Το πρώτο Βραβείο για νέα Ερευνητική Εργασία απέσπασε μέσα σε δύο μήνες ο νοσηλευτής του Γραφείου Λοιμώξεων του Μποδοσάκειου νοσοκομείου Πτολεμαΐδας, Δρ Γιώργος Μανομενίδης, στην 5η Επιστημονική Διημερίδα Νοσηλευτικής Υπηρεσίας του Γ.Ν. Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης, που πραγματοποιήθηκε στις 14 & 15 Δεκεμβρίου 2018 στο Συνεδριακό κέντρο “Νικόλαος Γερμανός”, Helexpo Θεσσαλονίκης.
Τίτλος της νέας ερευνητικής του εργασίας είναι «Η Έννοια του Δευτερογενούς Τραυματικού ΣΤΡΕΣ: Υπάρχει Ανάγκη Εκπαίδευσης για την παροχή Ποιοτικής Νοσηλευτικής Φροντίδας;» Σύμφωνα με τον Δρ Μανομενίδη, πρόκειται για συγχρονική μελέτη που πραγματοποιήθηκε από τον Μάρτιο έως τον Μάιο του 2018 σε νοσηλευτικά ιδρύματα της χώρας, σε συνεργασία με την Ψυχολόγο Υγείας Ελένη Βογιατζάκη, υπό την καθοδήγηση της Καθηγήτριας Νοσηλευτικής του ΤEI Θεσσαλονίκης, Θάλεια Μπελλάλη.
Σκοπός της έρευνας αυτής ήταν να εκτιμηθούν οι παράγοντες που επηρεάζουν την εμφάνιση Δευτερογενούς Τραυματικού Στρες (ΔΤΣ) στους επαγγελματίες υγείας των ελληνικών νοσοκομείων, καθώς οι επαγγελματίες υγείας έχουν συχνά υψηλές προσδοκίες από τον εαυτό τους κατά τη φροντίδα των ασθενών και συχνά παραβλέπουν τις δικές τους προσωπικές ανάγκες. Συναισθηματικά βιώνουν το τραυματικό γεγονός της αρρώστιας, του πόνου και του θανάτου των ασθενών, αδυνατώντας να διαχειριστούν το ψυχολογικό βάρος, διακατέχονται από αισθήματα ενοχής, δυσφορίας και κόπωσης και οδηγούνται στο να βιώνουν δευτερογενές τραυματικό στρες (ΔΤΣ).
Το δευτερογενές τραυματικό στρες αποτελεί φυσική συνέπεια της φροντίδας μεταξύ δυο ατόμων, αυτού που έχει αρχικά τραυματιστεί και του άλλου που επηρεάζεται από την τραυματική εμπειρία του πρώτου, δήλωσε ο κ. Μανομενίδης στο «e-ptolemeos.gr» και τόνισε: «Το νοσηλευτικό επάγγελμα επηρεάζεται από πολυάριθμους στρεσογόνους παράγοντες που πηγάζουν είτε από το περιβάλλον της εργασίας (ο φόρτος της δουλειάς, οι συναδελφικές σχέσεις, το κυκλικό ωράριο) αλλά και παράγοντες που πηγάζουν και από τον ίδιο τον εαυτό μας, το ποιοι είμαστε ως επαγγελματίες υγείας, δηλαδή τα δημογραφικά και επαγγελματικά μας χαρακτηριστικά αλλά και τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μας και οι εμπειρίες που διαθέτουμε από τον κλινικό χώρο.» Σημείωσε δε ότι «οι στρεσογόνοι παράγοντες που μας επηρεάζουν όμως, πηγάζουν και από τους ίδιους τους ασθενείς που φροντίζουμε και τους συγγενείς τους φυσικά που έρχονται σε επαφή μαζί μας! Είναι λίγος άραγε ο συναισθηματικός πόνος που νιώθουμε συχνά για τους ασθενείς που φροντίζουμε και υποφέρουν; Αγωνιζόμαστε με άλλα λόγια καθημερινά να δώσουμε άριστη φροντίδα σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από τη φιλοσοφία του “κάνε περισσότερα με λιγότερα”. Ωστόσο αυτό δεν είναι εφικτό πάντα, να είμαστε άριστοι, τέλειοι και να παραμένουμε αλώβητοι συναισθηματικά και γι’ αυτό το να φροντίζεις τους άλλους έχει ένα κόστος.»
Η έρευνα αυτή κατέδειξε ότι το κλειδί στη θωράκιση των επαγγελματιών υγείας απέναντι στον κίνδυνο εμφάνισης του ΔΤΣ εντοπίζεται στην εκπαίδευση σχετικά με τις στρατηγικές πρόληψης. Τα συμπεράσματα της ερευνητικής αυτής εργασίας συνοψίζονται ειδικότερα στα κάτωθι:
Η εφαρμογή παρεμβάσεων που θα οδηγήσουν στη διαχείριση του ΔΤΣ φαίνεται να είναι απαραίτητη και μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την εισαγωγή προγραμμάτων ψυχο-εκπαιδευτικής υποστήριξης που θα απευθύνονται σε επαγγελματίες υγείας που βιώνουν ΔΠΣ και υψηλά επίπεδα συναισθηματικής κόπωσης έτσι ώστε να παρέχουν ποιοτικές υπηρεσίες στους ασθενείς που φροντίζουν, καθώς και με την εισαγωγή προγραμμάτων εκπαίδευσης διαχείρισης του άγχους με στόχο την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του.
