Γυρίζοντας σπίτι χθες είδα μια κυρία να «ασπρίζει» το πεζοδρόμιο του σπιτιού της, θυμήθηκα τη γιαγιά μου, που και αυτή πάντα κάνοντας τις δουλειές του Πάσχα, στο τέλος έπαιρνε ένα τενεκέ το γέμιζε με ασβέστη και με αυτό, έβαφε το πεζοδρόμιο και τα δέντρα της αυλής μας. Χαμογέλασα, πάντα χαμογελάμε με εικόνες που μας θυμίζουν τα παιδικά μας χρόνια!
Ξεκίνησα να παρατηρώ τα πεζοδρόμια και τις αυλές της πόλης μας, ελάχιστες ήταν φρεσκοβαμμένες, ελάχιστα πεζοδρόμια είχαν την λευκή καθαριότητα του ασβέστη.
Μάλλον γιατί πάψαμε να έχουμε την ιδιωτικότητά μας «εκτεθειμένη» στις αυλές μας, δεν έχουμε πια αυλές , επιλέξαμε να κρύψουμε την ζωή μας στην αντιπαροχή και σε διαμερίσματα με κλειστές πόρτες.
Χάνονται οι γειτονιές και αυτό είναι θλιβερό.
Αν στηρίχτηκε σε κάτι η Πτολεμαΐδα αυτό ήταν η γειτονιά της, με τα νυχτέρια, την κουβέντα στα πεζοδρόμια , τα σουαρέ και το παιχνίδι των παιδιών στους δρόμους της. Ήταν η φροντίδα που έβαζε ο καθένας από τους παππούδες μας και τις γιαγιάδες μας, σκουπίζοντας ολόκληρο το δρόμο έξω από το σπίτι τους , φυτεύοντας λουλούδια και δέντρα, έτσι έγινε από Καϊλάρι πόλη η Πτολεμαΐδα.
Σήμερα όμως μάθαμε απ΄ έξω και ανακατωτά τα δικαιώματα μας σαν πολίτες και ξεχνάμε εντέχνως τις υποχρεώσεις μας. Μάθαμε μόνο να απαιτούμε από το δήμο και από την πολιτεία. Περιμένουμε να μας καθαρίσει ο δήμος τον πάγο στο πεζοδρόμιο του μαγαζιού μας και ας γκρεμοτσακίζονται μπροστά του οι πελάτες μας, ενώ θα μπορούσαμε να φροντίζουμε ο καθένας την δική του είσοδο. Πετάμε ακόμα σκουπίδια από το παράθυρο του αυτοκίνητου μας χωρίς ντροπή εν έτη 2015, λες και είμαστε σε καμία υπανάπτυκτη χώρα του τρίτου κόσμου! Αφήνουμε τα απορρίμματα μας δίπλα στο γεμάτο κάδο, ενώ θα μπορούσαμε να περπατήσουμε μερικά μέτρα παρά κάτω στον επόμενο και αλλά τέτοια «μικρά» αλλά ουσιαστικά.
Σε εποχές όπως τη δική μας που ο Δήμος αδυνατεί να ανταποκριθεί στις αυξημένες απαιτήσεις, αφού οι προσλήψεις του σε προσωπικό είναι ελάχιστες, τα χρήματα του περιορισμένα και οι προτεραιότητες του συγκεκριμένες, θα πρέπει να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας.
Αντί να γκρινιάζουμε που δεν προλαβαίνουν να περιποιηθούν οι υπάλληλοι του δήμου το παρκάκι μπροστά από το σπίτι μας, θα μπορούσαμε όλοι μαζί, όπως γίνεται στο πάρκο της Θρακικής Εστίας να «υιοθετήσουμε» το πάρκο της γειτονίας μας και να το φροντίζουμε μόνοι μας.
Σαφώς αυτό δεν απαλλάσσει τον Δήμαρχο από τις βασικές του υποχρεώσεις, απλά μας κάνει ενεργά συμμέτοχους στην εικόνα που θέλουμε να έχει η πόλη μας.
Εμείς είμαστε η εικόνα της πόλης μας, εμείς δίνουμε το χρώμα της… να μην ξεχάσω να πάρω ασβέστη και να φυτέψω τις τριανταφυλλιές!
Καλή Ανάσταση σε όλους.
Κρυσταλλίδου Θεοπίστη Δημοτική Σύμβουλος Δήμου Εορδαίας
