,
ντό ψάλ’ και συνταράεται μεσουρανού το δώμαν,
κι απογνεφούν αποθαμέν’ οι τρείς βαθυπνιαγμένοι,
Και αναφουντουλίουνταν και σκούνταν ‘ς σο ποδάρ’ι.
Κλώσον αούτο την καϊτέν, ποίσον α’ ψαλμωδίαν,
ν’ ακούει ο άδης γαλενεύ, ο χάρον να ημερούται..
κ’ ευτάει ‘σε τρίστομον πεγάδ’ ’ς ση παραδείσ’ τη μέσεν
φως φωταχτέρ’ τρικάντηλον ‘ς ση παραδείσ’ το στέγος
και πρωτοψάλτεν άγγελον, χρυσοαναλλαγμένον.
Ναϊλί εμάς να βάϊ εμάς, ναϊλί τον τραγωδάνον,
‘ς ’σο μωχαπέτ’ ,ντ’ εγούρεψαμ’, εγόνεψεν ο χάρον,
Ο χάρον, ανευλόετος, ασάευτον ο χάρον
τον Χρύσανθον εζέλεψεν κ’ εθέλεσεν να παίρει,
ατόναν τον ανεύρετον και τον ανθρωπεμένον.
Άκ’σον α’ ,χάρε, άκ’σον α’ τ’ υστερνοτραγωδία μ’
κι αν έεις καρδίαν, έπαρ ‘με και ψην ,αν έεις, κουβάλ’ ‘με,
Ο Χρύσανθον εσκάλωσεν τ’ ακρίτα τραγωδίας,
τη Γιάννε, τη Μονόγιαννε κι αχπάραξεν τον χάρον.
Άκ’σον κι αβούτο την καϊτέν ,χάρε μ’, παρακαλώ ‘σεν,
όθεν κι αν πας θα έρχουμαι εσέναν ‘κι φοούμαι,
τον αδ’ θ’ ευτάγω σύντροφον και τοι αγγέλ’τς ψαλτάδες.
κι αν έεις πατρίδαν παρχαρί άμον τη Ρωμανίας, ατότε ,χάρε, έρχουμαι, με τ’ εσέν συνδρομιάζω.
Μον άφ’σον ‘με ας τραγωδώ αλλ’ έναν τραγωδίαν
ατό, ντο εχω κορονίδ’ ’ς ση κάρδιας ιμ’ τον τόπον..
΄΄Η ρωμανία αν ‘πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο΄΄
Ατό έτον το μένεμαν, ατό έτον το τάμαν,
ατό τ’ υστερνολάλεμαν, το αποψάλμ’ τη ψης ατ’
έτον μουράτ’ απλέρωτον κι όρωμαν χαρεμένον.
‘Σ ση τραγωδί τ’ απάντεμαν εφέκεν χαιρετίας,
εφέκε μας εγκόλπιον το χρυσόν την λαλία τ’.
Κ’ εγέντονε χαλασμονή κι ο κόσμον εδακρώθεν
κ’ εγνέυσαν οι τραντέλλενοι, ακριτογεννημένοι,
κ’ εγνεύσεν και ο χάροντας ,εσέναν π’ εφοούτον,
‘ς σην λάλια σ’ εσυντρόμαζεν, ‘ς σην λάλια σ’ κατεγρύνεν.
Εύρεν τ’ ιχνάρ’ ισ’ Χρύσανθε κ’ εγρίβωσεν’ ς ση γούλα σ’
κ’ έκοψεν το κελάιδεμα σ’ κ’ έκοψεν τη λαλία σ’..
Χρύσανθε, χρυσολάλετε κι αηδονοπαινεμένε,
‘ς σον Θ’ό σ’, άλλο μη τραγωδείς, θαμάουν οι αγγέλοι,
μαεύκουντανε οι πορτάρ’ ‘ς ση παραδείσ’ τα πόρτας.
Και σ’κούνταν απάν’ ‘ς σο ποδάρ’ ο Γώγον κι ο Κωστίκας,
ο Γιάννες ο Τσανάκαλης, ο Φίκον και ο Μίτες
κ’ έρχουνταν εξανάλαχτοι, ‘ς σ’ εσόν την απαντήν ι.
Εφόρεσεν κ’ ενέλλαξεν τη άδ’ η δωδεκάδα
κ’ εξέβεν ους τ’ εξώπορτον το χαλκοζιαγκωμένον.
Απ’ έμπρια στέκν’ οι αρχαγγέλ’ ’ς σο γιάν οι λυριτζήδες
και ν’ απ’ όπίσ’ ‘ς σο αναλλάι χιλιάδες και μυριάδες
ρωμαίικα ψήα ‘ς σο σειρίν περ’μέν’ τον τραγωδιάνον.
Εσέν περμέν’νε τ’ εμετέρ’, ν’ ακούν μακρύν καϊτέν ι,
ν’ ακούν καρσλίδικον ομάλ’ και κλαίν’ αποθαμένοι.
Κι ο Γώγον’ πα ενέλλαξεν κ’ εφόρεσεν τα ζίπκας ,
‘πέρεν τ’ αργυρόν το τοξάρ’, το τσαβαϊρ’ τη λύραν,
εμπρέυ’ και παίζ και τραγωδεί, κ’ εσέναν αναμένει.
Σ’κούνταν και οι ‘κοδέσποινες, τρέχ’νε παρχαρομάνες,
στρών’νε λιθαροτράπεζα, τεσσαροκοντιαμένα,
τραπέζ’ αείκον κ’ έντονε ‘ς σον άδην ‘κι αρματώθεν,
αείκον φαγοπότεμαν αδέντ’ άλλο ‘κ’ εποίκαν
αοίκον άλλο μωχαπέτ’ ‘ς σον άδην ‘ κ’ εγουρεύτεν.
Τραγώδ’ ‘ς ση στράταν χαμελά, ς σον άδ’ τραγώδ’ σελπέσκα, ν’ ακούει ο Χρυσανθόπουλον’ κ’ έρται απάν’ ς σην πόρταν,
καλωσορεύ ‘σε, Χρύσανθε και ‘δί ‘σε ‘γνωριμίαν..
Ατό το μοιρολόεμαν, τη Χρύσανθε ομοιάζει,
ανάθεμα ‘ς σην ξενητιάν, βρούλαν ‘ς σην χωρισίαν ,
και ‘ς ση σεβτάς τα τέρτοπα ,τσιτσέκ’ παρηγορίαν..
Αρχάγγελον ελάλεσεν ΄΄τερέστεν ποίος έρται;΄΄
Ατός ο χρυσοφόρετον, ο χρυσαναλλαγμένον,
τη Ρωμανίας έν ο υιόν ,τη τραγωδί η μήτρα,
τοι Καρσληδίων παίνεμαν ,τη Κρώμης ζελεμάτ’ι,
και ‘ς ση ακρίτα την αυλέν, αϊτέντς και φλαμπουράτες…
ατός έν, π’ ετραγώδεσεν τα μύρ’ τραγωδιαμένα πατρίδας τ’ αναράευτα και τ’ αροθυμιαγμένα.
Ατός έν π’ ετραγώδεσεν κ’ έκ’σανε τα πουλία,
κ’ ετσιμενεύταν τα ραχιά, φλενίκιξαν τ’ ορμία,
και ς σα καρδίας τη κοσμί εσκώθεν χαλανδρία.
Χρύσανθε, φόρ’ κι ανάλλαξον, σκεπάγ’ τα μανουσάκια.
‘Σ σον άδ’ απόψ’ ούλ’ χαίρουνταν ’ς σον άδ’ απόψ’ γλεντούνε κι ολόερα σ’ χρυσάγγελοι θα παίζ’ν και τραγωδούνε ,
θα κουβαλούν και στέν’ εσέν ’ς ση τραγωδί τον θρόνον.
Εκεί ‘ς σον άδ’ τον άνθρωπον εξέρ’νε και τιμούνε…
Εκεί ‘ς σον τόπον ,όθεν πάς, ‘μάραντα και τσιτσέκια,
ραχιά και ραχοκέφαλα, παρχάρια, τουτουγιάδας,
κρύα νερά, τρεχούμενα, άμον τα τραγωδίας
εκεί θα παρ’γορεύκεται τ’ έρημον η καρδία σ’.
Επέρες στράταν και θα πας ‘ς ση τραγωδί τον τόπον,
εκεί όθεν οι τραγωδάντ’ εμπαίν’νε ‘ς σα παλάτια,
εμπαίν’νε απέσ’ ‘ς σα ιερά, ‘ς σα χρυσοσκαμνωμένα.
Εκειάπαν’ αναπάουνταν, ‘ς σ’ ανθιάνια τα παρχάρια,
όθεν τα κρύα τα νερά, τα πράσινα χορτάρια
και τα τερτόπα τη ζωής ίντανε καλοπέρια.
Πρωταπριλέσια έφυες, πρωτάνοιξην επήες.
Η στράτα σου ανθόσπαρτον κι ανθοτονατεμένον,
καλομηνά δροσέματα κι Απριλί τουτουγιάδας
κι αστροφεγγάρ’ ανέβζηγον να μαρμαρίζ ‘ς ση στράτα σ’.
Χρύσανθε, έπαρ’ με τ’ εσέν αμάραντα τσιτσέκια,
έπαρ’ πατρίδας φυλαχτόν και Παναϊας δάκρυα,
να ευωδιάζ’ νε σύναυγα, βράδον και ‘ς σ’ ολημέρα
και ίνετ’ ο παράδεισον τσιτσεκοτραγωδία.
Παίξτεν λύρας ,μη στέκετεν ,γαβάλια, τουλουμόπα,
τον τραγωδάνον τη κοσμί, τη γής τον τραγωδάνον,
παίξτεν, παρηγορέψτε ‘τον, να τραγωδεί τον χάρον,
χάρος κι αν έν, καρδόπον έχ’, μίαν πα θα κομπούται.
‘Σ ση τραγωδίας το αλών, ‘ς σον πόνον τη λαλίας ,
ραχόπα εκουπίανε, ορμάνια ‘νεροκόπαν,
και τα πουλόπα τη Θεού έκοψαν τη λαλίαν.
Τα στράτας ούλ’ εγέντανε ανθοπιδεβασέας,
ν’ αντιδεβαίν’ ο Χρύσανθον, απαροθυμιαγμένον.
‘Σ σον άδην στείλον μένεμαν , ‘ς σον Θόν παρακαλίας
πέει ατον για τα τράβαλα ,πέει ατον για τα πόνια
ας ση πολέμ’ το βαϊνασίν ανθρώπ’, ντο παλαλών’νε,
και τα μωρά τα χάταλα το γαίμαν γάλαν τρώνε..!
Παίξτεν λύρας τη παραδείσ’, χειλιαύρια, γαβαλόπα,
ο Χρύσανθον θα τραγωδεί ‘ς σον άδ’ μοιρολοϊαν.
Δεξιά θα ψάλ’νε οι αγγέλ’, ζεβρά ο τιμημένον
και πρωτοψάλτες ο Χριστόν θ’ ακούει και θα σασεύει,
αρ’ ας σην γην, πώς έβγωσεν παραδεισί λαλία!!
Χρύσανθε, χρυσοτίμητε, και χρυσολαλεμένε,
έπαρ’ τ’ ευχία τη κοσμί, έπαρ’ ‘τα από καρδίας
κι άφ’σο ‘μας το λαλόπο σου ν’ αντιβοά ‘ς σ’ ορμάνια,
απάν’ ‘ς σα παρχαρότοπα, ΄ς ση ήλ’ τα διαβασέας,
ς σου ουρανού τα πλάτεα, ‘ς ση κοσμί τα στερέας.
Αθάνατον ,ανέβζηγον κι αιώνιον λαλία……..
