Καθόλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης, η Αριστερά ενδύθηκε σταδιακά αλλά συστηματικά τον μανδύα της πολιτικής ηθικής. Οι βασικοί λόγοι για αυτό έχουν να κάνουν τόσο με την φαινομενική πολιτική «κουλτούρα» των αριστερών στην Ελλάδα όσο και με τις υπάρχουσες πολιτικές συνθήκες κατά την διάρκεια των μεταπολιτευτικών ετών. Η Αριστερά καθόλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης, αποτελούσε πάντοτε ένα ισχυρά μειοψηφικό ρεύμα, που σπανίως ξεπερνούσε το 10% του εκλογικού σώματος. Τα μικρά εκλογικά της ποσοστά, ταυτοχρόνως με την ισχυρή ιδεολογική της ταυτότητα και το «κυνήγι» που είχε δεχτεί κατά τα προμεταπολιτευτικά χρόνια, δημιούργησαν σταδιακά ένα ηθικό προσωπείο στην συνείδηση της ελληνικής πολιτικής γνώμης. Τα μέγιστα σε αυτό, βοήθησε και η σταδιακή ιδεολογική και ηθική αποσάθρωση των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), όπου αφού κατασκεύασαν ένα πολιτικό σύστημα συναλλαγής, διαφθοράς και αναξιοκρατίας, έφτασαν τελικά να πτωχεύσουν την Ελλάδα, καταστρέφοντας μια ολόκληρη γενιά.
Η πτώχευση της Ελλάδας και η απαξίωση των πρώην μεγάλων κομμάτων έδωσε την ευκαιρία στην «ηθική πλην κατατρεγμένη» Αριστερά να γίνει για πρώτη φορά κυβέρνηση στην Ελλάδα. Έστω και με την βοήθεια ενός δεξιού (ακροδεξιού κατά τους περισσότερους αριστερούς) πολιτικού μορφώματος που ακούει στο όνομα ΑΝΕΛ. Τα πρώτα δείγματα της διακυβέρνησης του 1,5 χρόνου αυτού του παράδοξου συνασπισμού, έδειξαν δυστυχώς να απέχουν από κάθε έννοια ηθικής. Αφού δηλητηρίασαν και φανάτισαν κατά τα 5 πρώτα χρόνια της κρίσης τους Έλληνες πολίτες, παριστάνοντας τους «αντιμνημονιακούς», και αφού υπόσχονταν στους πάντες τα πάντα, κατάφεραν τελικά να εκλεγούν. Και αφού τα μνημειώδη ψέματα και το αντιμνημονιακό παραμύθι έπιασε τόπο, προσπάθησαν αρχικά να δείξουν πως «διαπραγματεύονται». Και αφού παρίσταναν ότι «διαπραγματεύονται» κατά τους πρώτους μήνες, φτάνοντας στην Ελλάδα στα πρόθυρα της ολικής καταστροφής και χρεώνοντας τους Έλληνες πολίτες ένα ποσό που υπολογίζεται από 20 έως 80 δις ευρώ επιπλέον, υπέγραψαν τελικά το Τρίτο Μνημόνιο. Το οποίο σε όρους και σκληρότητα μέτρων, είναι κατά πολύ χειρότερο από τα πρώτα δύο μνημόνια των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Και μετά από όλα αυτά, οι κοινοβουλευτικές τους ομάδες, ψηφίζουν τα τερατώδη μέτρα «σαν καλά παιδιά», χωρίς ίχνος αντίδρασης. Αυτοί οι ίδιοι που επί 5 χρόνια εξύβριζαν χυδαία τους πολιτικούς τους αντιπάλους ως «προδότες», «δοσίλογους» και «γερμανοτσολιάδες»…
Ολόκληρο το «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς» θα έπρεπε να εξαντλείται στα παραπάνω. Καθότι οι ανωτέρω ενέργειές τους, δείχνουν ότι δεν υπάρχει ίχνος ηθικής παρά μόνο άκρατη πολιτική ανηθικότητα, σε επίπεδα πρωτόγνωρα για οποιοδήποτε κόμμα κυβέρνησε την χώρα διαχρονικά. Ωστόσο μέσω της ψήφισης συγκεκριμένων νόμων, συνεχίζουν να μας υπενθυμίζουν τι εστί «ανήθικη πλεονεξία» και με πιο συγκεκριμένους όρους. Κατά την πρόσφατη ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, υπερψηφίστηκε από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το Άρθρο 178, κατά το οποίο επιτρέπεται η κατοχή υπεράκτιων εταιρειών (“off-shore”) από βουλευτές και υπουργούς! Πρόκειται για μια πρωτοφανή απόφαση που πρακτικά νομιμοποιεί την φοροδιαφυγή και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος που κατά κανόνα γίνεται μέσω αυτών των εταιρειών. Το συγκεκριμένο άρθρο μάλιστα έχει αναδρομική ισχύ.
Την ίδια περίοδο που στους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μιλούνε για «μετάκληση των βαρών στους ευπορότερους», ψηφίζουν μια σκανδαλώδη διάταξη που πρακτικά γυρνάει την πολιτική δεκαετίες πίσω, ενισχύοντας και επιβραβεύοντας συνειδητά την διαφθορά στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Μάλιστα το θράσος τους έχει τέτοια όρια, ώστε να βάζουν και αναδρομική ισχύ στην διάταξη, πιθανώς για να «διευκολύνουν» βουλευτές και υπουργούς που έχουν ήδη κατηγορηθεί για φοροδιαφυγή και ξέπλυμα μαύρου χρήματος και έχουν μπλεξίματα με τον νόμο. Δυστυχώς φαίνεται πως το «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς» έχει ήδη μετατραπεί σε κατάφορη ανήθικη πλεονεξία αυτών που για πρώτη φορά στην πολιτική τους ιστορία απέκτησαν την δύναμη της εξουσίας. Εξάλλου, «η δύναμη ελκύει πάντα ανθρώπους με χαμηλή ηθική» όπως έλεγε και ο Αϊνστάιν… ειδικά αυτούς που την έχουν «στερηθεί» και την αποκτούν για πρώτη φορά.
Παύλος Κιλίντζης
Μέλος της Ένωσης Κεντρώων
