Ο Κύριος Γιάννης ήταν ίσως , ο πιο ήρεμος κάτοικος του χωριού , ήσυχος , χαμογελαστός , καλοσυνάτος … Συχνά βρισκόταν στο υπόγειο του σπιτιού του να μαστορεύει ή να πίνει κανένα τσίπουρο με τα φιλαράκια του , ένα βράδυ του Δεκέμβρη είδε από το παράθυρο ένα αγόρι , μόνο του , να κάθεται στην γωνιά του δρόμου , τρομαγμένο έψαχνε τον δρόμο του , μάλλον είχε χαθεί σκέφτηκε ο Κύριος Γιάννης , βγήκε και τον φώναξε ….
– ΓΙΑΝΝΗΣ Επ μικρέ , χάθηκες ;
– ΑΓΟΡΙ Ψάχνω τον πατέρα μου …
Το αγόρι τον κοίταξε με τα μάτια βουρκωμένα , “ψάχνω τον πατέρα μου κι γω” , σκέφτηκε ο Κύριος Γιάννης μια ζωή , ψάχνω να βρω το βλέμμα του … Προσκάλεσε το αγόρι στο σπίτι , και είπε τη γυναίκα του να του βάλει να φάει …
-ΧΡΙΣΤΙΝΑ Ρεβίθια έχω , ελπίζω να σου αρέσουνε …
-ΑΓΟΡΙ Είναι τα αγαπημένα μου , άλλους τους αρέσουν τα κεφτεδάκια και οι τηγανιτές πατάτες, αλλά εμένα τα ρεβίθια είναι τα αγαπημένα μου …
Η γυναίκα του με το που έβαλε τον μικρό να φάει πήγε τον Κύριο Γιάννη πιο κει …
-ΧΡΙΣΤΙΝΑ Μα δεν ξέρουμε τίποτα για τον μικρό …
-ΓΙΑΝΝΗΣ Θα μάθουμε , μην ανησυχείς , παιδί που αγαπά τα ρεβίθια μην το φοβάσαι …
Το αγόρι έφαγε , μετά έπαιξε με τις κόρες του Κύριου Γιάννη , καθησμένα κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο σαν να ήταν αδέλφια … Έβαλε ένα ξένο αγόρι στο σπίτι του , το τάισε και του έδωσε παιχνίδια και ζεστασιά , το νοιάστηκε , του έδειξε καλοσύνη ….
Πέρασε η ώρα και το αγόρι ετοιμάστηκε να φύγει …
– ΓΙΑΝΝΗΣ Ξέρεις πως να πας ;
– ΑΓΟΡΙ Ναι …
– ΓΙΑΝΝΗΣ Δεν σε φοβάμαι μικρέ , ξέρεις τον δρόμο σου … Και να θυμάσαι δεν φταις εσύ για αυτούς που δεν μπορέσανε να σε αγαπήσουν αλλά φταις εσύ γι αυτούς που δεν μπόρεσες εσύ να αγαπήσεις … Η ζωή δεν θέλει τίποτα μοναχά αγάπη και λίγο καλοσύνη …
Υ.Γ. Πολλοί με ρωτάτε αν οι ιστορίες είναι πραγματικές , κάποιες είναι ή κάποιες καταστάσεις ή κάποια πρόσωπα … Όπως και πραγματικός ήταν και ο Κύριος Γιάννης , με το Κ κεφαλαίο , ένας άνθρωπος γεμάτο καλοσύνη , αυτός καθώς και η υπέροχη οικογένεια του χρωμάτισαν τις παιδικές μου αναμνήσεις … Πριν από λίγες μέρες έμαθα πως ο Κύριος Γιάννης δεν είναι πλέον μαζί μας , έβαλε τα φτερά του και πέταξε ψηλά στη γειτονιά των αγγέλων , η αλήθεια είναι πως στη καρδιά μου πάντα εκεί ανήκε … Στην ζωή υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι που θα γεμίσουν της ψυχή μας με χαρά, αγάπη και καλοσύνη … Να τους σεβόμαστε και να τους θυμόμαστε για πάντα …
ΡΕΒΙΘΙΑ
400 γραμμάρια ρεβίθια
2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
1 μεγάλο κρεμμύδι τριμμένο
4-5 κλωνάρια άνηθο πολύ ψιλοκομμένο
Χυμό από 2 λεμόνια
1 κύβο λαχανικών
Αλάτι και πιπέρι
Βάζουμε από το προηγούμενο βράδυ τα ρεβίθια στο νερό και τα αφήνουμε όλη τη νύχτα να μουλιάσουν. Την επομένη τα στραγγίζουμε από το νερό και τα ζεματίζουμε σε νερό που βράζει για 2-3 λεπτά . Τα σουρώνουμε και τα βάζουμε στην κατσαρόλα να βράσουν . Ξαφρίζουμε για 5-10 λεπτά και όταν δούμε ότι έχουν καθαρίσει , προσθέτουμε το κρεμμύδι , το λάδι , τον άνηθο και τον κύβο , χαμηλώνουμε τη φωτιά και τα αφήνουμε να σιγοβράσουν για μιάμιση ώρα τουλάχιστον. Όταν είναι έτοιμα αλατοπιπερώνουμε, προσθέτουμε το χυμό λεμονιού και το αφήνουμε να πάρει 2-3 βράσεις. Η σούπα είναι έτοιμη .
Καλή σας όρεξη ,
Σαμουήλ Σταύρος Σταματίδης ….
