Η ιστορία είναι απλή, ξεκάθαρη και κλασικά ελληνική. Η κυβέρνηση για να βοηθήσει την οικονομία επινόησε την επιστρεπτέα προκαταβολή. Χρήματα από τον προϋπολογισμό του κράτους, αλλά και ευρωπαϊκούς πόρους, τους οποίους χορήγησε στις επιχειρήσεις με τη μορφή άτοκου δανείου και την πρόβλεψη να πάρει πίσω τα χρήματα εν ευθέτω χρόνω, όταν η κατάσταση θα ομαλοποιούνταν. Κάπως έτσι περί τις 700.000 επιχειρήσεις και επαγγελματίες έλαβαν ενισχύσεις 8,3 δισ. ευρώ.
Στην πορεία άρχισαν τα αναμενόμενα παζάρια ανάμεσα στους εκπροσώπους των επιχειρήσεων και το υπουργείο Οικονομικών, μπήκαν κάτω διάφοροι δείκτες, ποσοστά, μεγέθη, ασκήθηκε πολιτική πίεση και στο τέλος η κυβέρνηση συμφώνησε σε γενναίο «κούρεμα» 75% – 80% και εξόφληση του υπολοίπου σε 96 δόσεις, δηλαδή οκτώ χρόνια, με αφετηρία τον φετινό Ιούλιο, που μπήκε σήμερα. Η επιστρεπτέα, δηλαδή, έγινε στην πράξη μη επιστρεπτέα.
Αλλά ούτε αυτό είναι αρκετό για πολλές επιχειρήσεις, οι οποίες δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να επιστρέψουν τα δανεικά, παρά το ότι τα δέχθηκαν με προθυμία και κατόπιν αιτήσεως τους. Σύμφωνα με έρευνα, την οποία δημοσιοποίησε το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, ανήσυχοι εμφανίζονται έξι στους δέκα επιχειρηματίες – μέλη του, καθώς εκτιμούν ότι η αποπληρωμή της επιστρεπτέας προκαταβολής θα επηρεάσει τη συνέπεια τους ως προς τις άλλες υποχρεώσεις τους.
Μόλις δύο στους δέκα απαντούν πως δεν θα υπάρξει κάποια επίπτωση, δηλαδή αναγνωρίζουν το χρέος και –κυρίως- την υποχρέωση να το ξοφλήσουν. Ουδεμία έκπληξις! Ακόμη και σήμερα –μετά την οκτάχρονη οικονομική κρίση, ύφεση και ουσιαστική χρεοκοπία της χώρας στη δεκαετία του 2010- υπάρχουν άνθρωποι της αγοράς που πιστεύουν πως όταν κάποιο χρέος χαρίζεται δεν το πληρώνει κανείς.
Πολύ χειρότερα, δεν ενδιαφέρονται εάν αυτό το χρέος φορτώνεται στην πλάτη όλων των Ελλήνων και στις επόμενες γενιές. Αυτή η νοοτροπία «άλλο εγώ, άλλο το κράτος» προφανώς έχει αρνητικές συνέπειες για μια χώρα φτωχή με πλούσιους κατοίκους, οι οποίοι σε σημαντικό ποσοστό απαιτούν καθημερινά από την πολιτεία –Παιδεία, Περίθαλψη, Ασφάλεια, Κοινωνική Πρόνοια, δρόμους, γεφύρια και αεροδρόμια, μεταξύ άλλων-, αλλά εισφέρουν ελάχιστα και γενικά προσπαθούν να αποφύγουν όσα μπορούν, όταν δεν τα κλέβουν.
Την κατάληξη αυτής της πορείας ο καθένας μπορεί να την εκτιμήσει και μάλιστα με σχετική ακρίβεια για το χρόνο και το μέγεθος της καταστροφής.
Πηγή: voria.gr
