Οι πρωταγωνιστές των ημερών είναι σίγουρα οι αναποφάσιστοι εκλογείς, και το ποιο κόμμα τελικά θα επιλέξουν να θέσουν κυβερνήτη της χώρας μέχρι τις επόμενες πρόωρες εκλογές. Αν όμως κάποιος προσπαθήσει να κοιτάξει τις εκλογές από ψηλά, θα δει πως με δεδομένες τις συμφωνίες της χώρας, η ουσία της αυριανής εκλογικής διαδικασίας, δεν είναι να διαλέξουμε πολιτικές, αλλά πρόσωπα.
Τα πρόσωπα είναι αυτά που θα μείνουν. Τα μνημόνια θα τελειώσουν, ενδεχομένως να έρθουν κι άλλα μνημόνια, κι άλλα δάνεια, κι άλλες πολιτικοοικονομικές κρίσεις. Τα υποκείμενα της πολιτικής όμως θα μείνουν.
Η αυριανή διαδικασία είναι σημαντική γιατί τα μέλη των επόμενων συνθέσεων της Βουλής πρέπει να ξαναφτιάξουν από την αρχή την Ελλάδα. Οι πολίτες έχουν την υποχρέωση να αναδείξουν ένα πολιτικό σύστημα που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες όχι αυτής, αλλά της επόμενης δεκαετίας και φυσικά αυτό δεν γίνεται με συνταγές από το χθες. Σήμερα, που όλα αμφισβητούνται και καταρρίπτονται, είναι μια καλή ευκαιρία, να ξεχωρίσει κανείς την ήρα από το στάρι. Να αποφασίσει σε ποιους θα δείξει την πόρτα της εξόδου από την πολιτική ζωή.
Πρέπει ο πολίτης να αναθεωρήσει τις απόψεις του, για το ποιοι πολιτικοί είναι χρήσιμοι και ποιοι όχι. Να εξετάσει εκ του μηδενός, τι εκπροσώπους θέλει, και τι είδους υπηρεσίες θέλει οι Βουλευτές να παρέχουν στην περιοχή του.
Να συζητήσει στο δρόμο, στο γήπεδο, στο καφενείο, με ποια κριτήρια θα επιλεγούν τα μέλη της Εθνικής Αντιπροσωπείας.
Πάει ο καιρός που ο κόσμος ψήφιζε κάποιον, επειδή του έφτιαχνε τα ρουσφέτια, επειδή τον βόλευε στη δουλειά, επειδή – αν και τενεκές – ήταν συγγενής, επειδή έκανε το σταυρό του, επειδή ήταν νέος κι ωραίος ή επειδή απλά φωνάζει, ωρύεται και ανεβαίνει στα κάγκελα αναζητώντας μανιωδώς τηλεοπτικό χρόνο.
Πλέον ο πολίτης επιβάλλεται να αναγνωρίσει τον ωφέλιμο για τον τόπο του, αυτόν που με συνέπεια κάνει παρεμβάσεις για την περιοχή, αυτόν που έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει ευχάριστες και να αποτρέψει δυσάρεστες εξελίξεις που αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών. Αυτόν που έχει την εμβέλεια, αλλά και τα καρύδια να βάλει πλάτη σε θέματα που θα κρίνουν τη δικιά μας, αλλά και τις επόμενες γενιές. Αυτόν που σε περιόδους παρακμής, όπως αυτή που ζούμε τώρα, δεν θα είναι θεατής, ούτε κομπάρσος.
Θα μου πεις τώρα πως είναι δύσκολο να βάλουμε στην άκρη τις παλιές έχθρες, το συναίσθημα, το θυμό, και να οικοδομήσουμε ορθολογικά το καινούριο πολιτικό σύστημα. Σίγουρα είναι δύσκολο. Ειδικά με τον επικοινωνιακό βομβαρδισμό που έχουμε υποστεί, με τους διάφορους περιφερόμενους ημιμαθείς υποψήφιους, που επιλέγουν να γίνουν θέαμα για τη βουλευτική έδρα, ή ακόμα να σέρνονται στα τηλεοπτικά παράθυρα, όχι μιλώντας για τη διαδρομή και τις προτάσεις τους, αλλά χτίζοντας την πολιτική τους καριέρα πάνω στη λάσπη που βάσει σχεδίου ρίχνουν στους αντιπάλους τους. Που ασκούν παραπολιτική και όχι πολιτική.
Αίσθηση όλων, είναι ότι τα δύσκολα πέρασαν. Από εδώ και πέρα, ο Έλληνας αρχίζει να παράγει, να φυτεύει, να αναπτύσσεται. Θα αλλάξει σιγά σιγά και νοοτροπία. Δεν θα πέφτει όπως παλιότερα θύμα του λαϊκισμού και του μηδενισμού των κάθε είδους “σωτήρων” ανεξαρτήτως κόμματος. Και αυτό θα γίνει όταν σταματήσει να αντιμετωπίζει επιφανειακά και με όρους γηπέδου την πολιτική, και φυσικά όταν η πολιτική μπει στη ζωή του, καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, και όχι μόνο όταν του κάνουν περικοπές.
