Η άλλοτε πολύβουη περατζάδα γύρω από τη λίμνη της Καστοριάς, η λεωφόρος των Κύκνων όπως λέγεται, έχει ερημώσει. Εκεί όπου κάθε πρωί παππούδες έκαναν τη βόλτα τους, τα εγγόνια τους έπαιζαν ανέμελα, ταΐζοντας τις πάπιες και άλλοι απολάμβαναν την πρωινή τους γυμναστική, τώρα δεν βλέπεις άνθρωπο. Βλέπεις όμως άλλα: «Τα υδρόβια πουλιά που έχουν βγει στον κεντρικό δρόμο και κάνουν ατάραχα βόλτες, τα άγρια πτηνά που έχουν αυξηθεί στη λίμνη και προσεγγίζουν ακόμη και την παραλίμνια ζώνη. Είναι ασύλληπτες οι εικόνες! Παράλληλα, άγρια ζώα, όπως αρκούδες και αλεπούδες, έρχονται όλο και πιο κοντά στην πόλη», λέει ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, ερευνητής περιβάλλοντος, μέλος της Εταιρείας Προστασίας Περιβάλλοντος και του Φορέα Διαχείρισης Λιμνών Δυτικής Μακεδονίας, ο οποίος ζει στην Καστοριά.
Κυκλοφορία από τις 08.00 έως τις 20.00, μετακίνηση μόνο για σούπερ μάρκετ και φαρμακείο, βόλτα κατοικιδίου εντός 15 λεπτών, καθόλου άθληση, καθόλου βοήθεια σε ευπαθείς ομάδες την οποία έχει αναλάβει ο δήμος, μετάβαση σε τελετές μόνον αν πρόκειται για κηδεία συγγενούς πρώτου βαθμού. Αυτά είναι τα έξτρα περιοριστικά μέτρα που επιβλήθηκαν σε τρεις δήμους της Καστοριάς και δύο της Ξάνθης και από την Τρίτη σε Μύκονο και Σαντορίνη. Η δημοτική ενότητα Μεσοποταμίας Καστοριάς τελεί υπό καραντίνα εδώ και μία εβδομάδα. Με έξι χωριά και 5.000 κατοίκους, η περιοχή καλείται να μείνει αποκλεισμένη άγνωστο για πόσο, αν και η άρση της καραντίνας στα χωριά της γειτονικής Κοζάνης τούς γεμίζει αισιοδοξία. «Είχαμε 15 επιβεβαιωμένα κρούσματα και θεωρήθηκαν πολλά, γι’ αυτό η καραντίνα», λέει ο πρόεδρος Μεσοποταμίας Δημήτρης Παρασκευόπουλος και μας μεταφέρει την εικόνα: «Δεν μπαίνει και δεν βγαίνει κανείς στην περιοχή. Καθώς είναι κτηνοτροφική όμως, προσεγγίζουν οι έμποροι για να πάρουν το γάλα π.χ. και επιτρέπεται να κυκλοφορήσουν μόνο οι κτηνοτρόφοι για να ταΐσουν τα ζώα και αυτοί σε ελεγχόμενο χρόνο. Για τα οικόσιτα, ας πούμε, είναι ένα τέταρτο περίπου, για όσους έχουν αιγοπρόβατα και αγελάδες αυξάνεται ο χρόνος ανάλογα το μέγεθος της μονάδας. Αναμένεται, πάντως, να πάρουμε άδεια και για τους γεωργούς. Ολοι οι υπόλοιποι μένουν σπίτι, τα ψώνια γίνονται με ντελίβερι και τις δουλειές τους τις έχει αναλάβει ο δήμος με το πρόγραμμα “Βοήθεια στο σπίτι” και τους ευχαριστώ θερμά γι’ αυτό, πραγματικά μοχθούν», καταλήγει.
Ο Γιάννης Ηλιάδης, κάτοικος Μεσοποταμίας, είναι 60 ετών και δεν έχει ανάγκη από βοήθεια, ωστόσο ζει μόνος του: «Ακόμη βαστάω, άλλοι άνθρωποι όμως στο χωριό έχουν ανάγκη. Βγαίνω μόνο για ψώνια και για να ταΐσω τα σκυλιά και τα γατιά στο κτήμα. Είχαμε μάθει ελεύθεροι, όλη μέρα έξω και δεν είναι εύκολο, αλλά έτσι πρέπει, έτσι θα κάνουμε. Σαν τις γυναίκες κι εγώ, κάνω δουλειές στο σπίτι, λίγη τηλεόραση, λίγη μουσική… Είμαι μόνος μου και μου λείπει η παρέα, αλλά μιλάω στο τηλέφωνο με τους φίλους μου, να ακούσω καμιά φωνή. Αμα έχει καλό καιρό κάθομαι στην αυλή, βγαίνουν και οι γείτονες στις δικές τους και τα λέμε».
«Ανήσυχη ησυχία που κάνει θόρυβο μέσα σου»
Η ζωή στην Καστοριά έχει αλλάξει. Συνολικά λειτουργούν μόνο τρία μαγαζιά εστίασης και οι κάτοικοι τηρούν πιστά τους κανονισμούς. «Αποφεύγουμε πραγματικά να βγαίνουμε έξω», λέει ο ελεύθερος επαγγελματίας Γιώργος Χατζησυμεωνίδης. «Στην αρχή κάναμε πλάκα, αλλά τώρα καταλαβαίνουμε τι γίνεται, τρίτη βδομάδα μέσα βαραίνουμε και προβληματιζόμαστε. Τηρούμε τους κανονισμούς αυστηρά, όμως και αυτό λειτουργεί. Ούτε στους γονείς μου δεν πηγαίνω, παραγγέλνουν ό,τι χρειάζονται. Το πολύ πολύ να μας μαγειρέψει η μητέρα μου κάτι και να μας το αφήσει έξω από την πόρτα της. Η τρίχρονη κόρη μου δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει. Της λείπουν οι φίλοι της, θέλει να πάει στον παιδικό σταθμό και στην παιδική χαρά. Χαίρεται όμως που έχει τον μπαμπά στο σπίτι. Εμείς που δεν έχουμε μάθει να ασχολούμαστε με τα παιδιά όλη μέρα δυσκολευόμαστε περισσότερο», καταλήγει.
Για τους νέους είναι πιο δύσκολα τα πράγματα. Ο 27χρονος Οδυσσέας Τζανίδης που ζει με τους γονείς του δυσκολεύεται πολύ να δεχθεί την κατάσταση: «Δεν αντέχεται. Ούτε η κλεισούρα ούτε ο καιρός που δεν μας επιτρέπει ούτε στο μπαλκόνι να καθίσουμε. Ευτυχώς που δουλεύω ακόμη και βγαίνω λίγες ώρες. Μου λείπουν οι εκδρομές στο βουνό και η παρέα μου. Ευτυχώς δεν έχω κοπέλα, γιατί δεν θα την έβλεπα ποτέ! Μαζευόμαστε με τους φίλους μου στο Ιντερνετ αναγκαστικά, κάνουμε βιντεοκλήση και πίνουμε την μπιρίτσα μας εκεί».
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
