Ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, είναι αποφασισμένος να διώξει κάθε Κούρδο που ζει μέχρι σήμερα στη Βόρεια Συρία, σε βάθος, τουλάχιστον, τριάντα χιλιομέτρων και τρώγοντας έρχεται η όρεξη, από τα νότια σύνορά της Συρίας με το Τουρκικό κράτος. Γι’ αυτό και με τη σύμφωνη γνώμη του Αμερικανού πλανητάρχη, “Le monde c’ est moi”, Ντόναλντ Τραμπ, η Τουρκία εισβάλλει, για τρίτη φορά από το 2016, στη Συρία. Νεκροί άμαχοι, βομβαρδισμοί, πρόσφυγες, τρομοκρατημένοι άνθρωποι, διαμελισμένα σώματα παιδιών, όλα εξαφανίζονται λουόμενα στην “πηγή της ειρήνης”. Ο ευρηματικός τίτλος του Ερντογάν ξεπερνά τα όρια του σχήματος ευφημισμού.. Ξεπερνά τα όρια της μακάβριας φάρσας, της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Δημιουργεί ένα νέο φρικαλκέο είδος που θα ζήλευαν οι ταινίες φρίκης του Hollywood.
Στο πολιτικό περιβάλλον, όπως αυτό διαμορφώνεται μέχρι στιγμής, η Αθήνα, μακάρι όχι αμήχανα, αναρωτιέται με ποιον θα μπορούσε, η θα έπρεπε να συνεννοηθεί στο μέλλον, εάν το ζήτημα αφορούσε εισβολή της Τουρκίας σε ελληνικό έδαφος; Μήπως με τον Ντόναλντ Τραμπ, μήπως με το Στεϊτ Ντιπάρτμεντ; Μήπως με την Ευρωπαϊκή Ένωση;
Αν δεν αναρωτιέται ήδη κι αν δεν έχει τις απαντήσεις, είναι καιρός να τις εφεύρει, γιατί οι καιροί δε σηκώνουν αυτοσχεδιασμούς και ad hoc αντιδράσεις. Το αμερικανικό Κογκρέσο διαφωνεί με τον Τραμπ, ο οποίος συμφωνεί με τον εαυτό του και με τον κομμωτή του. Κατά δήλωση του, ο πλανητάρχης, θα διαλύσει την Τουρκία εάν αυτή υπερβεί τις κόκκινες γραμμές, που όπως φαίνεται, αυτός γνωρίζει κατ’ αποκλειστικότητα και που σχεδίασε προσεκτικά στο μπλοκ της ιχνογραφίας του.
Ο Γκρέιαμ Λίντσεϊ και οι Κρις Βαν Χάλεν εξετάζουν νομοσχέδιο επιβολής κυρώσεων κατά της Τουρκίας. Το ερώτημα είναι αν θα εγκριθεί; Κι αν εγκριθεί, θα συγκεντρώσει την απαραίτητη πλειονοψηφία ώστε να υπερκεράσει το βέτο του πλανητάρχη στο Κογκρέσο;
Το άλλο θέμα είναι ότι η Κυπριακή Οικονομική Αποκλειστικότητα βάλλεται από τις γεωτρήσεις του yavuz. Ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο αποφεύγει να τοποθετηθεί ξεκάθαρα. Η Ρωσία συσκέπτεται και η Ευρωπαϊκή Ένωση συνδιαλέγεται. Η Ιταλική ΕΝΙ δια στόματος του Διευθύνοντος Συμβούλου της, Κλαούντιο Νεσκάλτσι, δηλώνει πως δε θα είναι αυτή που θα προκαλέσει έναν πόλεμο στην Ανατολική Μεσόγειο. Από την άλλη πλευρά, ο Ιανουάριος απέχει πολύ ώστε να δώσουν μιαν απάντηση στον Ερντογάν, δια στόματος Μακρόν, η Γαλλία και η γαλλική Total.
Η ΕΕ ένα πράγμα φοβάται. Μην τυχόν υλοποιήσει ο Ερντογάν την απειλή ότι θα την πλημμυρίσει με προσφυγές. Γι’ αυτό και η ΕΕ είναι πιο κοντά στο να δώσει στον Ερντογάν κονδύλια για τη διαχείριση του προσφυγικού από το να επιβάλλει κυρώσεις στην Τουρκία. Δηλαδή, στο τέλος, είναι πολύ πιο πιθανόν ο Ερντογάν να απορροφήσει πόρους της ΕΕ και γιατί όχι, όπως δήλωσε και η Ρωσία, να συνεκμεταλλευτεί το Αιγαίο.
Η λογική του παραλόγου; Όχι! Καθόλου δεν είναι παράλογο το ό,τι συμβαίνει. Η Αμερικανοί έχουν μια ρήση που δίνει απάντηση στα περισσότερα ζητήματα: ” Folow the money”, (ακολούθησε το χρήμα), εν προκειμένω το συμφέρον. Τα συμφέροντα όλων είναι ευανάγνωστα: Στρατιωτικός έλεγχος, υδρογονάνθρακες, ζώνες επιρροής,κέρδος, διαπλανητική εξουσία, έλεγχος απωλειών, επιτυχία στόχων, εξωτερική πολιτική! Όλοι κάτι σχεδιάζουν στην ευρύτερη περιοχή. Είναι καιρός κάτι να σχεδιάσουμε και εμείς ως Έλληνες, ως εξωτερική πολιτική και να έχουμε έτοιμες λύσεις σε κάθε πιθανό σενάριο. Γιατί μπορεί αύριο, σε τηλεφώνημα του, ο Έλληνας πρωθυπουργός προς τον Ντόναλντ Τραμπ να ακούσει το μήνυμα: “Αυτή τη στιγμή είναι απασχολημένος. Αφήστε το μήνυμά σας και θα επικοινωνήσουμε με μαζί σας το συντομότερο δυνατόν”!
