-Όλες οι όψεις του εαυτού μου ξεδίπλωσαν απόψε. Τα σκληρά περιγράμματα του εσώψυχου διαλύθηκαν, όλα απλοποιήθηκαν.
-Βρίσκεις ένα άδειο γράμμα & σήμερα …. Εγώ τόστειλα. Αποστολέας η ψυχή μου, μια βραχνή φωνή, ένα ΕΓΩ χωρίς ταυτότητα …..
-Φωνήεντα, σύμφωνα, τελείες και παύσεις, σκέψεις τελείως αθώες, για σένα μιλάνε …. Ένα γράμμα χωρίς λόγια ….
-Η ανάδυση του εαυτού μου σε μια άγραφη κόλλα ….
-Μοναχή η ύπαρξή μου, μοναχή κι ασήμαντη.
-Μοναχική η ύπαρξή σου, λαμπερή και φωτισμένη, ακριβοθώρητη!
-Οι λέξεις μου αόρατες σαν προσευχές είναι, δίχως σειρά. Οι αποχρώσεις των νοημάτων δεν έχουν φιλολογική τέχνη.
-Το απόλυτό σου με θόλωσε, όταν οι χρόνοι σου δεν προσδιόριζαν σημεία. Δεν ήταν εδώ, δεν ήταν εκεί, ήταν παντού. Που είσαι;
-Κι εγώ κάθε φορά το ίδιο λάθος. Σου στέλνω ένα γράμμα δίχως λέξεις, στο πουθενά ….
-Κάθε φορά το ίδιο λάθος, Σε περιμένω στο κατώφλι της αποκάλυψης. Σε αφουγκράζομαι στα χαμηλά σκαλοπάτια της μετριότητας. Ακούω τα βήματά σου μα δεν σε φτάνω ….
-Η άκρατη πάλη μου, μ’ ένα εσωτερικό φοβισμένο, εσένα καθρεφτίζει. Το άγραφο γράμμα μου πονά και στάλθηκε σε σένα. Εσύ είσαι η γαλήνη και η ζωή. Α π ο κ α λ ύ ψ ο υ Κ ύ ρ ι ε ….
-Σ’ αναζήτησα στους λυγμούς των αιώνων ….
(γράφτηκε 2 του Σεπτέμβρη 1999)
