- Χρυσομαλλίτισσα, ο Χριστός
επί γης εγεννήθη,
ίν΄ αυτώ υπαντήσωμεν
εν τη οδώ ημών, Νίκης.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Χρυσομαλίτισσα : Δημητσάνα)
(Νίκης : εικών της Παναγίας μας
που προστάτευε τους φαντάρους
μας στο αλβανικό έπος του 1940).
(=Παναγία, ο Θεός έστειλε τον
Υιό του, τον Χριστό, στη γη με
ανθρώπινη σάρκα για να μας
δείξει ότι υπάρχει, ότι είναι
κοντά μας και ότι νοιάζεται
για την σωτηρία μας. Ο Χριστός
γεννήθηκε στη γη, για να τον
συναντήσουμε στον δρόμο μας,
για να μιλήσουμε
με τον ίδιο, για να νιώσουμε
την παρουσία του, να
συναντηθούμε υπαρξιακά).
- Η βάτος εί η άφλεκτος,
Πανάμωμε, Κυρία,
λιμήν και ορμητήριον
και δρόσου η αιτία.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Πανάμωμος : )
(Κυρία : )
(= Είσαι η μη καιόμενη
βάτος, Παναγία, είσαι
απάνεμο λιμάνι, ορμητήριο
αγάπης και πηγή δροσιάς).
- Η εν Χριστώ πνευματική
ζωή εις την ανθρώπου
ου δύναται, Ελπίς, λογικήν
χωρείν, ω Νικηφόρου.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Ελπίς : Κωνσταντινούπολη)
(Ελπίς απελπισμένων : )
(Νικηφόρου : )
(= Η πνευματική χριστιανική
ζωή δεν χωράει στα στενά
όρια της λογικής του
ανθρώπου).
- Νενέκρωται και εγήγερται
ο Κύριος, Απόλου,
εις αναστάσεως πίστωσιν
εσχάτης, Οικονόμου.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Απόλου : Πάτμος)
(Οικονόμου : )
(Οικονόμισσα : Άγιον Όρος)
(=Κατέστη νεκρός, Παναγία,
ο Χριστός και αναστήθηκε,
για να βεβαιωθεί η έσχατη
ανάσταση (στην οποία
ελπίζομεν) κατά το
«Προσδοκώ ανάστασιν
νεκρών..».
Ο Μάρκος ο Εφέσου λέγει
στους «Κανόνες» του εις την
Κοίμησιν της Θεοτόκου:
«..ότι νενέκρωται και
εγήγερται πάλιν, ω Μήτερ
του Κυρίου, εις πίστωσιν
εσχάτης αναστάσεως, ήν
ελπίζομεν..».
- «Παρθένος, Εύπαι, εξέβαλε
ημάς (εκ) Παραδείσου …»,
«Διά Παρθένου.. εύρομεν
ζωήν αιωνία, Παλίνου.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Εύπαις : )
(Παλίνου : )
(= Παρθένος, Παναγία, έβγαλε
εμάς τους ανθρώπους από τον
Παράδεισο, ήτοι η Εύα, και με
Παρθένον, δηλαδή εσένα,
βρήκαμε την αιώνια ζωή, θα
ξαναβρούμε την αιώνια
Βασιλεία).
Ο Άγιος Ιωάννης ο
Χρυσόστομος έφη : «Παρθένος
ημάς εξέβαλε Παραδείσου …
και γαρ Παρθένος ήν η Εύα,
ουδέπω γαρ άνδρα εγίνωσκεν..,
δια παρθένου ζωήν εύρομεν
αιωνίαν».
Η πρώτη η Εύα, η δεύτερη η
Παναγία.
- Άλλοτε η ημέρα Μήτηρ, ω
Αριστεροκρατούσα,
κι άλλοτε Μητρυιή εστί,
ω Δεξιοκρατούσα.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Αριστεροκρατούσα : )
(Δεξιοκρατούσα ή Δεξιά :
Θεσσαλονίκη)
(= Η ημέρα άλλοτε είναι
γαλήνια, φωτεινή, ηλιόλουστη,
σαν την Μητέρα που είναι
γεμάτη ανιδιοτελή αγάπη και
θαλπωρή προς το παιδί της, και
άλλοτε είναι νεφελώδης και
θορυβώδης, με βροντές,
αστραπές, μπόρες, βοριάδες,
σαν την Μητριά που τις
περισσότερες φορές επιδεικνύει
υπερβολική αυστηρότητα αλλά
και κακία προς το παιδί ή τα
παιδιά του συζύγου της από
προηγούμενο γάμο του).
- Ω Θρόνε ηλιοστάλακτε,
«Πατέρα ευλογούμεν
Άγιον Πνεύμα και Υιόν»,
Ω Ακάθιστε Ύμνε.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Ηλιοστάλακτος θρόνος : )
(Ακάθιστος Ύμνος : )
Ψάλλεται στην Εκκλησία :
«Ευλογούμεν Πατέρα, Υιόν
και Άγιον Πνεύμα».
- «Εί ο Θεός θαυμάσια
συ ο ποιών», Κλεις, «μόνος»,
εν Εκκλησία ψάλλομεν
αλατόμητον Όρος.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Όρος αλατόμητον : )
(αλατόμητον όρος =βουνό
ακατάτμητο, ακέραιο)
[= Ψάλλουμε, Παναγία,
αναφερόμενοι στο Θεό :
Είσαι Θεέ, ο μόνος που
ποιείς ζηλωτά (=
αξιοθαύμαστα) έργα].
Στην Εκκλησία μας ψάλλουμε :
«Τίς Θεός μέγας ως ο Θεός
ημών; Συ ει ο Θεός ο
ποιών θαυμάσια μόνος».
(=Ποιος Θεός είναι μεγάλος,
όπως ο Θεός μας; Συ, Θεέ μου,
είσαι ο Ένας και Μοναδικός,
του οποίου όλα τα έργα είναι
θαυμαστά).
- «Τα έργα, ά εγώ ποιώ,
ο εις εμέ πιστεύων
ταύτα αυτός ποιήσει…», ο
Χριστός έφη, ώ Εύχος.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Εύχος πάντων μακάρων : )
Ο Κύριος είπε : «Ο πιστεύων
εις εμέ, τα έργα, ά εγώ ποιώ,
και αυτός ποιήσει…»
- Εκ της Γεννήσεως του Χριστού
άρχεται η πορεία
τε προς την Σταύρωσιν αυτού
και Ανάστασιν, Πρεσβεία.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Πρεσβεία : )
(=Η Γέννηση του Χριστού
αποτελεί την αρχή της, υπέρ
της σωτηρίας του ανθρώπου,
θυσιαστικής Του πορείας
μέχρι την Σταύρωση και την
Ανάστασή Του).
22-6-2026
