Με ένα σοβαρότατο αλλά και πολύ σημαντικό δίλημμα μπήκαμε στην προεκλογική περίοδο, δίλημμα που δημιουργήθηκε μετά από πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ κ. Νίκου Ανδρουλάκη, σχετικά με το ποιος θα είναι ο Πρωθυπουργός μετά τις εκλογές της 21ης Μαΐου που όλα δείχνουν πως δεν θα δώσουν αυτοδυναμία σε κανένα κόμμα. Αυτό σημαίνει πως για να έχουμε Κυβέρνηση και άρα Πρωθυπουργό θα πρέπει να συμφωνήσουν κάποια κόμματα μεταξύ τους, τόσο στο ποιοι θα είναι Υπουργοί όσο και ποιος θα είναι ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης.
Κάπως έτσι δημιουργήθηκε η έκφραση των ημερών «Πρωθυπουργός, ο άγνωστος Χ», τον οποίο όλοι πλέον αναζητούν χωρίς μέχρι τώρα να τον έχουν βρει.
***
Βέβαια, αν και δεν το παραδέχονται δημόσια και ξεκάθαρα, ο « Πρωθυπουργός Χ» θα ήθελαν να είναι και οι 300 που θα εκλεγούν στη Βουλή και ίσως και καμιά χιλιάδα εξωκοινοβουλευτικοί, εκ των, λεγόμενων, προσωπικοτήτων, ή των… ανενεργών, προς το παρόν, εθνικών μας κεφαλαίων!
Μήπως όμως, Πρωθυπουργοί, έστω και για μια μέρα, άντε μια βδομάδα το πολύ, δεν θα θέλαμε, ενδόμυχα, να γίνουμε όλοι όσοι κατοικούμε σ’ αυτή τη χώρα;
***
Ας δούμε όμως μια λογοτεχνική απάντηση σ’ ένα καθαρά πολιτικό ερώτημα, η οποία μας έρχεται από πολύ μακριά (χρονικά). Μας τη δίνει ο μέγας σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής (1853- 1919), δημοσιογράφος και εκδότης της εβδομαδιαίας εφημερίδας «ο Ρωμηός», την οποία εξέδιδε από το 1883 έως το 1918, στο ποίημα του «Αρχηγοί» το οποίο λέει (σ. σ. αυτολεξεί και με την ορθογραφία της εποχής του):
Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι,
κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·
ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ
τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.
Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης,
μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης.
Τί ἀρχηγῶν κατακλυσμός! … κι᾿ οἱ ἕλληνες ἐκεῖνοι,
ποὺ τὸν καφφέ των βερεςὲ εἰς τὰ Χαυτεῖα πίνουν,
ἂν ἀρχηγίαν ἔξαφνα κανένας τοὺς προτείνῃ,
δὲν θὰ διστάσουν βέβαια καὶ Ἀρχηγοὶ νὰ γίνουν.
Κι᾿ αὐτὸς ὁ ἕσχατος Ρωμηὸς γιὰ ὅλα κάτι ξέρει,
ἕλληνος τράχηλος ποτὲ ζυγὸν δὲν ὑποφέρει.
Ἰδοὺ νταῆς φουστανελλᾶς μὲ φέσι καὶ σελάχι!
Ποιὸς ξέρει ἂν Πρωθυπουργὸς δὲν γίνῃ καμμιὰ ᾿μέρα;
Ποιὸς ξέρει πόσα σχέδια καὶ ἀπαιτήσεις θἄχη,
καὶ ἂν τὴν διπλωματικὴ δὲν συνταράξῃ σφαῖρα;
Ὤ! Ναί! Ποτὲ τὸν ἕλληνα μὴ θεωρῆτε πτῶμα…
᾿ς ὅλους θὰ ἔλθη ἡ σειρὰ νὰ κυβερνήσουν κόμμα.
Μᾶς λείπει ἕνας ἀρχηγός;… πενῆντα ξεφυτρόνουν,
τὸ ἕνα κόμμα χάνεται;… θὰ ἔβγουν ἄλλα δέκα·
ὅλοι γιὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ μαλλόνουν,
κι᾿ ἴσως ἀργότερα μᾶς βγῇ ᾿ς τὴ μέση καὶ γυναῖκα.
Ἀλλὰ κι᾿ ἐγὼ ὁ ἀφανὴς τῶν Ἀθηνῶν πολίτης
ἐλπίζω πὼς καμμιὰ φορὰ θὰ γίνω Κυβερνήτης.
Ἐμπρός! Μὲ πόζα ἀρχηγοῦ καθένας ἂς προβάλλη,
ἀπ᾿ ὅλους ἂς κυβερνηθῆ ἡ προσφιλὴς Ἑλλάς·
ἂς γίνῃ ὁ Ἡμέτερος, ἂς γίνουν ὅμως κι᾿ ἄλλοι,
ἂς γίνῃ κι ὁ Κατσικαπῆς κι᾿ αὐτὸς ὁ Μπουλελᾶς.
Ἂς πλημμυρίςῃ μ᾿ ἀρχηγοὺς τὸ ἔθνος πέρα πέρα,
ἂς μᾶς σηκώςῃ ἔξαφνα καὶ ἡ Ροζοῦ παντιέρα.
Μονάχα ἕνας βασιλεὺς μὴ μένη ᾿ς τὸ Παλάτι,
πενῆντα δυὸ τουλάχιστον ἂς ἦνε βασιλεῖς,
ὅλοι ἂς ἔβγουν κύριοι ᾿ς τῶν ἄλλων τὸ γεινάτι,
κι᾿ ὀγδόντα πέντε Πρόεδροι ἂς γίνουν τῆς Βουλῆς.
Ὅλοι τρανοὶ πολιτικοί, κανένας ἰδιώτης,
ὅλοι ποζάτοι στρατηγοί, κανένας στρατιώτης.
***
Οποιαδήποτε ομοιότητα με γνωστά πρόσωπα είναι μεν συμπτωματική αλλά και απόλυτα εύστοχη!
