Μερικά από τα ζωτικότερα κύτταρα της περιοχής φεύγουν. Η ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής των σχολών των Πανεπιστημίων στα πλαίσια των πανελλαδικών εξετάσεων είναι η αρχή μιας δημιουργικής περιόδου για τους επιτυχόντες, οι οποίοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία αφήνουν την ιδιαίτερη πατρίδα τους για μεγάλες ή μικρές φοιτητουπόλεις, ή ακόμα και για το εξωτερικό.
Δεν έχουν άδικο, πολλοί από τους νέους που φεύγουν και δεν ξαναγυρίζουν. Οι συνθήκες ζωής και οι ευκαιρίες εξέλιξης ενδεχομένως να μην είναι αρκετές ώστε να τους κρατήσουν εδώ. Δύο πράγματα έχουμε εμείς να κάνουμε για να τους κρατήσουμε. Πρώτα, να διαμορφωσουμε καλύτερες συνθήκες. Καλύτερες δουλειές, καλύτερο επίπεδο ζωής, καλύτερες συνθήκες ώστε να αισθάνονται ασφαλείς και να επιλέγουν να κάνουν οικογένεια εδώ. Το άλλο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αναδείξουμε αυτό που έχουμε. Να τους δείξουμε τις καλές πλευρές που έχει ο τόπος μας, να τους βοηθήσουμε να δουν το μέλλον τους στην ιδιαίτερη πατρίδα τους.
Ναι, τα νέα τα παιδιά να εκτιμήσουν και να αγαπήσουν τον τόπο τους. Αυτόν έχουμε άλλωστε, δεν έχουμε άλλο. Και είτε το δεχόμαστε είτε όχι, υπάρχουν πιο άσχημοι τόποι από τον δικό μας, που όμως είχαν την τύχη να αγαπηθούν περισσότερο. Πρώτα απ’ όλους όμως, τον τόπο αυτό πρέπει να τον αγαπήσουμε εμείς. Και παρά τα όσα, καλά ή κακά, κάναμε εμείς και η γονείες μας σε αυτόν τον τόπο, η ελπίδα μας είναι …τα παιδιά στην κερκίδα.
Και επειδή αξίζει να μάχεσαι στον τόπο σου για τον τόπο σου, μου αρέσει πολύ να βλέπω νέα παιδιά να επιστρέφουν και να επιχειρούν στον τόπο τους. Που βάζουν στην άκρη τις όποιες δυσκολίες και παλεύουν, γιατί θεωρούν ότι ανήκουν εδώ. Όλα αυτά τα σκέφτομαι κάθε χρόνο τέτοια εποχή, και κάθε χρόνο μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι του Πορτοκάλογλου: “Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα, ώσπου να ‘βρω νερό, γιατί ανήκω εδώ”.
Τα καράβια μου καίω τα καράβια μου καίω τα καίω δε θα πάω πουθενά. Μπρος στα πόδια σου κλαίω μη μ’αφήσεις σου λέω σου λέω να σ’αφήσω ξανά. Κι ας μη μου ’χεις χαρίσει ποτέ ένα χάδι ως τώρα πάντα εδώ θα γυρνώ. Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα ώσπου να ’βρω νερό γιατί ανήκω εδώ. Τα παιδιά στην κερκίδα είναι η μόνη σου ελπίδα ελπίδα πρωινός ουρανός Σταυρωμένη πατρίδα μες στα μάτια σου είδα αχ είδα της ανάστασης φως. Κι ας μη μου ’χεις χαρίσει ποτέ ένα χάδι ως τώρα πάντα εδώ θα γυρνώ. Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα ώσπου να ’βρω νερό γιατί ανήκω εδώ. Όποιος σε δει για μια στιγμή δίχως του πένθους το μαύρο μανδύα. Θα ’σαι εσύ θεά γυμνή η αμαρτία του κι η τιμωρία. Σαν οπτασία για μια ζωή. Κι ας μη μου ’χεις χαρίσει ποτέ ένα χάδι ως τώρα πάντα εδώ θα γυρνώ. Από πείσμα και τρέλα θα ζω στην έρημη χώρα ώσπου να ’βρω νερό γιατί ανήκω εδώ.
