Με τους «New York Times» να χαρακτηρίζουν το Ξινόμαυρο του Κτήματος ΑΛΦΑ «το καλύτερο ελληνικό κρασί», είναι προφανές ότι οι ιδρυτές του οινοποιείου στο Αμύνταιο της Φλώρινας αισθάνονται δικαίως περήφανοι. Ο ένας από τους δύο, ο χημικός-οινολόγος Άγγελος Ιατρίδης, μίλησε στην FS για τις προοπτικές του Κτήματος, αλλά και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η οινοποιία στην Ελλάδα, καθώς και για τις προσδοκίες του για κινήσεις στήριξης των οινοποιών από την κυβέρνηση.
Αν και η ερώτηση είναι μάλλον αναμενόμενη, πώς «γεννήθηκε» το Κτήμα ΑΛΦΑ;
Γεννήθηκε μέσα από ένα χαρμάνι δημιουργικής έκφρασης τόσο του συνεταίρου μου Μάκη Μαυρίδη, που είναι δεύτερης γενιάς αμπελουργός, όσο και της δικής μου, έπειτα από τις σχετικές σπουδές μου σε Ελλάδα και Γαλλία γύρω από την οινική έκφραση του αμπελώνα Αμυνταίου.
Πόσο εύκολο είναι να δημιουργήσει κανείς ένα οινοποιείο και ποιες οι βασικές δυσκολίες που αντιμετωπίσατε στην ανάπτυξή του;
Το επιχειρείν στην Ελλάδα είναι από μόνο του ένα δύσκολο εγχείρημα. Δεν θέλει πολλή σκέψη, γιατί αν σκεφτείς πολύ τι έχεις να αντιμετωπίσεις, στο τέλος δεν το επιχειρείς καν. Θέλει λίγο τρέλα και, ευτυχώς, υπήρχαν αποθέματα και στους δυο μας. Η πιο μεγάλη δυσκολία αναμφίβολα ήταν το στήσιμο του αμπελώνα. Κατακερματισμένη γη, το ίδιο οικόπεδο με καμιά δεκαριά ιδιοκτήτες, οι περισσότεροι εξ αυτών διάσπαρτοι στα μήκη και τα πλάτη της γης. Και με όλους αυτούς να συνεννοηθείς για να κάνεις συμβόλαιο… δεν το λες και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Καλείσαι ουσιαστικά να κάνεις αναδασμό. Αυτό που θα έπρεπε, δηλαδή, να κάνει το κράτος, εδώ και πολλά χρόνια, για να ετοιμάσει κατάλληλα τον πρωτογενή τομέα, ώστε να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της επόμενης 50ετίας.
Ποιες είναι πλέον οι προοπτικές του Κτήματος ΑΛΦΑ;
Καλούμαστε να εκπροσωπήσουμε τον ελληνικό αμπελώνα και τον ελληνικό οίνο σε όλη την υφήλιο. Αυτή την πρόκληση θέλουμε να αντιμετωπίσουμε και να επιτύχουμε στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Θέλει ακόμη πάρα πολλή δουλειά, τόσο στην πρωτογενή παραγωγή όσο και στη μεταποίηση, αλλά και μέχρι την τελική επικοινωνία με τον καταναλωτή. Υπάρχουν προοπτικές, αλλά δεν πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός ότι ο ανταγωνισμός είναι παγκόσμιος και σίγουρα όχι στατικός. Καθημερινά νέες οινοπαραγωγικές χώρες μπαίνουν στο παιχνίδι και απαιτούν κομμάτι της πίτας. Το πόσο θα είσαι έτοιμος να ανταποκριθείς στις συνεχόμενα μεταβαλλόμενες συνθήκες του παγκόσμιου εμπορίου εξαρτάται αποκλειστικά από σένα και την ομάδα σου.
Τα ελληνικά κρασιά θεωρούνται από τα καλύτερα στον κόσμο. Εσείς, ως παραγωγοί που εξάγουν, το έχετε διαπιστώσει;
Αν θέλετε να επαναδιατυπώσω λίγο διαφορετικά το ερώτημά σας, θα έλεγα ότι «τα ελληνικά κρασιά είναι τα μοναδικά ελληνικά κρασιά στον κόσμο». Και επιτρέψτε μου αυτή την υπερβολή στον λόγο, γιατί έτσι πρέπει να το δούμε. Η Ελλάδα βγάζει μοναδικά και αυθεντικά κρασιά που εμπεριέχουν το σύνολο της ιστορίας και της κληρονομιάς της σε κάθε φιάλη. Έχει ελληνικές ποικιλίες οι οποίες μπορούν να εκπροσωπήσουν επάξια την Εμπειρία της Ελληνικής Ευζωίας στο σύνολο της υφηλίου. Για να θεωρούμαστε και να είμαστε από τα καλύτερα κρασιά στον κόσμο απαιτούνται καμιά… δεκαριά γενιές απόλυτα προσηλωμένης δουλειάς και επαγγελματισμού και μετά… βλέπουμε. Είμαι όμως απόλυτα βέβαιος ότι επιτέλους μπήκαμε στον σωστό δρόμο.
Σε γενικότερο επίπεδο, ποια είναι τα προβλήματα της ελληνικής οινοποιίας;
Όταν πουλάς ένα ελληνικό κρασί στα 10-50 ευρώ, έχεις να αντιμετωπίσεις τεράστιο ανταγωνισμό απ’ όλο τον κόσμο. Αναγκάζεσαι, για να διακριθείς ανάμεσα στο πλήθος των επιλογών, να διατηρείς πολύ χαμηλά τα προσδοκώμενα έσοδά σου, όταν χώρες με αντίστοιχη ποιότητα αλλά μεγαλύτερη οινική ιστορία μπορούν πολύ εύκολα για το ίδιο προϊόν να εισπράξουν δύο και τρεις φορές μεγαλύτερα έσοδα. Γιατί; Έχουν δουλέψει εδώ και δεκαετίες –μην πω εκατονταετίες– στο οινικό branding της χώρας τους, δημιουργώντας στον καταναλωτή μεγαλύτερη σιγουριά για το τελικό προϊόν. Να σας πω μόνο ότι σήμερα οι ελληνικοί οίνοι είναι ιδιαίτερα οικονομικοί σε σχέση με το επίπεδο της ποιότητας που προσφέρουν. Αυτό αναγνωρίζουν ολοένα και περισσότεροι οινόφιλοι στον κόσμο, όπως έγινε και τις προάλλες με τον Eric Asimov, οινοδημοσιογράφο των «New York Times», ο οποίος εκθείασε τα ελληνικά κρασιά, στην κορυφή των οποίων έθεσε το Ξινόμαυρο του Κτήματος ΑΛΦΑ από τον αμπελώνα «Σκαντζόχοιρο» (https://www.nytimes.com/2019/08/22/dining/drinks/wine-review-greek-reds.html?searchResultPosition=1).
Πριν από λίγο καιρό είχε γίνει πολύς θόρυβος με έναν φόρο που είχε επιβληθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση στο κρασί. Θεωρείτε ότι ήταν δικαιολογημένος;
Οποιοδήποτε μέτρο δεν ενισχύει τον υγιή ανταγωνισμό, ενώ, αντίθετα, συμβάλλει στο παρεμπόριο και στη διάθεση αμφιβόλου ποιότητας χύμα οινικού προϊόντος, είναι λογικό να μας βρίσκει απέναντι. Ναι, ήταν δικαιολογημένος ο θόρυβος, γιατί ούτε τα αναμενόμενα μακροοικονομικά αποτελέσματα έφερε, ενώ, από την άλλη, αύξησε επιπλέον τη γραφειοκρατία, άρα το κόστος λειτουργίας της επιχείρησης και άρα κατέστησε το επώνυμο εμφιαλωμένο κρασί λιγότερο ανταγωνιστικό.
Τι θα θέλατε να ακούσετε ως οινοποιός από τη νέα κυβέρνηση σχετικά με την πολιτική για το κρασί;
Θα ήθελα να ακούσω ότι η νέα κυβέρνηση θέλει να ακούσει τον κλάδο. Αυτός που νομοθετεί χρειάζεται εξαρχής να ακούει. Και μετά να πράττει και να νομοθετεί.
Πηγή: https://freesunday.gr/
