-Έτσι που λες, Γιάννε. Θα το παλέψω όσο μπορώ. Το πήρα απόφαση. Αγρότης με πτυχίο.
-Και καλά θα κάνεις, Τασούλ. Αλλοίμονο αν δε σκέφτεσαι έτσι. Εγώ, να ξέρεις, σε καμαρώνω…Κοίτα Τασούλ! Αυτή δεν είν’ η κόρη του Κάκκου; Η Διαλεχτή δεν είναι;
-Ναι για…Διαλεχτή, εδώ! Γεια σου. Ψάχνεις τον μπαμπά σου; Έχει λίγη ώρα που έφυγε.
-Όχι..δηλαδή, ναι. Δηλαδή, είπα μήπως είναι ακόμα εδώ, όπως ο κύριος Γιάννης, που τον είδα καθώς περνούσα απ’ έξω…
-Άαα, κοίτα να δεις κάτι Διαλεχτή. Εγώ και ο μπαμπάς σου έχουμε πολλά κοινά, αλλά έχουμε και μια μεγάλη διαφορά.
-Ποια κύριε Γιάννη; Και μάλιστα που είναι και μεγάλη;
-Η διαφορά, Διαλεχτή κορίτσι μου, είναι πως ο μπαμπάς σου έχει γυναίκα και παιδιά και έτσι γύρω στις δώδεκα και μισή θα σηκωθεί να έρθει στο σπίτι σας, να φάει παρέα με τη μαμά σου!
-Έεε, ναι. Αυτοί τρώνε μαζί, από πάντα! Είναι οικογένεια. Κι εγώ, όταν δε λείπω στο Αμύνταιο, σχεδόν πάντα, θα φάω μαζί τους.
-Εγώ, λοιπόν, για να το τελειώσω…εγώ πάλι, είμαι ρεμπετ ασκέρ’. Μόνος! Μαγκούφης! Δε με περιμένει κανείς στο σπίτι να φάμε μαζί. Έτσι θα γυρίσω ό,τι ώρα να ‘ναι, που λέει ο λόγος.
-Θα καθήσεις μαζί μας, Διαλεχτή, να πιεις ένα φρέντο εσπρέσσο; Καλά θυμάμαι τον καφέ σου;
-Να καθήσω, Τασούλη, και καλά θυμάσαι τον καφέ μου, αλλά μήπως βιάζεσαι κι εσύ να πας για φαγητό;
-Άαα, όχι, Διαλεχτή, εγώ τρώω κατά τις δύο το νωρίτερο. Πετράκη, ένα φρέντο εσπρέσσο….
-Μέτριο…
-Μέτριο!
-Τι νέα λοιπόν, Διαλεχτή;
-Τι νέα, κύριε Γιάννη; Δύσκολα τα πράματα. Το ξέρετε…Πάω σχεδόν κάθε μέρα στο Αμύνταιο και λέω και δόξα τω Θεώ που έχω αυτή τη δουλειά στα ΙΕΚ, γιατί άλλοι στην ηλικία μου…είν’ ακόμα άνεργοι…
-Ναι, Διαλεχτή. Καλά κάνεις. Και εσύ και ο Τασούλς, που δουλεύετε. Και είστε και άξιοι γι’ αυτό. Εγώ σας παρακολουθώ. Τα λέμε και με το μπαμπά σου, Διαλεχτή…
-Ναι, κύριε Γιάννη, όμως αρχίζω να κουράζομαι. Όχι απ’ τη δουλειά. Είπαμε, δόξα τω Θεώ, αλλά να….
-Τι, Διαλεχτή; Που αλλιώς τα φανταζόμασταν και αλλιώς μας βγαίνουν;
-Έεε, ναι, Τασούλη. Αυτό ακριβώς. Κι εσύ το ξέρεις αυτό…
-Ναι, Διαλεχτή. Το ξέρω. Αλλά δεν παραπονιέμαι. Παλεύω. Οι Γάλλοι λένε: “Όταν είν’ πόλεμος, τότε όπως στον πόλεμο”. Δεν είν’ καιρός για πολυτέλειες και …
-Κοιτα,Τασούλ, καταλαβαίνω τι λες, αλλά…
-Τι, Γιάννε; Τι δε λέω καλά;
-Και καλά τα λες και καλά τα κάνετε και οι δύο. Αλλά μην αφήσετε κανέναν να σας μικρύνει τα όνειρα σας και τις φιλοδοξίες σας!
-Κυρίως Γιάννη, πάντα με τη σωστή τη συμβουλή!
-Ναι, Διαλεχτή μου. Ό,τι έχει ο άνθρωπος περιουσία, είναι τα όνειρα και οι φιλοδοξίες του. Μην τον αφήσετε κανέναν να σας τα “κοντύνει” κι έτσι να σας φτωχύνει! Να το πω κι εγώ όπως οι Γάλλοι, “στη φτώχεια, φτωχοί”,αλλά στα όνειρα και στις φιλοδοξίες, να είστε πάντα πλούσιοι!
