Ό,τι ονειρεύτηκαν οι μικροί μας δημοσιογράφοι-να παρακολουθήσουν από κοντά τις μεγάλες στιγμές της Επανάστασης και να συνομιλήσουν με τα πρόσωπα που συμμετείχαν σε αυτήν- γίνεται πραγματικότητα με τη βοήθεια της φανταστικής χρονομηχανής! Η Ιφιγένεια Στογιάννη, μαθήτρια Β’ Γυμνασίου βρίσκεται στο Μεσολόγγι, λίγο μετά την Έξοδο…
ΑΡΘΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ
Γράφει η Ιφιγένεια Στογιάννη, μαθήτρια Β’ Γυμνασίου
ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ 1821: «Συνέντευξη με τον επιζήσαντα Ζήση Χατζημάτη από την Έξοδο του Μεσολογγίου»
Δημοσιογράφος: Έχουμε μαζί μας τον επιζήσαντα της δεύτερης πολιορκίας του Μεσολογγίου, τον οπλαρχηγό κ. Ζήση Χατζημάτη, μέλος της Μακεδονικής Φρουράς που ήταν η εμπροσθοφυλακή των πολιορκημένων, με καταγωγή από τη Σαμαρίνα των Γρεβενών. Είναι ένας από τους 120 Σαμαριναίους που ήρθαν στο Μεσολόγγι για να βοηθήσουν στην άμυνα της πολιορκημένης πόλης και ένας από τους 33 επιζήσαντες από την Έξοδο. Του ζητήσαμε να μας περιγράψει τα γεγονότα. Καλησπέρα και σας ευχαριστώ που μας δίνετε αυτή τη συνέντευξη.
Χατζημάτης: Καλησπέρα. Χαίρομαι που μιλάω με μαθητές και μπορώ να μοιραστώ αυτά που έζησα μαζί σας. Στο Μεσολόγγι έβγαινε κι η εφημερίδα «Ελληνικά Χρονικά», από έναν φιλέλληνα Ελβετό, τον Μάγερ, μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου, που μια βόμβα κατέστρεψε το τυπογραφείο. Πάει κι αυτός… Χάθηκε στην Έξοδο με όλη του την οικογένεια! Ήταν πολλοί μέσα στο Μεσολόγγι, οπλαρχηγοί από τη Βόρεια Ελλάδα, όπως κι εμείς οι Σαμαρινιώτες που’ ρθαμε να βοηθήσουμε.
Δημοσιογράφος: Πότε άρχισε να δυσκολεύει η κατάσταση για τους πολιορκημένους;
Χατζημάτης: Στις 3 Φεβρουαρίου, απέναντι μας, στη λιμνοθάλασσα, ήρθαν 40 καράβια του Ιμπραήμ Πασά από την Αίγυπτο για να καταλάβουν το Μεσολόγγι. Κανείς μας δε φοβήθηκε και σκεφτόμασταν ότι, όπως τους σταματήσαμε στις δύο προηγούμενες πολιορκίες, πάλι θα τα καταφέρναμε.
Δημοσιογράφος: Τι άλλαξε τότε;
Χατζημάτης : Αυτή τη φορά απέκλεισαν τη λιμνοθάλασσα. Δεν μπορούσαμε να εφοδιαστούμε. Είμασταν αποκλεισμένοι με λιγοστά εφόδια και τροφή. Οι μέρες περνούσαν και η τροφή λιγόστευε. Mέχρι το Μάρτιο είχε τελειώσει και το ελάχιστο αλεύρι που μοιραζόμασταν και αρχίσαμε να τρώμε ότι υπήρχε… άλογα, σκυλιά, γάτες. Μέσα σε λίγες μέρες τελείωσαν και αυτά. Συνεχίσαμε με πικραλίθρες, που, όσο και αν τις βράζαμε, η πικράδα τους δεν έφευγε, μέχρι που στο τέλος δεν έμεινε τίποτα άλλο για να φάμε!
Δημοσιογράφος: Πως πήρατε την απόφαση για την έξοδο;
Χατζημάτης: Αρχές Μαρτίου, η κατάσταση ήταν ανυπόφορη. Η πείνα μας σκότωνε. Η παράδοση της πόλης ήταν θέμα χρόνου. Δεν είχαμε άλλες δυνάμεις. Η μόνη λύση ήταν η έξοδος. Ίσως κάποιοι να γλίτωναν, σκεφτήκαμε, αλλιώς όλοι θα πεθαίναμε από την πείνα.
Δημοσιογράφος: Πότε έγινε η έξοδος και τι συνέβη εκείνο το βράδυ;
Χατζημάτης: Στις 10 Απριλίου, το Σάββατο του Λαζάρου, πήραμε την απόφαση: ή θα αναστηθούμε ή θα πεθάνουμε. Ετοιμαστήκαμε, προσευχηθήκαμε, φιλήσαμε το χώμα του Μεσολογγίου και το βράδυ βγήκαμε από τα τείχη, με την ευχή για «καλή αντάμωση στον άλλο κόσμο». «Πάνω τους» είπαμε με μια φωνή. Παντού ακουγόντουσαν εκρήξεις, τουφέκια, ήχοι από σπαθιά και γιαταγάνια. Ήταν όμως τόσοι πολλοί. Περίπου 20.000 Τούρκοι του Ρεζίτ Πασά μας περίμεναν. «Οπίσω-οπίσω, μωρέ παιδιά, φώναξαν κάποιοι, αλλά ήταν αργά! Ελάχιστοι γλιτώσαμε και δυστυχώς χάσαμε το Μεσολόγγι. Η καρδιά μου πονάει για την πόλη και αυτούς που χάθηκαν. Μακάρι όλοι να μπορούσαμε να γλιτώσουμε αλλά και να σώσουμε το Μεσολόγγι.
Δημοσιογράφος: Έχετε δίκιο. Όμως δε θα πάψουμε να αγωνιζόμαστε. Ας μην ξεχνάμε τα λόγια του στρατηγού Θ. Κολοκοτρώνη: «…Κι’ αν είμαστε ολίγοι… παρηγοριώμαστε μ’ έναν τρόπον, ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε, τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν, κι΄όταν κάνουν αυτείνη την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν…»! Και όταν έφτασε η είδηση για την πτώση του Μεσολογγίου είπε ο Γέρος του Μοριά: «το Μισολόγγι εχάθη ενδόξως, και θα μείνει αιώνας των αιώνων η ανδρεία…».
Χατζημάτης: Καλόν αγώνα και καλή Λευτεριά!
(Οι τριάντα τρεις Σαμαριναίοι που σώθηκαν γύρισαν στο χωριό και έφεραν την κακή είδηση. Μάλιστα τα τελευταία λόγια του αρχηγού τους Μίχου Φλώρου αργότερα έγιναν μοιρολόι, το γνωστό δημοτικό τραγούδι “Παιδιά της Σαμαρίνας’’ που το τραγουδούν οι ντόπιοι και πολλοί άλλοι στο θάνατο των αγαπημένων τους ανθρώπων).
Πηγές: http://xn--hxalwgv1c.net/ http://www.prlogos.gr/1821/ www.sansimera.gr/ Ταινία: «Έξοδος 1826» του Βασίλη Τσικάρα/ ΣΚΑΙ «1821»
Ιφιγένεια Στογιάννη, μαθήτρια Β’ Γυμνασίου
