«Δήμαρχοι στα «όπλα». Μαλούτας και Ιωαννίδης σε μια άνευ προηγουμένου κόντρα για το Δήμο Κοζάνης.»
Αυτός ήταν ο τίτλος χθεσινού ρεπορτάζ του ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΥ σχετικά με την κόντρα που ξέσπασε τελευταία στο Δήμο Κοζάνης ανάμεσα στο νυν και τον πρώην Δήμαρχο. Μια κόντρα που, τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γραφόταν οι γραμμές αυτές, εξελίχθηκε μέσω του facebook, η οποία για το Δήμο Κοζάνης μπορεί να είναι όντως «άνευ προηγούμενου», αλλά ανάλογες κόντρες έχουμε δει πάρα πολλές στην κεντρική πολιτική σκηνή τα τελευταία χρόνια (σ. σ. ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτές στις οποίες επιδίδεται συχνά πυκνά ο γνωστός κ. Παύλος Πολάκης, χωρίς να υστερεί και ο Υπουργός Ανάπτυξης κ. Άδωνις Γεωργιάδης, για ν’ αναφέρουμε μόνο δύο παραδείγματα). Αλλά και στα μέρη μας έχουμε δει μια τέτοια διαδικτυακή κόντρα στο Δήμο Σερβίων, με τον νυν και τον πρώην Δήμαρχο να μονομαχούν μέσω του κοινωνικού αυτού δικτύου και τον σημερινό Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου να παίρνει μέρος και αυτός και να στρέφει τα πυρά του εναντίον, φυσικά, του πρώην Δημάρχου.
***
Πάντως είτε μας αρέσει είτε όχι το facebook, και γενικά τα social media, για να το γράψουμε σύμφωνα με τη σύγχρονη νεοελληνική ορολογία, θα είναι πλέον ο χώρος όπου περισσότερο θα διασταυρώνουν τα ξίφη τους οι πολιτικοί μας και θα μονομαχούν μεταξύ τους.
***
Νέοι καιροί νέα έθιμα. Άλλοτε, πολύ παλιά, μονομαχία, γενικώς, σήμαινε ο ένας απέναντι στον άλλο δια ζώσης και για όπλα ό,τι υπήρχε διαθέσιμο. Από την πέτρα που εκτόξευσε ο Δαβίδ στον Γολιάθ μέχρι τα πιστόλια της νεότερης εποχής.
***
Πολιτική μονομαχία, παλιότερα και από την περίοδο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας μέχρι πριν μερικά χρόνια, σήμαινε αντιπαράθεση πρόσωπο με πρόσωπο με τη χρήση επιχειρημάτων ενώπιον των πολιτών στη συνέλευση του Δήμου ή από τα έδρανα της Βουλής, με στόχο να κατατροπωθεί ή να αποστομωθεί ο αντίπαλος. Θεωρητικά πάντα, με υπαρκτές πολλές εξαιρέσεις, για όλες αυτές τις μονομαχίες ίσχυαν κάποιοι κανόνες, τους οποίους επιβάλει η Δημοκρατία.
***
Όπως ίσχυαν και στις αιματηρές μονομαχίες με τη χρήση όπλων από την εποχή που ο Άντολφ Ταβερνιέ (1888) διαμόρφωσε και συνέταξε μια σειρά από κανόνες για την μονομαχία, οι οποίοι περιλαμβάνονται στο βιβλίο του «Η τέχνη του μονομαχείν» (σ. σ. το ομότιτλο βιβλίο του κυκλοφορεί στα ελληνικά, σε μετάφραση της Αναστασίας Καραστάθη, από τις εκδόσεις ΜΕΔΟΥΣΑ- 1999).
Αξίζει, όμως, εδώ να αναφέρουμε αυτό που αναγράφεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου σχετικά με την αξία που μπορεί να έχει σήμερα ένα τέτοιο πόνημα. «Η σημαντικότερη προσφορά του βιβλίου αυτού είναι το γεγονός ότι παρέχει το “στυλ” αγωγής που πρέπει να διέπει τις ανθρώπινες αντιθέσεις, -και δεν εννοούμε το ξίφος, τη σπάθα και το πιστόλι,- ιδιαίτερα σήμερα, αλλά και την έννοια και τους κανόνες του ευ αγωνίζεσθαι.»
***
Κανόνες που, σε καμιά περίπτωση, δεν υπάρχουν στις μονομαχίες που εξελίσσονται μέσω του facebook σήμερα, και δεν αναφερόμαστε στην πρόσφατη μεταξύ των κυρίων Μαλούτα- Ιωαννίδη, ή αυτές των κυρίων Ελευθερίου και Κωνσταντόπουλου (Δήμος Σερβίων), αλλά γενικά σ’ όλες αυτές που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια και στις πολλές περισσότερες που πρόκειται να δούμε ιδιαίτερα τώρα που μπήκαμε σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, αν συνυπολογίσουμε τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις που, λογικά, θα έχουμε για την εκλογή κυβέρνησης και τις άλλες δύο που θα έχουμε τον Οκτώβριο για την εκλογή των νέων αυτοδιοικητικών αρχών.
***
Κάπως έτσι, προκύπτει ένα εύλογο, υποθέτουμε, ερώτημα. Μήπως πρέπει να βρεθεί ένα σύγχρονος Ταβερνιέ για να συγγράψει τους νέους κανόνες, οι οποίοι θ’ αφορούν τις διαδικτυακές πολιτικές μονομαχίες;
***
Ίσως βρεθεί, αλλά το αμέσως επόμενο ερώτημα είναι αν θα τους τηρούν κιόλας οι διαδικτυακοί μονομάχοι, ή αν, παρασυρόμενοι από τη γοητεία των like που αυξάνονται και πληθύνονται όσο πιο ακραία και προκλητικά είναι τα γραφόμενα, θα τους αγνοούν; Υποθέτουμε θα ισχύσει το δεύτερο…
