Είναι οι προσδοκίες πλέον υψηλές. Δεν συζητάμε καν το ενδεχόμενο της διάψευσης – δεν υπάρχει άλλωστε η πολυτέλεια του χαμένου πολιτικού χρόνου- αλλά συνεχίζουμε να διαπραγματευόμαστε με το ενδεχόμενο της υστέρησης. Να περάσουν οι επόμενοι κάτω από τον πήχη και να χαθεί για μια ακόμα φορά η μεγάλη ευκαιρία της διάκρισης. Είναι και οι απαιτήσεις πλέον υψηλές. Φεύγοντας αυτό το πολιτικό συνονθύλευμα του λαϊκισμού, του πολακισμού και της χυδαιότητας, αφού στο εν τω μεταξύ δίχασε, λεηλάτησε, απαξίωσε, στοχοποίησε, αφήνει πίσω του μια χώρα βαθιά τραυματισμένη που ψάχνει εναγωνίως μια διέξοδο στο μέλλον. Παραγωγικός παρασιτισμός, διαλυμένη δημόσια διοίκηση, αυτοδιοικητικές αρχές χωρίς ίχνος τεχνοκρατικής λογικής και επαγγελματικής ικανότητας , δημόσιες δομές απαξιωμένες, ιδιωτικός χώρος κατακερματισμένος σε πολλά μικρά φέουδα χαμηλής διαφθοράς, εξασφαλισμένης προσοδοθηρίας και κλειστών επαγγελμάτων. Αυτό κληροδοτήσαμε απο τους προηγούμενους και με αυτό παλεύαμε όλα αυτά τα χρόνια. Ήρθαν και απήλθαν πολιτικοί και ηγεσίες, αποτολμήθηκαν μεταρρυθμίσεις, επιβλήθηκαν μνημονιακοί δασμοί στα εξερχόμενα του εγχώριου πολιτικού συστήματος, γκρεμίστηκαν βεβαιότητες και όμως αυτό παρέμεινε εμμονικά το ίδιο. Για να έρθουν αυτοί οι τελευταίοι, οι μοιραίοι και ολίγιστοι, και να προσθέσουν την δική τους «αριστερή επανίδρυση του κράτους».
«Ο,τι δεν συμφέρει τον Πολάκη έχει ισχύν νόμου», κατά τα γνωστά του Ουλπιανού και τα λεκτικά «κολυβογράμματα» μιας κάποιας Περιστέρας που ο άντρας της ο δόλιος πήρε την κυβέρνηση μα ποτέ την εξουσία! Ως ψευδεπίγραφοι σοσιαλιστές άρπαξαν την σαινσιμονική αρχή « στον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του», αρχή αδιακρίτως φιλελεύθερη και σοσιαλιστική και ως πραγματικοί κομμουνιστές την διαστρέβλωσαν στην άλλη, την μαρξιστική, « στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του». Δεν τους απασχόλησε ποτέ η παραγωγή πλούτου, απαξίωσαν την επιχειρηματικότητα βάζοντας επάνω της την ταμπέλα της ολιγαρχίας, έφτιαξαν στα νοσηρά μυαλά τους την φαιδρή ταξική διάκριση των πολλών και των λίγων και απλά άρπαξαν και μοίρασαν ότι είχε απομείνει . Το έπαιξαν τιμητές και ηθικολόγησαν επιδεικνύοντας το ευαγγέλιο της αριστερής ηθικής «σέρνοντας την κοινωνία από τη μύτη», όπως θα τους ξεμπρόστιαζε και ο Νίτσε αν μετά τον υπεράνθρωπο καταπιάνονταν και με τον πολιτικό υπάνθρωπο!
Μα αυτά πέρασαν τώρα. Πάμε για τα επόμενα. O φιλελεύθερος μετασχηματισμός της χώρας, στην βάση μια νέας παραγωγικής κουλτούρας με ισχυρές αναφορές κοινωνικής δικαιοσύνης, απαιτεί δυνάμεις και πρόσωπα πέρα από τα κόμματα και τις λογικές τους. Πέρα ακόμα και απο αυτά τα δημοσιογραφικά λιβανιστήρια που δημιουργούν την αίσθηση της πολιτικής κυριαρχίας για το προφανές της δικής τους μετεκλογικής επικυριαρχίας. Μα τώρα θα μου πεις «ποιος ασχολείται σοβαρά με κόμματα και ΜΜΕ»; Προφανώς κανείς αλλά στο εν τω μεταξύ η χώρα πρέπει να αλλάξει και αυτό σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία μόνο μέσω των κομμάτων μπορεί να γίνει. Αρκεί αυτά να επιδείξουν πνεύμα πρόθυμο και να επιλέξουν ανθρώπους που απλά το έχουν.
Ανθρώπους που να μπορούν να υπερασπιστούν ιδεολογικά την φιλελεύθερη έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης – γιατί ναι υπάρχει, είναι ισχυρή, έχει για συμπαραστάτη της τον Ρωλς και περιμένει από τα άλαλα χείλη των δεξιών κοινοβουλευτικών λόγο υπεράσπισης- να μπορούν να αντιπαραθέσουν στον Πολάκη των προσλήψεων και της κατάργησης του πεντάευρου ένα κραταιό -και όχι κρατικό- μοντέλο δημόσιας υγείας με ποιοτικούς δείκτες και αξιολογήσεις σε όλα τα επίπεδα και να είναι σε θέση να μιλήσουν πολιτικά για τα μείζονα διακυβεύματα και οχι να διαγκωνίζονται μονάχα για μια σέλφι με φόντο τον αρχηγό ή μια παρουσία σε ένα «στημένο» πάνελ.
Γιαυτό Κυριάκο μην μας απογοητεύσεις. Οι «υπηρέτες» πάντα θα αναφωνούν στα «κομματικά δείπνα»: «Δέσποτα μην ξεχνάς τους Συριζαίους!» μα οι Συριζαίοι δεν αποτελούν το πραγματικό μας πρόβλημα. Το πρόβλημα εξακολουθεί να είναι το ανέλπιδο μέλλον μιας χώρας που αναζητά χρόνια τώρα μια αξιοπρεπή θέση στην Ευρώπη. Το πρόβλημα είναι πως μια γενιά κινδυνεύει να χαθεί δίχως κανείς να ασχολείται στα σοβαρά μαζί της. Και αυτή η γενιά είναι η γενιά μας. Μην την εγκαταλείψεις για λίγη ακόμα «γαλάζια» εξουσία….
