Κάποτε οι γιορτές είχαν άλλο νόημα και οι άνθρωποι τις αισθανόταν πραγματικά. Τις περίμεναν και ένοιωθαν το διαφορετικό, γιατί της ζούσαν πραγματικά! Ετοίμαζαν τα σπίτια τους, που ήταν ανοικτά και μοιραζόντανε το μήνυμα των εορτών με συγγενείς και φίλους. Σήμερα η εμπορική τυποποίηση των εορτών, μας απομάκρυνε από το αληθινό νόημα και την σημασία τους και δεν νοιώθουμε αυτή την μαγεία, απλά εστιάζουμε στην επιφανειακή ουσία των πραγμάτων. Το Πάσχα που εορτάζουμε την σταύρωση του Κυρίου και την Ανάσταση θα πρέπει ο κάθε άνθρωπος να αναστηθεί από τον παλιό του κακό εαυτό και να γίνει καλύτερος. Ωστόσο η επικέντρωση των εορτών στην γαστρονομική ποικιλία και στην αγορά των υλικών αγαθών, δεν είναι κάτι που μας λείπει από την καθημερινή μας ζωή. Εκείνο που πραγματικά λείπει είναι η πνευματική τροφή και η προσφορά αγάπης τις μέρες των εορτών. Πρέπει να ανοίξουμε το τραπέζι της ψυχής μας και να βάλουμε όλα τα καλούδια, καλώντας τον συνάνθρωπο σε αυτή την πανδαισία του τραπεζιού, για να μοιραστούμε μαζί του, το αληθινό νόημα και την σημασία που έχουν οι εορτές. Παλαιότερα οι γιορτές είχαν κάποιο τελετουργικό και το τηρούσαν. Θα έκαναν τις ετοιμασίες τους στα σπίτια τους,, θα προετοιμάζονταν ψυχικά συνειδητοποιώντας τι πραγματικά εορτάζουν και θα ακολουθούσαν πίστα το τελετουργικό, ώστε να δώσουν μια διαφορετική νότα τις ήμερες αυτές.
Σήμερα οι άνθρωποι κλεισμένοι και απομονωμένοι στις ανέσεις της σύγχρονης ζωής, εορτάζουν για τον τύπο και όχι για την ουσία. Το φαγητό προσφέρει τέρψη και ηδονή γαστρονομική, αλλά το πνεύμα μένει ατροφικό και άδειο, αφού λείπει η κατάνυξη, ο σκεπτικισμός για το γεγονός που γιορτάζουμε, με αποτέλεσμα οι εορτές να είναι επαναλαμβανόμενες τυπικές διαδικασίες, δίχως ουσία. Τα εξωτερικά στολίδια είναι το επίχρισμα αλλά τα εσωτερικά στολίδια, είναι η ουσία. Δεν έχει σημασία να στολίσουμε μόνο την εξωτερική εικόνα μας αλλά και την εσωτερική. Θα πάρουμε καινούργια πράγματα, υλικά, αλλά εκείνο που θα πρέπει να αναλογιστούμε είναι το γιατί γιορτάζουμε κάποιο γεγονός και τι θέλει να μας δείξει αυτό.
Για παράδειγμα το Πάσχα τα αισθήματα, που πρέπει να υπάρχουν στον εσωτερικό μας κόσμο είναι ανάμεικτα. Την εβδομάδα των παθών, πρέπει να σκεφτούμε ότι και εμείς έχουμε πάθη και αδυναμίες για τα οποία, ο Κύριος περπάτησε τον Γολγοθά, κουβαλώντας τον σταυρό του. Μήπως έναν τέτοιο σταυρό δεν κουβαλάμε και εμείς στην ζωή μας; Αυτό πρέπει να μας κάνει να αισθανόμαστε ταπείνωση, ευγνωμοσύνη, μεταμέλεια, που ο Κύριος μοιράστηκε τα πάθη μας για να μας λυτρώσει. Αυτή η εβδομάδα είναι εβδομάδα περισυλλογής, κατάνυξης πνευματικής, για την μεγαλοψυχία και την ευσπλαχνία που έδειξε ο Κύριος, για μας. Τι μεγαλείο ψυχής έδειξε αλήθεια, αντιμετωπίζοντας τον ανθρώπινο πόνο, τον εξευτελισμό, τον χλευασμό, την ειρωνεία για το δικό μας καλό; Εμείς θα πρέπει να αναγνωρίσουμε αυτό το μεγαλείο και να ντύσουμε την ψυχή μας, με τα ανάλογα συναισθήματα. Και θα φτάσει η μέρα της λύτρωσης και της σωτηρίας για τον άνθρωπο, που είναι η Ανάσταση, που θα πρέπει να γίνει ανάσταση ψυχής για τον καθένα και όχι να κάνουμε τυπικά το χρέος μας, απέναντι του. Να αναστηθούμε ως άνθρωποι και να αφήσουμε στο σταυρό του μαρτυρίου, τα πάθη και τις αδυναμίες μας, τιμώντας το γεγονός, ότι ο θεός κατέβηκε στο επίπεδο του ανθρώπου ώστε να τον σώσει.
Οι εορτές, Χριστούγεννα και Πάσχα, έχουνε ένα πνευματικό νόημα, το οποίο με το διάβα των χρόνων έχει χαθεί. Επικεντρωνόμαστε μόνο στο τι θα φάμε, τι θα πιούμε, πως θα διασκεδάσουμε και στο εμπορικό κομμάτι, αλλά μόνο αυτό δεν αρκεί. Αυτά είναι πράγματα που επαναλαμβάνονται, αλλά σημασία έχει το γιατί και η προετοιμασία του συναισθηματικού μας κόσμου, για αυτό που ετοιμαζόμαστε να εορτάσουμε. Να αποκομίσουμε το μήνυμα που μας στέλνει το γεγονός που εορτάζουμε και το μήνυμα να το κάνουμε πράξη. Χριστούγεννα και Πάσχα έρχονται και ξαναέρχονται, αλλά οι άνθρωποι έγιναν επιφανειακοί, άδειοι από συναισθήματα, κενοί και έχουν κλείσει τα μάτια της ψυχής, από το πνευματικό τραπέζι και την σημασία των εορτών. Έχουν την ψευδαίσθηση, ότι μόνο με το φαγητό και την κατανάλωση της ύλης, θα δώσουν χρώμα και νόημα στις εορτές της Ορθοδοξίας, αλλά είναι αμέτοχοι στο πνευματικό κομμάτι, αφού έχουνε κλείσει την ψυχή τους, σε αυτό που εορτάζουν. Για παράδειγμα το Πάσχα, που είναι ημέρες κατάνυξης, περισυλλογής, διαλογισμού του μεγαλείου και της ανιδιοτελής αγάπης του Χριστού, για αυτά που πέρασε για χάρη μας, ωστόσο περιμένουμε να έρθει η Ανάσταση, για να πάμε τυπικά στην Εκκλησία και όχι ουσιαστικά, και να ακούσουμε το Χριστός Ανέστη, δίχως αυτό να περάσει στην ψυχή μας και να γίνει ψυχή Ανέστη, και μετά από αυτό να πάμε γρήγορα στο σπίτι και να αφεθούμε στην γαστρονομική απόλαυση, αφήνοντας μισή την πνευματική.
Πρέπει να ζούμε τα γεγονότα με την ψυχή και να κατανοήσουμε την σημασία τους. Δυστυχώς σήμερα οι άνθρωποι δεν μοιράζονται συναισθήματα, τις Αγιες ημέρες των Χριστουγέννων και του Πάσχα, αφού η συγκέντρωση φίλων και συγγενών γύρω από το πνευματικό τραπέζι, έγινε είδος προς εξαφάνιση. Ακόμα και η γαστρονομική απόλαυση έγινε ατομικό μονοπώλιο, αφού πλέον οι άνθρωποι, έχουνε κλείσει τα σπίτια τους και δεν μοιράζονται τα συναισθήματά τους. Επομένως η μαγεία έχει χαθεί και κάποια πράγματα που κρατούσαν οι παλαιότεροι οι νεότεροι τα έχουν διαγράψει ή τα θεωρούν παλιομοδίτικα.
Κρίμα γιατί η παράδοση είχε το τελετουργικό της και αυτό ήταν το κάτι, το διαφορετικό, που σε έκανε, να περιμένεις αυτές τις ημέρες, ώστε να τις αισθάνεσαι πραγματικά. Χριστούγεννα οι νοικοκυρές θα ετοίμαζαν τα σπίτια τους και θα ακολουθούσαν μια μυσταγωγία και ένα τελετουργικό, που άλλαζε την καθημερινότητα, όπως και το Πάσχα, που θα συμμετείχαν στο τελετουργικό πνευματικά και σωματικά. ‘Έβαζαν την προσωπική τους πινελιά στο τελετουργικό των εορτών και μαζευόντανε για να μοιραστούνε τα συναισθήματά τους με το διπλανό τους. Αυτή η τυποποίηση και η εμπορευματοποίηση των εορτών, τις έχει αλλοιώσει, αφού έχει χαθεί το προσωπικό στοιχείο και υπερτερεί το εμπορικό. Τα Χριστούγεννα ηχούσαν τα κάλαντα στις γειτονιές, από τις παιδικές φωνές, τα σπίτια είχαν μυρωδιές από τα ψησίματα των εδεσμάτων που έφτιαχναν, την προετοιμασία της χειροποίητης βασιλόπιτας, τα οποία έδιναν ένταση και νόημα και ξυπνούσαν τους ανθρώπους από την καθημερινότητα, για να τιμήσουν την γέννηση του θεανθρώπου και να μεταδώσουν το μήνυμα της ελπίδας, καθοδηγούμενοι από το αστέρι της Βηθλεέμ που φώτιζε το κάθε σπιτικό. Το Πάσχα θα υπήρχε αυτή η κατάνυξη, την μεγάλη εβδομάδα, θα τηρούνταν ευλαβικά τη Σαρακοστή, θα συμμετείχαν νοερά οι άνθρωποι στα πάθη του Χριστού, πηγαίνοντας στο σπίτι του, που είναι η Εκκλησία, θα άκουγαν τις ψαλμωδίες των Χαιρετισμών που εξιστορούν το μεγαλείο της ψυχής του για τον άνθρωπο, θα τον ξεπροβοδούσαν στην ταφή του μέχρι το τέλος, όπως κάνουν σε έναν κοινό θνητό, και θα ένοιωθαν το πνευματικό νόημα, για να υποδεχτούν με την Ανάσταση, την λύτρωση, την σωτηρία την εξιλέωση. Σε αυτά όλα έχουνε γίνει εκπτώσεις και αδιαφορούμε για το πνευματικό κομμάτι, δίνοντας σημασία στην εξωτερική εικόνα, την προβολή, την επίδειξη, την ευκολία, την καλοπέραση του εαυτού μας, και μόνο.
Μακάρι να κατανοήσουμε την σημασία και το νόημα των εορτών και τότε η μαγεία θα επανέρθει, γιατί μόνο τα υλικά αγαθά δεν φέρνουν την γιορτινή ατμόσφαιρα, αλλά υπάρχουν και τα πνευματικά, αρκεί να τα ψάξει κάποιος στο κατάλληλο μαγαζί και να τα μοιραστεί με το πλησίον του.
Επίσης αυτό θα επιτευχθεί όταν αποβάλλει τον φόβο του και τους ενδοιασμούς του που τον έχουν βομβαρδίσει οι σειρήνες του υλικών αγαθών και μάθει να μοιράζεται συναισθήματα και πνευματική τροφή με τον διπλανό του. Γιορτάζουμε όλοι μαζί και όχι ο καθένας μόνος του, ξεκομμένος από την σημασιολογία και την τελετουργία των εορτών.
Η χειρότερη αρρώστια στον άνθρωπο, ακόμα και από τον κορωνοιό, είναι η απομόνωση και η αποξένωση από τον συναισθηματικό του κόσμο, κάνοντας τον ένα ρομπότ κατανάλωσης υλικών αγαθών και όχι πνευματικών, προσφέροντας έτσι την ψευδαίσθηση της ευτυχίας και της αλλαγής.
