Η μεταπολιτευτική περίοδος σημαδεύτηκε από την αισιόδοξη και ελπιδοφόρα λέξη, ΄΄ αλλαγή΄΄. Μια λέξη, που εμπεριέχει την ελπίδα, το νέο, το καινούριο, και το λαμπερό.
Η εν τοις πράγμασι όμως ασκούμενη πολιτική δεν άργησε να επιβεβαιώσει ότι τίποτε απ’ όλα αυτά δεν κατακτήθηκε ως οραματικός στόχος και κοινωνική κατάκτηση .
Η αλλαγή περιορίστηκε μόνο στην καθολική αντικατάσταση προσώπων και πολιτικών φατριών, που διαφέντεψαν τον τόπο χωρίς στόχους και προοπτικές.
Οι όροι αλλαγή ή απαλλαγή αντίστοιχα χρησιμοποιήθηκαν ως πολωτικοί μηχανισμοί, από τα κόμματα εξουσίας μέχρι τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 2012, που σύναψαν τον πολιτικό γάμο με το ιστορικό ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο ρόλο της νυμφίας .Έναν ρόλο, που το εξέθεσε ανεπανόρθωτα στα μάτια των φαλλοκρατικών στελεχών του , που προσέφυγαν μαζικά στον πολιτικά ανερχόμενο ΣΥΡΙΖΑ .
Στις εκλογές της 25ης του Γενάρη απλά επιβεβαιώθηκε το αναμενόμενο, έγινε δηλαδή πράξη, αυτό που ο ποντιακός λαός προειδοποιούσε λέγοντας:
ήντσαν παίρ’ τα φόρους ακούει και την πορδήν.
Δεν θα μπορούσε να υπάρξει διαφορετικό εκλογικό αποτέλεσμα μετά από μία βαριά και παρατεταμένη φορομπηχτική πολιτική της απελθούσας κυβέρνησης.
Ο ελληνικός λαός, φύση και θέση αισιόδοξος, υποχρεώθηκε να ζήσει σε μια ατελέσφορη καταθλιπτική πολιτική περίοδο, το τέλος της οποίας οδηγούσε σε νέες περικοπές, που εμπεριέχονταν στο επαίσχυντο ΄΄imail Χαρδούβελη΄΄.
Μπροστά στο σκληρό δίλημμα ΄΄ φτώχια ή ελπίδα΄΄, ο λαός επέλεξε αυτό, που θα επέλεγε ο κάθε απογοητευμένος και αισιόδοξα σκεπτόμενος πολίτης.
Ακόμα ο Έλληνας φύση και θέση υπερήφανος νοικοκύρης, που απέφευγε παραδοσιακά το χρέος και την εξάρτηση ,βρέθηκε μπροστά στην επιλογή της διαγραφής του χρέους και της συνέχειας του και επέλεξε το πρώτο κατά πως του επέβαλε η μνημονική του παράδοση, ότι δηλαδή το ξένο ψωμί είναι μαχαίρι κοφτερό: ξένον ψωμίν καλόκοπον μαχαίρ’.
Η ψυχολογία του έλληνα ψηφοφόρου μπροστά στις υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ταυτόσημη με του πόντιου πατέρα, που, όταν ήρθαν να ζητήσουν την κόρη του ο πλούσιος και ο φτωχός γαμπρός. επέλεξε τον πλούσιο παροτρύνοντας την κόρη του να τον παντρευτεί. Κόρ’, τέρεν ,έπαρ’ το κρέας και άφ’σον το μαλέζ΄.
Αν και ο φόβος, όπως λένε οι πόντιοι ΄΄ ο φόβον πίτας ψέν΄΄, ή τη φοβιτσέα η μάνα
καμίαν ‘κ’ έκλαψεν δε λειτούργησε, γιατί η ελπίδα υπερίσχυσε. Ο λαός επέλεξε την αμυδρά ελπίδα και έχρισε πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα.
Ακόμα και η ύστατη παροχολογία Σαμαρά δεν έπεισε, γιατί απλά οι ψηφοφόροι λειτούργησαν με γνώμονα την ποντιακή παροιμία ΄΄ Καλανταρί αγγούρια μοιράζ΄΄
Ο απερχομένους πρωθυπουργός είχε το θλιβερό προνόμιο να αποτελεί τον επίλογο μιας σαραντάχρονης πολιτικής, που δεν μπόρεσε στοιχειωδώς να εκσυγχρονίσει το ελληνικό κράτος.
Το αποτέλεσμα των εκλογών λειτούργησε ανακουφιστικά για το λαό που με περισσή ελπίδα και αισιοδοξία υποδέχθηκε τη νέα κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό.
Εδώ λειτούργησε το απόφθεγμα: ο καθαείς ‘ς σ’ οσπίτ’ ν ατ’ και ο λύκον ‘ς σο τρυπίν ατ’.
Η εκλογή του νέου πολιτικού ,με τη θρακιώτικη καταγωγή ( ανατολική Θράκη)
και το άρωμα της νιότης , την προσδοκία μιας καλύτερης διακυβέρνησης , επέφερε χαρά και αισιοδοξία στον πεσιμίζοντα ελληνικό λαό.
Ιδιαίτερα οι νέες ελληνίδες ψηφοφόροι ανακάλυψαν έναν αρχέγονο εξουσιαστικό ερωτισμό στην εικόνα του νέου χαμογελαστού, όμορφου πολιτικού άντρα με το εύηχον όνομα του μεγάλου Αλέξανδρου.
Οι πόντιοι πάντα υπολόγιζαν στην καταλυτική δύναμη της ομορφιάς, γ’ αυτό ομονοούσαν :
΄΄ Τον έμορφον π’ εγάπεσεν, την φούρκαν ‘κ’ εφοέθεν.
Και έτσι ο Αλέξης Τσίπρας εξελέγη πρωθυπουργός , μια ενδόμυχη χαρά, που προσδίδει το νέο και άφθαρτο. Πολύ νωρίς το βράδυ της Κυριακής γέμισε τις ψυχές των ανθρώπων ένα αίσθημα ευφορίας, που θύμισε το μνημειώδες λογύδριο:
Καινούρ’ κοσκίν και πού θα κρεμάνω ‘σεν. ΄΄
Η ξαφνική άνοδος του Τσίπρα στο τιμόνι της χρεοκοπημένης Ελλάδας δημιούργησε ένα παγκόσμιο πολιτικό και δημοσιογραφικό ενδιαφέρον.
Ιδιαίτερη εντύπωση όμως στο χειμαζόμενο ελληνικό λαό έκανε η ενδυματολογική συμπεριφορά των υπουργών της κυβέρνησης, που αποποιήθηκαν μαζικά την αστική υποκριτική γραβάτα. Εδώ ισχύει το ελληνικό ρητό: η γυναίκα του Καίσαρος θα πρέπει και να φαίνεται τίμια.
Ακόμα περισσότερο όμως αντιπροσωπευτικό είναι το ποντιακό άσμα, που αποκαθηλώνει την ταύτιση του ρούχου με την ανθρώπινη αξία.
Τινάν αγαπώ φορεί ΄΄σακίν΄΄ (εγχώριο ένδυμα)
Τινάν ‘κι θέλω ΄΄ρούχον.΄΄ (ευρωπαϊκή φορεσιά.)
Η πολιτική και όχι θρησκευτική ορκωμοσία του νέου πρωθυπουργού λειτούργησε ως μείζων συμβολισμός για το πέρασμα σε μια νέα πολιτική περίοδο απαλλαγμένη από θεοκρατικές υπερβολές και ηθοκρατικές υποκρισίες.
Οι θεοσεβούμενος ποντιακός ελληνισμός καταδίκαζε την ψεύτικη ορκωμοσία,
λέγοντας : τον Θεόν ‘ς σο κλεψίον ντο ταράεις ατον΄΄
Ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, όπου θα πληρώνει φορολογία και ΄΄η οικονομική ελίτ’΄΄ όπως είπε.
Έλληνες και ξένοι το άκουσαν με ανακούφιση. Επιτέλους μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους θα πληρώσουν και οι πλούσιοι φόρους… ακόμα και οι γερμανοί καπιταλιστές το χειροκρότησαν . οι Πόντιοι το διαλαλούσαν ελεύθερα χρόνια πρίν:
Τη σκυλί το δίκαιον πα δίκαιον έν.
Για τη διοικητική και φορολογική δικαιοσύνη επικροτούσαν τον ηγέτη, που επέβαλε πολιτική δικαιοσύνη λέγοντας:
με τ’ έναν τσουπούγ’ λαλεί το χωρίον. (με την ίδια ποιμαντορική ράβδο κυβερνάει το λαό).
Αυτήν την ποντιακή πολιτική παρακαταθήκη καλείται ο νέος πρωθυπουργός της χώρας να πραγματώσει. Αυτήν την αυτονόητη πολιτική ισονομία, που δεν ενστερνίστηκαν πρωθύστερες εξουσίες να υλοποιήσουν.
Με τ’ έναν τσουπούγ’ έτσι απλά και λιτά χωρίς περίσσιες αναλύσεις και επεξηγήσεις.
Έχοντας αυτήν την πολιτική σκέψη και συμπεριφορά μπορεί να εκμαιεύσει από Έλληνες και ξένους να του δώσουν τον απαιτούμενο πολιτικό χρόνο, ώστε να πάρει τα ηνία της χώρας στα χέρια του, αυτό που έλεγαν πολύ σοφά οι παλαιότεροι:
Να βάλ’ το μουσκάρ’ ‘ς σο μαντρίν.
Και μόνον τότε να προχωρήσει στις μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, που χρειάζεται η χώρα. Μεταρρυθμίσεις, που δεν είναι απαραίτητο να μας τις υποδείξουν και τις επιβάλουν οι ξένοι ,γιατί, κατά την ποντιακή μεθοδολογία, αυτό είναι καταστρεπτικό.
Την χώραν π’ ακούει, τη χώρας ίνεται.
Αν όλες αυτές οι ποντιακές αξίες κυριαρχήσουν στην πολιτική σκέψη του νέου πρωθυπουργού, είναι διασφαλισμένη η πολιτική του επιτυχία.
Γιατί η ποντιακή σοφία ταύτισε και την εικόνα του έξυπνου και πετυχημένου άνδρα με το μπόι του (το πόϊ ν ατ’)
Κοντόν πόϊ ,πολλά αχούλια, ψηλόν πόϊ ,ολίγα αχούλια.
Ίσως γ’ αυτό ο Σαμαράς δεν έχει αντιληφθεί το μέγεθος της ήττας του και την καθολική αμφισβήτηση από το κόμμα του.
Η πολιτική στάση του σήμερα θυμίσει την ποντιακή παροιμία του αποδιοπομπαίου λύκου, που, ενώ τον διαπόμπευαν, εκείνος μονολογούσε :
Τη ποπά τ’ αρνία μέρ’ είναι….;
