Το τελευταίο άρθρο μου πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου είχε τον τίτλο «Έρχονται μαύρες μέρες». Πολλοί φίλοι και γνωστοί με έχουν ρωτήσει κατά καιρούς, για ποιον λόγο αρθρογραφώ. Καθώς από αυτήν την διαδικασία δεν έχω κάποιο οικονομικό όφελος, δεν αυτοδιαφημίζομαι ως επαγγελματίας ή επιστήμονας, δεν είμαι πολιτικός και συχνά ξοδεύω πολυτιμότατο χρόνο που θα μπορούσα να χρησιμοποιώ για άλλες δραστηριότητες. Ο λόγος που αποφάσισα να αρθρογραφώ σε σταθερή βάση πριν 1,5 χρόνο, είναι ένας και μοναδικός: Η υποχρέωση που ένιωσα ως πολίτης, ότι οφείλω να πάρω θέση και να μιλήσω για τα καθοριστικά και δραματικά γεγονότα που περνά η χώρα μου. Έβλεπα σταθερά τις δραματικές ώρες που ήρθαν και έρχονται, και θεώρησα πως είναι καθήκον μου να μιλήσω. Όπως και ο κάθε Έλληνας πολίτης, που όφειλε και οφείλει να πάρει θέση.
Οι δραματικές στιγμές ήρθαν. Οι τράπεζες έκλεισαν και οι πολίτες σχηματίζουν ουρές δεκάδων μέτρων για να βγάλουν λίγα ευρώ για τις ανάγκες τους. Δυστυχώς βλέπουμε εικόνες απόλυτου εξευτελισμού, που τόσο καιρό οι «καταστροφολόγοι» έλεγαν ότι μπορεί όντως να έρθουν, αλλά συνήθως λοιδορούνταν. Από αυτούς που πουλούσαν φθηνό εμπόριο ελπίδας και άκρατο λαϊκισμό, υποσχόμενοι ανέξοδα και «μαγικά» στους πάντες τα πάντα…
Ο βασικός λόγος που η Ελλάδα έφτασε στην πτώχευση κατά την προσωπική μου άποψη είναι ο εξής: Ότι η Ελλάδα εδώ και πολύ καιρό ξοδεύει πολύ περισσότερα απ’ όσα παράγει. Ότι έχει 3 εκ ενεργό εργατικό δυναμικό στον ιδιωτικό τομέα , και 2,6 εκ συνταξιούχους (πολλοί εκ των οποίων είναι κάτω των 65 ετών) καθώς και 700 χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους. Με τέτοια αναλογία καμιά χώρα στον κόσμο δεν μπορεί να είναι πλεονασματική και να μην πτωχεύσει. Όχι μόνο η Ελλάδα που δεν παράγει σχεδόν τίποτα και όλα τα δανείζεται, αλλά καμιά άλλη. Για μικροπολιτικούς λόγους, όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα επέλεξαν με ημίμετρα να αποφύγουν το αναπόφευκτο. Την πτώχευση. Κανένας λοιπόν δεν τολμά να πει την αλήθεια στους 2,6 εκ συνταξιούχους. Ότι παρόλο το γεγονός ότι δούλεψαν και πλήρωσαν εισφορές όλα αυτά τα χρόνια, τα λεφτά τους φαγώθηκαν και πλέον η Ελλάδα δεν μπορεί να πληρώσει τις συντάξεις που παίρνουν. Και δεν μπορεί, επειδή σε αυτήν χώρα των δέκα ανθρώπων, πρακτικά δουλεύουν οι τρεις και κάθονται οι επτά. Και δεν θα μπορεί και στο μέλλον, εκτός και αν κάποιος της δανείζει. Διότι αυτή η χώρα θα μπορεί να ξαναπληρώσει στους συνταξιούχους και μισθωτούς τα λεφτά που κάποτε έπαιρναν, όταν μπορέσει να παράξει περισσότερο πλούτο. Από το σχεδόν τίποτα που παράγει σήμερα. Και αυτό δυστυχώς χρειάζεται χρόνος για να γίνει.
Υπό την παραπάνω έννοια λοιπόν, ένα μέρος λιτότητας ήταν δυστυχώς επιβεβλημένο. Διότι αυτή η χώρα έπαψε να έχει την δυνατότητα να δανείζεται στον ασύστολο βαθμό που το έκανε, και αυτοί που της δανείζουν πλέον δεν δέχονται να το κάνουν στο βαθμό που το έκαναν. Αυτό δυστυχώς πολλοί Έλληνες δεν ήταν (και δεν είναι) διατεθειμένοι να το δεχτούν. Όλοι ψάχνουν τρίτους για να επιρρίψουν ευθύνες. Τους «ευρωκερδοσκόπους» που θέλουν να μας υποθηκεύσουν τα πετρέλαια, τους «μεγαλοεπιχειρηματίες» που δεν πληρώνουν φόρους, τις «μίζες» που πήραν οι πολιτικοί και δεν ξέρω και εγώ σε ποιον τρίτο…
Ας τους πει κάποιος ότι πετρέλαια έχουν και άλλες χώρες στην Ευρώπη, και οι μεγαλες επιχειρήσεις δεν πληρώνουν τους φόρους που θα έπρεπε σε καμιά ανεπτυγμένη χώρα. Η μεγαλύτερη φοροαποφυγή συμβαίνει στην πλουσιότερη και ισχυρότερη χώρα του κόσμου, την Αμερική. Όπου οι μεγάλες διεθνείς επιχειρήσεις βρίσκουν τον τρόπο να μην πληρώνουν αυτά που τους αναλογούν. Το ίδιο συμβαίνει και με τις μεγάλες γερμανικές επιχειρήσεις (Siemens) όπου κατηγορούνται για φοροαποφυγή τόσο στην Γερμανία, όσο και σε άλλες χώρες που δραστηριοποιούνται. Τέλος, «μίζες» έχουν πάρει οι πολιτικοί σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες. Ακόμα και ο ίδιος ο Σόιμπλε κατηγορήθηκε για χρηματισμό. Οι πολύ πλούσιοι δεν πληρώνουν πουθενά τους φόρους που θα έπρεπε λοιπόν. Και άλλες χώρες έχουν πετρέλαια, διαφθορά και μίζες. Οι άλλες χώρες δεν πτώχευσαν όμως. Η Ελλάδα πτώχευσε. Ας δούμε επιτέλους κατάματα τους λόγους που η Ελλάδα διαφοροποιείται. Χωρίς ιδεοληψίες και συνομοσιολογίες.
Και θα αναφέρω και κάτι για το τέλος: Θεωρώ εντελώς υποκριτικό για έναν πολιτικό να λέει «πολεμώ για το τέλος της λιτότητας», ενώ ταυτόχρονα προτείνει «ισοδύναμα» μέτρα λιτότητας 8 δις ευρώ, τα οποία κυρίως κατευθύνει στις ιδιωτικές επιχειρήσεις και στους ελεύθερους επαγγελματίες. Αφήνοντας σχεδόν ανέγγιχτους συνταξιούχους και δημόσιους υπαλλήλους. Και αν οι χαμηλές συντάξεις δεν θα έπρεπε να πέσουν, υπάρχουν ακόμα υψηλές συντάξεις που θα μπορούσαν να μειωθούν προκειμένου να μην υπερφορολογηθούν βάναυσα οι ιδιωτικές επιχειρήσεις για άλλη μια φορά. Αυτός ο πολιτικός δεν πολεμά για το «τέλος της λιτότητας» λοιπόν. Επιζητεί το «τέλος της λιτότητας» για κάποιους, υπερφορολογώντας κάποιους άλλους. Και για μένα, το συγκεκριμένο «τέλος της λιτότητας» κάποιων εις βάρος κάποιων άλλων, σαφώς δεν είναι λόγος καταστροφής της χώρας μου και εξόδου από το ευρώ. Ας δούμε επιτέλους την αλήθεια κατάματα γιατί έχουμε φτάσει στο χείλος της απόλυτης καταστροφής. Ο Θεός να βοηθήσει, έστω την ύστατη στιγμή (να δούμε και να κρίνουμε)…
