Του Μωυσιάδη Παναγιώτη
Ένα βήμα μόλις απέχει ο ελληνικός λαός από τις κάλπες της 25ης Ιανουαρίου.
Είναι ίσως η πρώτη φορά, όπου το εκλογικό παιχνίδι θα διεξαχθεί “επί ίσοις όροις” μεταξύ των δυνάμεων της συντήρησης και της προόδου.
Μια καθεστωτική συστημική δυναμική, που ανδρώθηκε και δομήθηκε στη διάρκεια της μεταπολίτευσης,
καταρρέει μαζί με τους ταγούς και μακροχρόνιους εκφραστές της.
Είναι ίσως η πρώτη φορά, που τα φοβικά διλήμματα και η κινδυνολογία δεν θα αποτρέψουν
την πολυεπίπεδη βούληση του ελληνικού λαού για μετάβαση σ’ έναν ελληνοκεντρικό πατριωτικό τρόπο διακυβέρνησης.
Ένας λαός, ώριμος και έμπειρος από την σαραντάχρονη μεταπολιτευτική δημοκρατία, καλείται μπροστά στις χειμαζόμενες ψηφοδόχους ( κάλπες) να ζεστάνει με την ψήφο του την ελπίδα, ότι αυτή η χώρα και ο λαός μπορούν να απαλλαγούν από τη φτώχεια και την εξαθλίωση.
Η λαϊκή ετυμηγορία κατά τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής περιόδου καλούνταν να κινηθεί μεταξύ Σκύλας
και Χάρυβδης, να επιλέξει δηλαδή ανάμεσα στην κάκιστη διαχείριση του ευρωπαϊκού δανειζόμενου πλούτου και στην παραγωγική και αναπτυξιακή προοπτική της χώρας, χωρίς περαιτέρω προβληματισμούς και ανησυχίες.
Η γιγαντιαία διόγκωση του δημόσιου χρέους διαπέρασε το γαλαζοπράσινο χρώμα της εξουσίας και έφθασε στο κόκκινο και τότε διαφάνηκε η άνευ όρων υποταγή της χώρας στις αποικιοκρατικές συνήθειες και ορέξεις των ευρωπαίων συμμάχων μας.
Οι βόρειοι εταίροι μας ,μέσω του υπέρογκου δανεισμού της χώρας, διάνοιξαν τις αμυντικές κερκόπορτες της χώρας μας, που εξωθήθηκε σε μια ολοκληρωτική υποθήκευση του αξιακού και οικονομικού της δυναμικού.
Ο αμετροεπής σκοπούμενος δανεισμός της χώρας στόχευε μεθοδικά στην υποταγή και εξαθλίωση της. Ο ιστορικός του μέλλοντος, θα αποφανθεί για την περίοδο αυτή, αν επρόκειτο για πολιτική αφέλεια ή για προδοτική εξουσιομανία.
Το εκλογικό σώμα, εγκλωβισμένο σε ψευδεπίγραφες ιδεολογικές διαφορές, εκχωρούσε την εξουσία διαδοχικά στους δύο παραδοσιακούς κομματικούς σχηματισμούς ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Ν.Δ.
Η διαδοχή των δύο αυτών κομμάτων στην εξουσία γίνονταν πάντα σε συνθήκες πολιτικής ομαλότητας και συνεργασίας, χωρίς εχθρότητες κα διαξιφισμούς. Η μοναδική αντίφαση ήταν η μετάβαση της κρατικής μηχανής σε αντίπαλα χέρια, μια σιωπηλή δηλαδή αποδοχή των δύο μονομάχων στους ίδιους ρόλους.
Ο ανυποψίαστος ελληνικός λαός καλούνταν ουσιαστικά να επιλέξει μεταξύ υποκρισίας και ψεύδους.
Η τριανταπεντάχρονη προχρεοκοπική και η πεντάχρονη μεταχρεοκοπική περίοδος αντίστοιχα επιβεβαίωσαν αυτό, που η στήλη ΄΄ καφέ Ρωμανία΄΄ επισήμανε παλαιότερα, ότι οι αποτυχημένοι της οικονομίας είναι οι αποδιοπομπαίοι της ιστορίας.
Το γεγονός, ότι η πολιτική αντιπαράθεση τα τελευταία χρόνια κινήθηκε σε μορφωτικά και ιδεολογικά επίπεδα ευτέλειας και ανυποληψίας θυμίζοντας παιδικές έριδες και αψιμαχίες νηπίων, απογοήτευσε και κούρασε την ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα το εκλογικό σώμα, που περίμενε καρτερικά αλλά ψύχραιμα το ραντεβού με τις νέες κάλπες.
Οι προσωποπαγείς πολιτικοί σχηματισμοί των Καραμανλή – Παπανδρέου αποδείχθηκαν αναποτελεσματικοί θεσμοί, αφού οδήγησαν τη χώρα στο ναδίρ των οικονομικών και πνευματικών στατιστικών της Ευρώπης.
Οι ιστορικοί τους πάτρωνες ,μετά τη βρώμικη δουλειά, φαίνεται πως τους εγκαταλείπουν ως αδύναμους παίχτες στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας και της λήθης.
Το μεν ΠΑ.ΣΟ.Κ. εξαϋλώθηκε από το πολιτικό σκηνικό, ενώ η Ν.Δ., παραμορφωμένη από τις αδιάκοπες οβίδι ακές μεταμορφώσεις της και τις μεσοσπονδύλιες οσφυοκάμψεις της απώλεσε κάθε λαϊκό, ιδεολογικό και εθνικό της έρεισμα.
Οι εκλογές της 25ης Γενάρη θα είναι οι πιο κρίσιμες και καθοριστικές για τον τόπο και το λαό, ενώ θα είναι ταυτόχρονα και μια αναμέτρηση του ελληνικού πολιτισμού με τις τραπεζολογιστικές δυνάμεις της εκφυλισμένης και ευρωλάγνας Ευρώπης στους χρηματοπιστωτικούς οίκους και τις τράπεζες.
Το απόλυτα υποταγμένο πειραματόζωο, στο οποίο έχουν μετατρέψει τη χώρα μας, θα πρέπει να ανανήψει και να αντιδράσει στις οικονομικές αφαιμάξεις, που υφίσταται.
Πάνω και πέρα από νόμους και μνημόνια υπάρχουν οι άνθρωποι και οι αξίες, που οι Έλληνες κατέθεσαν και υπηρέτησαν σε όλη τη διαχρονική τους πορεία.
Στις εκλογές της 25ης ο ελληνικός λαός θα σφραγίσει με την ψήφο του το διαχειριστικό μπακαλοτέφτερο μιας εποχής, που χαροκόπησε εκλεκτούς και λίγους και χρεοκόπησε ένα έθνος και έναν λαό.
Θα κλείσει ακόμη με τη σκέψη και τη θέλησή του την τελευταία σελίδα μιας πολυτάραχης μεταπολιτευτικής περιόδου, όπου καλλιεργήθηκαν αλλά και εκτονώθηκαν εμφυλιοπολεμικές έριδες και αντιθέσεις.
Οι ψηφοφόροι, απαλλαγμένοι από μαντρώματα και περιχαρακώσεις, θα ανακουφίσουν την Ελλάδα από τα βαρίδια της συναλλαγής και της διαπλοκής, που για σαράντα ολόκληρα χρόνια την κράτησαν ουραγό στο τραίνο της Ευρώπης.
Το εκλογικό σώμα με σκέψη και ωριμότητα θα εξωστρακίσει τους ΄΄ δίκαιους ΄΄ ενός άδικου και παρασιτικού συστήματος, που πασκίσει να επιβιώσει εγκαταλειμμένο ακόμα και από τους ευρωπαίους φίλους του.
Ταυτόχρονα ο λαός με την ψήφο του θα απελευθερώσει νέες πολιτικές δυνάμεις και σκέψεις με τη δύναμη του νέου, του φρέσκου και του άφθαρτου, ώστε να δοκιμαστούν στο ελπιδοφόρο αύριο και στο μεταίχμιο μιας νέας άνθισης και διφορίας.
Εξ’ άλλου στη ζωή και τη φύση κάθε τι παλιό και γερασμένο θα πρέπει να αναγεννιέται και να ανανεώνεται με το καινούριο και το άφθαρτο. Τότε μόνο ο φόβος και η στασιμότητα θα γίνουν ελπίδα κα αναγέννηση. Τότε μόνο η φθορά και ο θάνατος θα γίνουν γέννηση και ζωή.
Στις επικείμενες εκλογές της 25ης του Γενάρη οι φίλοι και σύμμαχοί μας θα σφυγμομετρήσουν τον ιστορικό ψυχισμό και τη διάθεση του Έλληνα να απαιτήσει ή να υποταχθεί.
Θα φωτογραφίσουν τη θέληση του ελληνικού λαού να διεκδικήσει τη θέση, που του αρμ’οζει στην ενωμένη δημοκρατική και αλληλέγγυα Ευρώπη.
Μπροστά στις ψηφοδόχους (κάλπες), που θα στηθούν, οι Ελληνίδες και οι Έλληνες θα καταψηφίσουν το φόβο και το δέος, διανοίγοντας ταυτόχρονα ένα παράθυρο ελπίδας και προοπτικής στον λαό και τον τόπο.
με μία ψήφο δύο τρυγόνια….
