H xώρα μας, η περήφανη και αγέρωχη Ελλάδα, η φωτοδότρα πηγή του πνεύματος και των αξιών, έχει περιπέσει, ανήμπορη και άβουλη στα χέρια του 3ου οικονομικού Ράιχ.
Για την εξαθλίωση, την κατάπτωση και την ευτέλεια της χώρας την ευθύνη έχει απόλυτα το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα και ιδιαίτερα οι κομματικοί σχηματισμοί, που διαχειρίστηκαν για τέσσερις δεκαετίες τις τύχες της.
Αντίστοιχες ευθύνες έχει και το δημοσιογραφικό κατεστημένο, που στήριξε, ενθάρρυνε και εξέθρεψε με την απόλυτη γκεμπελική προπαγάνδα του το αντιπαραγωγικό, αντεθνικό και κλεπτοκρατικό σύστημα της χώρας.
Η πολιτική εναλλαγή, που συντελέστηκε με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και την άνοδο της αριστεράς στην εξουσία, αναπτέρωσε προσωρινά τις ελπίδες των Ελλήνων.
Πολύ σύντομα όμως διαφάνηκε, ότι τα προβλήματα της χώρας είναι βαθύτατα διαρθρωτικά και απαιτούν θεμελιακές και ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις.
Η αριστερά στην Ελλάδα υπήρξε διαχρονικά ένα θεσμικό ή κοινωνικό κίνημα διαμαρτυρίας με αντιεξουσιαστικές λογικές και μεθοδεύσεις.
Η ανάδειξή της σε κυβερνητικό σχηματισμό πολύ σύντομα αποκάλυψε την έλλειψη ενός πειστικού πολιτικού και οικονομικού σχεδιασμού για το παρόν και το μέλλον της χώρας.
Η αμετροεπής υποσχεσιολογία κατέρρευσε από την πρώτη στιγμή ως χάρτινος πύργος,
με αποτέλεσμα να βρεθεί εγκλωβισμένη σε διαχειριστικά αδιέξοδα.
Η φίλη και σύμμαχος Ευρώπη βρέθηκε και αυτή αμήχανη να διαχειριστεί την άνοδο μιας αριστερής κυβέρνησης, που ήρθε στην εξουσία με ανατρεπτικές εξαγγελίες για το ιδεολογικό “στάτους” της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο φόβος για ένα αριστερό πολιτικό ντόμινο, που θα ακολουθούσε μια ενδεχόμενη δικαίωση της κυβέρνησης Τσίπρα – Καμένου ενεργοποίησε όλες τις φιλελεύθερες χρηματοπιστωτικές συσπειρώσεις των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, που συσπειρώθηκαν σε ένα αντιαριστερό ενοποιητικό σχηματισμό.
Αποκορύφωμα αυτής της ανθελληνικής συσπείρωσης ήταν το απροκάλυπτο κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών, που ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία τόσο για τον ελληνικό λαό όσο και για την άπειρη κυβέρνηση Τσίπρα.
Η διαπραγματευτική δυναμική της κυβέρνησης μετά την έλλειψη ρευστότητας της χώρας ουσιαστικά εξανεμίστηκε και έτσι οδηγήθηκε στο απευκταίο τρίτο και οδυνηρότερο μνημόνιο.
Ο ιστορικός ελληνικός διχασμός, που μετά το 2010 διατάχθηκε σε “μνημονιακούς” και “αντιμνημονιακούς”, ουσιαστικά κατέρρευσε κάτω από την ωμή πραγματικότητα ότι δηλαδή ο φτωχός και ο πένητας δεν έχει κανένα δικαίωμα πέραν της διακονίας του.
Οι πολιτικοί σχηματισμοί, που φιλοδοξούσαν να “σχίσουν τα μνημόνια” αυτοεγκλωβίστηκαν σε ψευδεπίγραφες πολιτικές κορώνες, που αποδείχθηκαν ανεφάρμοστες και ατεκμηρίωτες.
Η επιστροφή στον πολιτικό και οικονομικό ρεαλισμό προέκυψε αμέσως μετά το αναποτελεσματικό δημοψήφισμα για το ΝΑΙ και το ΟΧΙ, ένα δημοψήφισμα, που θα καταγραφεί στην ιστορία της Ευρώπης ως μνημείο λαϊκισμού.
Σήμερα ο έλληνας πολίτης συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο, ότι ο πολιτικός λόγος των κομμάτων είναι κενός περιεχομένου χωρίς αντίκρισμα και προοπτικές.
Οι απαιτήσεις του ελληνικού λαού μετά την πλειοψηφική απώλεια, που προέκυψε με την υπερψήφιση του μνημονίου, περιορίζονται τόσο στη διασφάλιση της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, όσο και στη δίκαιη κατανομή του εθνικού εισοδήματος, που έχει απομείνει στα άδεια ταμεία.
Ήρθε η ώρα, που το πολιτικό σύστημα θα πρέπει να απολογηθεί για τα σφάλματα και τις παραλήψεις του, να διατυπώσει έναν ρεαλιστικό πολιτικό λόγο, που θα αποβλέπει στη συνεργασία των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων της χώρας.
Ο ελληνικός λαός έκλεισε τα αυτιά του στις κομματικές και διχαστικές κορόνες όλων αυτών, που η πόλωση και ο διαχωρισμός εξυπηρετεί τα προσωπικά και άνομα συμφέροντά τους.
Τα μεταρρυθμιστικά μέτρα και το νέο μνημόνιο, που καλούμαστε να εφαρμόσουμε, είναι απλά το αποτέλεσμα των χρόνιων στρεβλώσεων και παραχαράξεων απλών οικονομικών εννοιών, που διέπουν ευνομούμενες πολιτείες και δικαιοκρατούμενες κοινωνίες.
Τα πρώην και νυν μνημόνια, που ζήσαμε και θα ζήσουμε, είναι ο καθρέφτης των προσωπικών και συλλογικών μας συμπεριφορών.
Όλοι μαζί δημιουργήσαμε την οικονομική κρίση , όλοι μαζί θα πρέπει να συστρατευθούμε σε μια εθνική παραγωγική άνθιση και αναγέννηση ως μίνιμουμ υποχρέωση για τις νέες γενιές, που έρχονται.
Κάθε Έλληνας και κάθε Ελληνίδα θα πρέπει να κριθούν μόνο με το πατριδόμετρο της προσφοράς και της απολαβής …
Κάθε άλλο κριτήριο θα πρέπει να είναι υποβολιμαίο και υποκριτικό.
Οι αυτόκλητοι σωτήρες και αναλυτές, που παρεισφρέουν καθημερινά στα σπίτια μας,
θα πρέπει να αποκαλύπτουν και να ομολογούν πρώτιστα το πόσο επιβάρυναν τον εθνικό προϋπολογισμό με τις ανομολόγητες προνομιακές και καταχρηστικές αμοιβές τους.
Η φτωχολαγνεία και τα κροκοδείλια δάκρυα των ευνοημένων του συστήματος, πρέπει να καταγγελθούν ως κοινωνική και ηθική πρόκληση προς την εξαθλιωμένη κοινωνία μας.
Η σωτηρία της πατρίδα μας απαιτεί στράτευση , συλλογικότητα, υπευθυνότητα ,υπερεργασία, και οικονομική δικαιοσύνη.
Ο λαός περιμένει αγωνιωδώς να εφαρμοσθεί το ξεχασμένο “πόθεν έσχες” και να φορολογηθεί τιμωρητικά το μαύρο χρήμα, που διέρρευσε στις τράπεζες του εξωτερικού.
Το μυθικό χάσμα, που χωρίζει τους Έλληνες απόμαχους της δουλειάς με συντάξεις πείνας, που ξεκινούν από 150 ευρώ και φτάνουν για τους πραιτοριανούς του συστήματος στο μυθικό ποσό των 15.000 χιλιάδων ευρώ , θα πρέπει να καταργηθεί άμεσα με τον πρώτο νόμο, που επείγεται να φέρει προς ψήφιση η αριστερή κυβέρνηση Τσίπρα.
Διαφορετικά ο λαϊκισμός και ο εμπαιγμός του λαού απλά θα έχει μεταλλαχθεί από φιλελεύθερος σε αριστερός….!
