Η συζήτηση για την έκτρωση δεν είναι τωρινή, αλλά υφίσταται από την αρχαιότητα, όμως η προσέγγιση του ζητήματος διέφερε από πολιτισμό σε πολιτισμό. Μαρτυρούνται διάφορες αρχαίοι μέθοδοι ενισχυτικοί προς αποβολή του τόκου μίας εγκύου, αλλά και τρόποι έκτρωσης. Στην αρχαία Ελλάδα αναφορά σε τέτοιες μεθόδους γίνεται το αργότερο στους αρχαϊκούς χρόνους και τον Ιπποκράτη. Ο τελευταίος στον «Όρκο» του, κατέκρινε αυτές τις μεθόδους, αλλά σε άλλα έργα του εξέφρασε μία διαφορετική προσέγγιση. Το αν φάσκει ή όχι ο Ιπποκράτης, είναι δύσκολο να απαντηθεί. Πιθανόν έχει να κάνει με το πότε μία τέτοια επέμβαση επιτρέπονταν και πότε όχι, γεγονός το οποίο εξαρτώνταν από τις αντιλήψεις οι οποίες υπήρχαν σχετικά με το πότε χρονικά ένα έμβρυο θεωρούνταν έμψυχο. Ο Αριστοτέλης π.χ., ταύτιζε το έμψυχο και τελικά την ύπαρξη με την κινητικότητα στο έμβρυο και έτσι υποστήριζε πως το μεν άρρεν έμβρυο καθίστατο έμψυχο στις σαράντα ημέρες κύησης, ενώ αν ήταν θήλυ στις ενενήντα (Αριστοτέλης, Βιολογικά, «Των περί τα ζώα ιστοριών», 7.3, 582a-583b).
Ωστόσο σε μεγάλο τμήμα των Ελλήνων οι οποίοι ακολουθούσαν μυστηριακές λατρείες και δεδομένα στους προσωκρατικούς πυθαγόρειους, το βρέφος είναι έμψυχο από την στιγμή της σύλληψής του. Η θέση αυτή απαντά και στους πρώιμους πατερικούς κανόνες, όπως σε αυτούς του Μ. Βασιλείου (περ. 330-τέλη 378), όπου ανάλογα η έκτρωση αντιμετωπίζεται ως φόνος. Στον ίδιο κανόνα απαντά και μνεία ενός δεύτερου σχετικού αρχαίου επιχειρήματος για την θεμελίωση της έκτρωσης, στο λεγόμενο «εκμεμορφωμένο» και «ανεξεικόνιστο». Κατ΄ αυτό, το έμψυχο του εμβρύου κρίνεται συμβατικά με το εάν έχει σχηματιστεί ενδομήτρια, αν έχει λάβει δηλαδή μια ικανή και αναγνωρίσιμη μορφή. Πρακτικά εδώ υποστηρίζεται πως εάν ένα βρέφος είναι έμψυχο-σχηματοποιημένο, είναι επιτρεπτή μία έκτρωση σε ηθικό ή νομικό επίπεδο. Στο σημείο αυτό ο Μέγας Βασίλειος, ξεκαθαρίζει πως επιχείρημα υπέρ των εκτρώσεων με βάση την σχηματοποίηση του εμβρύου χριστιανικά δεν υφίσταται (Β΄ Κανών του Βασιλείου Καισαρείας). Ωστόσο πρέπει να πούμε, πως παρά το ότι είναι σαφής η χριστιανική ταύτιση της έκτρωσης με τον φόνο, συχνά σε σχετικούς κανόνες και νόμους της Ανατολικής και Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το επιτίμιο συχνά είναι μικρότερο από το ισόβιο του φόνου.
Κατά την νεωτερικότητα, το αίτημα για δικαίωμα στην έκτρωση εμφανίσθηκε μετά το κίνημα του T. Malthus. Ο τελευταίος πρώτος υποστήριξε στα τέλη του 18ου αιώνα, την ανάγκη για περιορισμό του πληθυσμού μέσω του ελέγχου των γεννήσεων. Βλέποντας το τότε παράδειγμα της Ινδίας και της Κίνας, θεωρούσε πως βαθμιαία θα υπάρξει υπερπληθυσμός, δηλαδή η αύξηση του πληθυσμού θα είναι δυσανάλογη της αύξησης της παραγωγής των αναγκαίων προς επιβίωση αγαθών. Βέβαια ο ίδιος ο Malthus ως κληρικός, δεν μπορούσε να προτείνει τότε τις αμβλώσεις ως σχετική λύση, κάτι το οποίο πάντως έκαναν οι επίγονοί του (T. Malthus, An essay on the principle of population, 1798, 5-41).
Το θέμα απέκτησε μία ιδιαίτερη διάσταση στον μαρξιστικό χώρο. Ενώ οι F. Engels και K. Marx απέρριψαν την μαλθουσιανιστική προσέγγιση, αυτή έγινε δημοφιλής σε μη σοβιετικά καθεστώτα με τα οποία συνδέονταν παραδοσιακά οι αναθεωρητικές αριστερές οργανώσεις. κινήματα και κόμματα. Η πρακτική σε αυτά της γυναικείας εργασίας έφερε λογικά μία μείωση των γεννήσεων. Έτσι στην Ρουμανία και το στυγνό καθεστώς του Ceaușescu, λήφθηκαν άλλου είδους μέτρα ώστε να υπάρχει αύξηση του πληθυσμού το 1966. Αντίθετα στην Κίνα της μετά Mao Zedong εποχής, εφαρμόσθηκαν από το 1979 μία σειρά από φασιστικές μεθόδους για τον έλεγχο των γεννήσεων και μέσα σε αυτές και οι συστηματικές αμβλώσεις. Αυτό εξηγεί εν μέρει το γιατί ο δικαιωματισμός ως προς τις αμβλώσεις, είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στο συγκεκριμένο κομμάτι της αριστεράς (M. Bell, Population and Development 2004, σ. 78-79 και 102; N. Jackson, When the population clock stops ticking, 2004, σ. 92). Φυσικά για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε αυτές τις χώρες-ταμπού, ουδείς εκ των σχετικών φωνασκούντων ανέλαβε ακτιβιστική δράση.
Ο σύγχρονος λόγος υπέρ των εκτρώσεων, αποτελεί ένα κράμα νεώτερου μαλθουσιανισμού, δυτικών νεωτερικών απόψεων περί δικαιωμάτων, εξοβελισμού του πόνου ως μη χρήσιμου και φασιστικών εφαρμογών σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, οι οποίες ως πρακτικές τους έχουν ιδεοληπτικά «ξεπλυθεί» στους θιασώτες τους. Συνδέεται όμως και με την επίσημη θέση του για περιορισμό του πληθυσμού στα 6 δις κατά τον 21ο αιώνα, όπως προέβλεπε η περίφημη «Έκθεση Brundtland» του 1987 (άρθρα ΙΙ, 1, 41-43).
Ένα βασικό και λαϊκιστικό επιχείρημα το οποίο είναι πολύ της μοδός, είναι πως το σώμα σου μπορείς να το κάνεις ότι θέλεις. Μόνο που αυτό δεν υφίσταται αν η σωματική πράξη στην οποία επιθυμεί κάποιος να προβεί, απαιτεί την συναίνεση τρίτου ή απαγορεύεται από τον νόμο. Το να κάνεις έκτρωση, σημαίνει πως σκοτώνεις όχι το δικό σου σώμα, αλλά έναν άλλο άνθρωπο μέσα στο δικό σου σώμα, χωρίς την συναίνεσή του. Το αν αυτόν δεν τον λογαριάζεις, εκτός από φασιστικό και λαϊκιστικό, είναι εξίσου και ρατσιστικό, αφού ως μικροσκοπικό δεν τον υπολογίζεις. Ρατσισμός μεγέθους εν προκειμένω.
Άλλοι πάλι θεμελιώνουν την σχετική επιχειρηματολογία τους πάνω στην λογική του Descartes, δηλαδή «σκέφτομαι άρα υπάρχω». Αντιστρέφοντας την καρτεσιανή φιλοσοφική θέση, λένε «αφού δεν σκέφτεται το έμβρυο, άρα δεν υπάρχει και συνεπώς δικαιούμαι να το σκοτώσω εγώ ο οποίος μπορώ να σκεφτώ». Ωστόσο ποιος αλήθεια τεκμηρίωσε πως το έμβρυο δεν σκέφτεται; Και αν δεν σκέπτεται, γιατί άραγε όταν πλησιάζουν τα εργαλεία της άμβλωσης προς αυτό, το έμβρυο (τότε σε ηλικία ορισμένων εβδομάδων), αποστρέφεται όπως μπορεί τις αιχμές τους, όπως δείχνουν τα σχετικά διαθέσιμα videos; Πέραν αυτών, ένα έμβρυο κηδεμονεύεται και από έναν πατέρα. Δεν αποτελεί αποκλειστικό δικαίωμα της κυοφορούσης.
Υπάρχουν όμως και δύο επιπλέον διαστάσεις του προβλήματος. Το πρώτο είναι πως θεμελιώνοντας το δικαίωμα στην έκτρωση στην μη σκέψη του εμβρύου, εισάγεις και βασικό επιχείρημα στο δικαίωμα τρίτων στην ευθανασία απέναντι σε ανθρώπους που είναι σε κώμα, με το ζήτημα των θέσεων των ΜΕΘ και του υγειονομικού κόστους να πιέζει πολύ, ειδικά σε νεοφιλελεύθερες οικονομίες. Το δεύτερο είναι, πως είναι βολικό το δικαίωμα στην έκτρωση για πολλούς και ειδικά πλούσιους, για τους οποίους η έκτρωση είναι πολύ πιο φτηνή λύση από την αναγνώριση ενός παιδιού τους, αρκεί η πράξη να θεωρείται νόμιμη και ηθικά ξεπλυμένη ως δικαίωμα.
Υ.Γ. Είναι ντροπή, κάλαμοι οξυγράφοι οι οποίοι όμως ενίοτε καβαλούν τους κάλαμους τους, να αντιδρούν στην καταψήφιση των εκτρώσεων, ποστάροντας σχέδια στα οποία δηλώνεται πως αν ένας δεν έχει μήτρα δεν δικαιούται να εκφράζεται για το ζήτημα και στην τελική ως «άμητρος»….Σύρε και @@@. Αυτή η στοχοποίηση έγινε ειδικά για τον ευρωβουλευτή της ΝΔ Στ. Κυμπουρόπουλο, ο οποίος καταψήφισε το δικαίωμα στην έκτρωση. Ναι το διαβάσαμε και αυτό και όντως αποτελεί δημοσιογραφική κατάντια.
