4 νεκροί, αρκετοί που πέρασαν τις πόρτες των Νοσοκομείων της περιοχής αλλά και της Θεσσαλονίκης, 5 ακόμα που νοσηλεύονται και 85 κάτοικοι «φυλακισμένοι» στα σπίτια τους.
Αυτός είναι ο απολογισμός των 21 ημερών καραντίνας που βίωσαν τα 2 απομακρυσμένα χωριά του Δήμου Βοΐου τα οποία έγιναν γνωστά στο πανελλήνιο λόγω της συγκέντρωσης κρουσμάτων κορονοϊού.
Δαμασκηνιά και Δραγασιά από σήμερα επιστρέφουν στην κανονική ροή της ζωής, η οποία ισχύει σε όλη τη χώρα, πάντα με τους περιορισμούς που ισχύουν στα πλαίσια των μέτρων για τη μη εξάπλωση της πανδημίας.
Μιας πανδημίας που χτύπησε, τους ηλικιωμένους κυρίως ανθρώπους των δύο χωριών, οι οποίοι ναι μεν είχαν συνηθίσει να ζουν στην «απομόνωση» αλλά τους επιβλήθηκε και ο υποχρεωτικός περιορισμός στα σπίτια τους, πράγμα που φυσικά δεν είναι εύκολο όταν μιλάμε για ανθρώπους που έχουν μάθει να ζουν στην ύπαιθρο με τα χωράφια και τα ζώα τους.
Σε Δαμασκηνιά και Δραγασιά δεν μπορούσε επί 21 ημέρες να μπει και να βγει άνθρωπος. Ακόμα και οι κτηνοτρόφοι παρέδιδαν το γάλα τους στην είσοδο του χωριού, όπου φυλασσόταν από αστυνομικούς, καθώς το φορτηγό της εταιρείας με το οποίο συνεργαζόταν δεν είχε πρόσβαση στις μονάδες τους.
Ακόμα και η απαίτηση για επίσκεψη γιατρού, προκειμένου να εξεταστούν οι κάτοικοι, δεν γινόταν δεκτή σύμφωνα με τα παγκόσμια πρωτόκολλα υγείας, μέχρι που την καραντίνα έσπασαν 2 ιδιώτες γιατροί από την Αθήνα οι οποίοι εθελοντικά προσφέρθηκαν να συνδράμουν.
Τα ευρήματα των ελέγχων τους, οδήγησαν στην επέκταση της καραντίνας από τις αρχικώς 14 ημέρες που είχαν επιβληθεί, μετά και την έκτακτη επίσκεψη στην περιοχή του Υφυπουργού Προστασίας του Πολίτη, Νίκου Χαρδαλιά.
Εκτός από του δύο γιατρούς, όλες αυτές τις ημέρες στα χωριά έμπαινε ο εξουσιοδοτημένος υπάλληλος του Δήμου Βοΐου προκειμένου να μεταφέρει τρόφιμα και φάρμακα στις πόρτες των σπιτιών, καθώς και το ΕΚΑΒ όταν χρειαζόταν η διακομιδή κάποιου ασθενούς στο Νοσοκομείο.
Από σήμερα Δαμασκηνιά και Δραγασιά προσπαθούν να επιστρέψουν στην κανονικότητα. Ήδη πολλοί είναι αυτοί που πήγαν να δουν τους γονείς τους ή τους δικούς τους ανθρώπους με τους οποίους μιλούσαν μόνο στο τηλέφωνο.
Κάποιοι θέλουν να κάνουν δουλειές που έμειναν πίσω, σε τράπεζες και σε άλλες υποχρεώσεις.
Οι μέρες της καραντίνας ήταν δύσκολες, κάποιες φωνές μπορεί να υψώθηκαν περισσότερο, όλοι γνώριζαν όμως πως ότι έγινε ήταν για καλό.
