- Στην αρχαία ελληνική πόλη Άσπενδο της νότιας Μικράς Ασίας κοντά στον ποταμό Ευρυμέδοντα, ο οποίος εκβάλλει στην Μεσόγειο θάλασσα, και σε απόσταση δεκαπέντε (15) χιλιομέτρων από την Μεσόγειο θάλασσα, ανακαλύφθηκε αρχαιοελληνικό άγαλμα του θεού Ερμή, ο οποίος ήτο αγγελιοφόρος του θεού Διός. Το άγαλμα ευρέθη σε κομμάτια και έγινε ανασύνθεση αυτών.
Η πόλις Άσπενδος ήτο αποικία των αρχαίων Ελλήνων Αργείων, εκ του Άργους Πελοποννήσου, και ιδρύθηκε από αυτούς κατά τον πρώτο ελληνικό Αποικισμό, ήτοι το 1000 π.Χ. Υπήρξε σπουδαίο εμπορικό κέντρο της Παμφυλίας. Η αρχαία αυτή ελληνική πόλη βρέθηκε στο απόγειο της ακμής της τον 5ο αιώνα π.Χ., ήτοι 500-400 π.Χ. δηλαδή την εποχή του Χρυσού αιώνος το Περικλέους εν Ελλάδι. Ήταν το σπουδαιότερο κέντρο εμπορίου στην περιοχή της νότιας Μικράς Ασίας προς Μεσόγειο με εξαγωγές σιταριού και ζώων κυρίως ίππων. Είχε δε και αρχαιοελληνικό θέατρο με χωρητικότητα 15.000 θέσεις.
- Στο Αρχαιολογικό Μουσείου του Βερολίνου της Γερμανίας ευρίσκεται έργο του Γενέλεω. Πρόκειται για αναπαράσταση των αγαλμάτων μίας οικογένειας από την Σάμο. Παριστάνονται ο συμποσιαστής πατέρας σε ανάκλιντρο δεξιά, η μητέρα καθιστή αριστερά, και ανάμεσά τους τα παιδιά τους, ο υιός ντυμένος κούρος και οι τρεις θυγατέρες. (Σάμος και Βερολίνο). Βλ. σελ. 66 Βιβλίο Αρχαία Ιστορία Κατσουλάκου, Κοκκορού-Αλευρά-Σκουλάτου.
- Στο Μόναχο της Γερμανίας, στο Staatlicle Antikenssammlungen, υπάρχει αμφορέας μελανόμορφου ρυθμού του 510 π.Χ.-500 π.Χ. που φέρει μελανόμορφη αγγειογραφία. Σε αυτήν παριστάνεται στο κέντρο ο Σίσυφος. Δεξιά απεικονίζεται ο θεός Πλούτων με το σκήπτρο του και αριστερά η θεά Περσεφόνη κρατώντας στα χέρια της στάχυα. Και οι δύο παρακολουθούν τον Σίσυφο, ο οποίος ζει το μαρτύριό του. Είναι καταδικασμένος να σπρώχνει έναν μεγάλο βράχο προς την κορυφή ενός λόφου. Ποτέ όμως δεν καταφέρνει να οδηγήσει τον βράχο στην κορυφή του λόφου. Ο βράχος ξανακυλά στις παρυφές του λόφου και ο ήρωας, ο πρωταγωνιστής, δηλαδή ο Σίσυφος, επιχειρεί και πάλι να σπρώξει τον βράχο προς την κορυφή. Αυτό επαναλαμβάνεται αενάως. Είναι το αιώνιο και ατελείωτο μαρτύριο του Σίσυφου.
Ο Σίσυφος κατέστρωνε πονηρά και πανούργα σχέδια σε βάρος των θεών και των ανθρώπων. Ακόμη και τους θεούς του Κάτω Κόσμου, ήτοι τον Πλούτωνα και την Περσεφόνη, είχε ξεγελάσει. Και ο Δίας ήτο πικραμένος με τον Σίσυφο. Ο Σίσυφος είχε αποκαλύψει στον Ασωπό, πατέρα της Αίγινας, ότι ο Δίας ήτο ο δράστης της απαγωγής της κόρης αυτής του Ασωπού, με την οποία (Αίγινα) ο Δίας έκανε τον Αιακό. Για τις πράξεις του αυτές ο Σίσυφος ευρέθη για δεύτερη φορά στον Άδη. Η δεύτερη φορά ήτο και η οριστική.
Στην φωτογραφία της παράστασης του εν λόγω αγγείου, η οποία ευρίσκεται άνωθεν του τίτλου του παρόντος τούτου κειμένου παριστάνεται αριστερά ο Σίσυφος να σπρώχνει τον βράχο πλησιάζοντας την κορυφή του λόφου, όχι όμως φθάνοντας στην κορυφή, και αριστερά ο θεός του Κάτω Κόσμου Πλούτων, καθισμένος, κρατώντας στο δεξιό χέρι του το σκήπτρο του, να τον παρακολουθεί.
- Στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Φλωρεντίας στην Ιταλία ευρίσκεται αγγείο του 5ου αιώνος π.Χ. με αγγειογραφία, σε εναλλαγή μαύρου άσπρου. Στην απεικόνιση τούτη παριστάνονται νέοι και νέες που χορεύουν χορό γέρανο. Είναι ο μυθικός χορός με τον οποίο ο Θησεύς και οι σύντροφοί του γιόρτασαν την εξόντωση του Μινώταυρου, σύμφωνα με την παράδοση. Οι χορευτές, εναλλάξ άνδρες και γυναίκες, πιάνονται επί καρπώ (χέρι-χέρι) και χορεύουν όπως στους νεοελληνικούς δημοτικούς χορούς. Δίπλα σε κάθε χορευτή είναι αναγεγραμμένο το όνομά του. Η πρώτη γυναίκα που σύρει τον χορό ονομάζεται ΑΣΤΕΡΙΑ. Ο άνδρας χορευτής που την ακολουθεί ονομάζεται ΑΝΤΙΟΧΟΣ. Η τρίτη στη σειρά χορεύτρια μετά την άνδρα ονομάζεται ΔΑΜΑΣΙΣΤΡΑΤΗ. Τα ονόματα είναι αναγεγραμμένα εις την αγγειογραφία.
- Εις το Μουσείον του Βατικανού στην Ρώμη της Ιταλίας ευρίσκεται άγαλμα – ανδριάντας του Παιανιέως, εκ Παιανίας, ρήτορος Δημοσθένους. Η παράστασίς του αποδίδει σκηνή αγορεύσεώς του. Ο Δημοσθένης ως ρήτωρ. Ο Δημοσθένης, υιός Δημοσθένους, εγεννήθη εν 98η Ολυμπιάδι δ΄ (385 π.Χ.). Την ρητορική τέχνη εδιδάχθη κυρίως κοντά στον Ισαίο, εν διδάκτροις μυρίων δραχμών (=με καταβολή διδάκτρων μυρίων δραχμών. Η μυριάς -άδος σε δραχμές είναι 10.000 δραχμές. Βλέπε σελ. 640 Λεξικού Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης Ιωάννου Σταματάκου, 1972.
- Στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου στην Αγγλία ευρίσκεται αμφορέας του 6ου αιώνος π.Χ., ήτοι 600 π.Χ.-500 π.Χ., μελανόμορφου ρυθμού, στον οποίο παριστάνεται μελανόμορφη αγγειογραφία στην οποία εικονίζεται σκηνή που αποτυπώνει παραλλαγή του παιχνιδιού που λεγόταν εφεδρισμός. Ο εφεδρισμός ήταν ένα από τα πιο συνηθισμένα παιχνίδια της αρχαιότητος. Στην ελληνική αρχαιότητα ο ευρισκόμενος εν εφεδρεία ήτο ο αναμένων να καταλάβει την θέσιν άλλου, κυρίως επί τρίτου πολεμιστού, αναμένοντος να λήξει ο αγών του πρώτου ζεύγους δια να πολεμήσει με τον νικητήν.
Αριστερά, στην ίδια παράσταση ένας άνδρας κάθεται σε δίφρο, πτυσσόμενο κάθισμα, και ετοιμάζεται να πετάξει την σφαίρα σε τρία παιδιά που είναι ανεβασμένα στους ώμους τριών γυμνών νέων.
- Στο Μουσείο του Βατικανού στην Ρώμη της Ιταλίας ευρίσκεται αμφορέας του 6ου αιώνος π.Χ., μελανόμορφου ρυθμού, ο οποίος εμφανίζει μελανόμορφη αγγειογραφία. Σ΄ αυτήν εικονίζεται γυναικεία μορφή με γυναικεία αμφίεση. Επάνω σε βαθυκόκκινο ένδυμα υπάρχει μακριά μάλλινη φούστα και αμπεχόνη (=λεπτόν επανωφόριον, λεπτόν ένδυμα, βλέπε σελ. 79 ιδίου ως ανωτέρω Λεξικού) με διακοσμητικά σχέδια στην ύφανση.
- Στο Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης των Η.Π.Α. ευρίσκεται αγγείο του 6ου αιώνος π.Χ., ήτοι 600 π.Χ.-500 π.Χ., στο οποίο εικονίζεται ζύγισμα προϊόντων, βασική προϋπόθεση του εμπορίου.
- Στο Μουσείο Λούβρου στο Παρίσι της Γαλλίας ευρίσκεται το περίφημο πορτραίτο του Έλληνος Μακεδόνος Στρατηλάτου Μεγάλου Αλεξάνδρου, φιλοτεχνημένο από τον γλύπτη Λύσιππο.
Στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισίου της Γαλλίας ευρίσκεται χρυσό μετάλλιο Ρωμαϊκής Εποχής (31 π.Χ. – 334 μ.Χ.), στο οποίο (μετάλλιο) εικονίζεται ο Έλλην Μακεδών Βασιλεύς Φίλιππος ο Β΄, πατήρ του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
- Στο Μουσείο του Βατικανού στην Ρώμη της Ιταλίας ευρίσκεται μελανόμορφη λακωνική κύλιξ, του 560 π.Χ. Σε αυτήν παριστάνεται ο Προμηθεύς δεμένος, τιμωρημένος από τον θεό Δία για την κλοπή από τον Όλυμπο της φωτιάς και την παράδοσή της στους ανθρώπους, και αετός που τρώγει το συκώτι του. Χαρακτηριστικά αποδίδεται το αίμα που ασταμάτητα τρέχει από την πληγή του, ήτοι από το ακρωτηριασμένο συκώτι του. Αριστερά ο Άτλας σηκώνει τον ουρανό, τιμωρημένος κι αυτός από τον θεό Δία. *Ερευνητής-Μελετητής-Αναλυτής 9-9-2026
