Καθόλη την διάρκεια των προηγούμενων κυβερνήσεων, το δίδυμο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κατηγορούσε μονότονα τόσο τους «ξένους τοκογλύφους» για τα δεινά της πατρίδας μας, όσο και τους εγχώριους «εκπροσώπους των τοκογλύφων» πολιτικούς τους αντιπάλους, τους οποίους επίσης χαρακτήριζε με τα εξίσου «τιμητικά» όπως «προδότες», «δοσίλογοι» κτλ. Μέχρι που η Θεία Δίκη και οι πολιτικές περιστάσεις το έφεραν, ώστε τα κραυγαλέα ψέματα χρόνων και οι χυδαίες ύβρεις να πιάσουν «τόπο», και το παραπάνω πολιτικό δίδυμο να εκλεγεί στην κυβέρνηση.
Και όχι μόνον να εκλεγούν, αλλά να ψηφίσουν το χειρότερο εκ των τριών μνημονίων, που μεταφράζεται στις μεγαλύτερες περικοπές που έχει βιώσει οι ελληνική κοινωνία καθόλη την διάρκεια τις κρίσης. Επειδή πλέον ως κυβέρνηση δεν μπορούν να κατηγορήσουν τους «προδότες» και «δοσίλογους» που ψηφίζουν μνημόνια (καθότι και οι ίδιοι έχουν ψηφίσει και εφαρμόζουν το τρις-χειρότερο μνημόνιο) η κριτική πλέον έχει στραφεί τεχνηέντως και μονόπλευρα κατά των ξένων «τοκογλύφων» που έχουν δημιουργήσει και επιβάλει αυτήν την κατάσταση.
Το παραπάνω ζήτημα χρίζει ιδιαίτερης προσοχής και ανάλυσης. Εδώ και 6 χρόνια κρίσης αλλά κυρίως τον τελευταίο 1,5 χρόνο που βρίσκονται στην κυβέρνηση, έχει κανείς ακούσει από οποιοδήποτε στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ή των ΑΝΕΛ, να οραματίζεται την Ελλάδα ως ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος δικαίου; Σήμερα η Ευρώπη βιώνει μια περίοδο που όλες οι προβληματικές ευρωπαϊκές οικονομίες του νότου κατάφεραν να βγουν από τα μνημόνια (χωρίς να εγκαταλείψουν το ευρώ…) και έχουν πραγματική ανάπτυξη, οι ευρωπαϊκές χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ αναπτύσσονται ραγδαία προσπαθώντας να καλύψουν το χαμένο έδαφος των «αριστερών – σοσιαλιστικών» ετών της πείνας και του ολοκληρωτισμού και οι λαοί των χωρών του ευρωπαϊκού πυρήνα βιώνουν πραγματική ευημερία. Σε αυτήν λοιπόν την περίοδο το δίδυμο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ποιες χώρες έχει ως παράδειγμα; Την Αργεντινή και την Βενεζουέλα. Δηλαδή τις χώρες που λαοί τους επιτίθενται στα σουπερ-μάρκετ για να εξασφαλίζουν λίγη τροφή ώστε να μην πεθάνουν της πείνας, και οι δημόσιοι υπάλληλοι (που εδώ στην Ελλάδα ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ κατά πλειοψηφία…), πηγαίνουν για εργασία 2 μέρες την εβδομάδα και έχουν ρεύμα για λίγες ώρες την ημέρα. Αυτά τα μαύρα χάλια έχουν ως παράδειγμα για την πατρίδα μας οι «οραματιστές» των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ακόμα και σήμερα, με δημόσιες δηλώσεις τους.
Ωστόσο όλα τα παραπάνω δεν θα έπρεπε να προκαλούν εντύπωση. Τόσο το αντιευρωπαϊκό δηλητήριο όσο και οι χώρες – παραδείγματα, τύπου Βενεζουέλα και Αργεντινή. Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν υπήρξε κόμμα συμβατό με τις ευρωπαϊκές αξίες της ελευθερίας και του κοινοβουλευτισμού. Καμουφλάρει τον ακροαριστερό ολοκληρωτικό του χαρακτήρα, επειδή οι συνθήκες το απαιτούν και επειδή δεν έχει την δύναμη να πράξει αντίθετα. Δεν πιστεύει στην ελευθερία των ΜΜΕ, στην διάκριση των εξουσιών, στην διαφάνεια στην δημόσια διοίκηση, ενώ «βγάζει σπυριά» με τους όρους ισονομία και αξιοκρατία. Όταν υπάρχει ένας πρωθυπουργός που απαιτεί από έναν εκδότη να αντικαταστήσει τον διευθυντή μιας εφημερίδας με πρόσωπο τις δικής του επιλογής, όταν υπάρχει και υπουργός που αναφέρει ευθαρσώς δημοσίως πως «παραβρόμισε η δουλειά με την πολλή δημοκρατία – το δικό μας σχέδιο δεν μπορούν να το υπηρετήσουν άνθρωποι με άλλες λογικές», όταν υπάρχει κοινοβουλευτική ομάδα ενός κόμματος που παζαρεύει νομοσχέδια με τρομοκράτες και μια κυβέρνηση που κάνει «διπλωματία» με υποκλοπές ξένων αξιωματούχων, τότε ένα πράγμα δεν υπάρχει: Η Δημοκρατία. Το πιο τραγικό είναι πως το παραπάνω ολοκληρωτικό μόρφωμα ψηφίστηκε από τους Έλληνες πολίτες, με κεντρικά πολιτικά συνθήματα την «δημοκρατία», την «ισότητα» και την «στήριξη των ευρωπαϊκών αξιών».
Στο σύγχρονο ευρωπαϊκό περιβάλλον, ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να εγκαθιδρύσει το καθεστώς που καταφανέστατα οραματίζεται, ενώ ταυτοχρόνως δεν μπορεί να βγάλει την χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ, με δική του πολιτική απόφαση. Οι συνέπειες για την χώρα και τον λαό θα ήταν τραγικές, ενώ πιθανώς οι συνέπειες για τους ίδιους επί προσωπικού θα ήταν ακόμα χειρότερες και το γνωρίζουν πολύ καλά. Μια έξοδος από την ΟΝΕ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα απαιτούσε δικτατορία και την στήριξη του στρατού και των Σωμάτων Ασφαλείας, τίποτα εκ των οποίων δεν διαθέτουν. Οπότε πράττουν αυτό που μπορούν: Ένα αυταρχικό καθεστώς υπό τον σταδιακό έλεγχο του τύπου και περιστολής των ατομικών ελευθεριών που θα ντυθεί με τον μανδύα του εθνολαικισμού, της «επαναστατικότητας», και της «ανεξαρτησίας από τους ξένους τοκογλύφους», όρους στους οποίους έτσι και αλλιώς ρέπει μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινής γνώμης. Και το μοναδικό μέσο για να επιτευχθούν όλα τα παραπάνω, είναι ο σταδιακός και συστηματικός εμποτισμός της ελληνικής κοινωνίας με το αντιευρωπαϊκό δηλητήριο. Σύμμαχοι σε αυτήν την προσπάθεια είναι φιλικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ ΜΜΕ, πολιτειακοί παράγοντες (όπως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προσφάτως) και οι οικονομικοί παράγοντες. Όλοι αυτοί είναι ταγμένοι στον εθνολαϊκισμό, υπονομεύοντας συστηματικά το φιλοευρωπαϊκό υπόβαθρο. Καθώς κατηγορούν συστηματικά και μονόπλευρα τους Ευρωπαίους για κάθε στρέβλωση και παθογένεια του ελληνικού κράτους καλύπτοντας απόλυτα την δική τους ανεπάρκεια και ιδεοληψία. Έτσι, παρατηρείται συστηματικά τα τελευταία χρόνια, η παραπλανημένη και εξαπατημένη ελληνική κοινή γνώμη – που μέχρι πριν λίγα χρόνια αποτελούσε ένα από τα πλέον φιλοευρωπαϊκά έθνη – να δείχνει όλο και μεγαλύτερο επίπεδο αντιευρωπαϊσμού. Οπότε, όταν κάποια στιγμή διαμορφωθεί το κατάλληλο κλίμα, ένα «δημοψήφισμα» για έξοδο ή όχι από το Ευρώ, θα δώσει την «λύση» για αυτό που οραματίζονται. Η πατρίδα φαίνεται πως περνάει πολύ επικίνδυνες στιγμές. Από αυτούς που θα «βαραγαν τους «ζουρνάδες» και θα χορεύουν οι Ευρωπαίοι, αλλά μέχρι στιγμής οι μόνοι που χορεύουν (σε αναμμένα κάρβουνα…) είναι οι Έλληνες πολίτες. Και αν δεν φύγουν σύντομα, πολύ πιθανώς θα χορεύει και η πατρίδα για δεκαετίες ολόκληρες…
Παύλος Κιλίντζης
Μέλος της Ένωσης Κεντρώων
