Εξόφθαλμα, η Τουρκία ή Τουρκίγια -όπως επιθυμεί πλέον η ίδια να την αποκαλούν στο εξωτερικό- επαναφέρει διεκδικήσεις έναντι της Ελλάδας. Μέσα ενημέρωσης, ιστόχωροι, στρατιωτικοί αναλυτές, καθηγητές, κομματικά στελέχη, υπουργοί όλοι συστρατευόμενοι πίσω από το μέγιστο αρχηγό-σουλτάνο Ερντογάν κατά της Ελλάδας, για ότι και όπως μπορούν.
Παρουσιάζουν χάρτες, δείχνουν φωτογραφίες και βίντεο, ειρωνεύονται την Ελλάδα μιλώντας άλλοτε απαξιωτικά και άλλοτε από θέση ισχύος υπερδύναμης. Επιδίδονται σ’ ένα απροκάλυπτο, συνεχές και έντονο πειθαναγκασμό (μπούλινγκ) κατά της χώρας μας. Δημιουργείται έτσι το κατάλληλο υπόβαθρο γι’ αυτά (που ίσως?) έρχονται ή επιθυμούν να έρθουν στο άμεσο μέλλον.
Γιατί όμως τέτοια ένταση και γιατί τώρα? Ας απαριθμίσουμε τους λόγους που κρύβονται πίσω από αυτή την ανάγκη εχθρότητας και όχι απλά προκλητικότητας προς την χώρα μας:
- Ο Ερντογάν «θέλει να πεθάνει» στην προεδρική καρέκλα, δηλαδή θέλει και άλλη μία (τουλάχιστον) προεδρική θητεία. Ο πιο πρόσφορος τρόπος είναι να προκηρύξει πρόωρες εκλογές επικαλούμενος σοβαρό λόγο, που ένας τέτοιος προφανώς είναι η ασφάλεια της χώρας του.
- Η διογκούμενη δυσαρέσκεια των Τούρκων για την οικονομική τους κατάσταση μπορεί να ξεχαστεί εύκολα στρέφοντας την προσοχή τους σε εθνικά θέματα. Για τη σημαία που κυματίζει ανά πενήντα μέτρα σ’ όλη τη χώρα τους και το μεγάλο ηγέτη, ο μέσος Τούρκος είναι διαθεμένος να ξεχνάσει τα πάντα.
- Η πρόσφατη επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη του απίθανου τύπου που κυβερνά τη μόνη -προς το παρόν- υπερδύναμη στον κόσμο γέμισε με «αέρα τα πανιά» του φίλου του Ερντογάν.
- Ο ίδιος απίθανος τύπος με την χαρακτηριστική κόμμωση παραζαλισμένος από το ότι δεν του δώσανε το Νόμπελ ειρήνης προσπαθεί τώρα να πάρει το νόμπελ πολέμου, εάν υπάρχει.
- Ο κόσμος όλος βρίσκεται σε βαθιά και μακρόσυρτη ενεργειακή κρίση. Οι κυβερνήσεις προσπαθούν να βρουν λύσεις και είναι απασχολημένες στον κατευνασμό των πολιτών τους, που διαμαρτύρονται όλο και πιο έντονα για τις αυξημένες τιμές της ενέργειας.
- Η Ευρώπη εκτός του ότι εδώ και τέσσερα χρόνια κοιτά αποσβολωμένη την επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία προσπαθεί -χωρίς να το έχει ακόμα να το καταφέρει- να αφυπνιστεί αμυντικά, (για παράδειγμα εργοστάσια αυτοκινήτων μετατρέπονται σε αμυντικές βιομηχανίες) και να αλλάξει τη γενικότερη φιλοσοφία της κοινωνίας της, αλλά αυτό θέλει χρόνο.
- Η Τουρκίγια δεκαετίες τώρα διεκδικεί, εξοπλίζεται μανιωδώς και κυρίως με επιθετικά όπλα (καταναλώνοντας πόρους που κανονικά θα πήγαιναν για την ευημερία της χώρας) κάποια στιγμή θα πρέπει να δικαιολογήσει στους πολίτες της, για πιο λόγο κάνει όλους αυτούς τους εξοπλισμούς.
- Η «Γαλάζια Πατρίδα» των πολιτικών (κόκκινων) Τούρκων κινδυνεύει να γίνει ανέκδοτο μετά την ανακήρυξη ΑΟΖ με την Αίγυπτο, από την πρόθεση για θαλάσσιες γεωτρήσεις της Chevron στη Νότια Κρήτη και την αμφιταλαντευόμενη στάση της Λιβύης.
- Η Ελλάδα μετά από την βαθιά οικονομική κρίση (ουσιαστικά χρεωκοπία) προσπαθεί να βρει βηματισμό οικονομικά (δύσκολο), κοινωνικά (ακόμα πιο δύσκολο) και εντέλει αμυντικά. Έχει αρχίσει να επανεξοπλίζεται, αλλά ακόμα είναι στην αρχή, δηλαδή δεν έχουν αγοραστεί και ενταχθεί ακόμα στο εθνικό αμυντικό σχεδιασμό συστήματα που θα κάνουν τον απέναντι να το σκεφτεί πολύ καλά πριν επιχειρήσει το οτιδήποτε.
Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι το αμέσως επόμενο διάστημα και κατά προτίμηση κοντά στις δικές μας εθνικές εκλογές, μάλλον θα βόλευε την Τουρκίγια να προχωρήσει σε κάποιο σοβαρό «θερμό επεισόδιο». Εκτός και εάν ο Εγκέλαδος χτυπήσει ξανά τη γείτονα -όπως προέβλεψαν πρόσφατα και επανειλημμένα οι σεισμολόγοι τους- και τα νερά ηρεμήσουν και πάλι.
Προς τούτο, εκτός από τους εδώ «φύλακες» πρέπει οι πολίτες και κυρίως οι πολιτικοί να «έχουν γνώση».
Απόστολος Πολυζάκης
Καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
