Όπως είναι γνωστό η Αγάπη είναι το θεμέλιο της διδασκαλίας του Ναζωραίου. Η αγάπη είναι αιώνια, διαχρονική και υπερχρονική αξία. Αυτό είναι το μυστικό που έχει τη δυνατότητα να μετατρέψει το χρόνο σε αιωνιότητα.
Πολλούς αιώνες όμως πριν από τη γέννηση του Θεανθρώπου, το συναίσθημα της αγάπης προς τον πλησίον, είχε αναπτυχθεί και από τους αρχαίους προγόνους μας και ιδιαίτερα από το Σοφοκλή που είχε πει το περίφημο «ούτε συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν».
Το ηθικό αυτό θέσπισμα του Σοφοκλή είναι γραμμένο στην είσοδο δύο Αμερικανικών Πανεπιστημίων που σημαίνει μεταφραζόμενο «πλάσθηκα για να αγαπώ και όχι να μισώ» και διδάσκεται από καθέδρα, στα φιλοσοφικά μαθήματα. Αλλά και σε άλλους σοφούς της αρχαιότητας διακρίνει κανείς ρήσεις που άνετα μπορούν να συμπεριληφθούν στη Χριστιανική διδαχή. Διότι οι πρόγονοι μας είχαν αναπτύξει πολιτισμό που μέσα στη φιλοσοφία τους είχαν για επίκεντρο τον άνθρωπο.
Πρέπει να καταλάβουμε καλά όλοι μας άρχοντες και αρχόμενοι, θρησκευτικοί και πολιτικοί ταγοί της ανθρωπότητας, όπου της γης άνθρωποι, ότι χωρίς την αγάπη που δίδαξε και πρώτος εφάρμοσε ο ίδιος ο Χριστός δε μπορούμε να έχουμε ούτε ειρήνη, ούτε κοινωνική δικαιοσύνη, και κατάργηση των κοινωνικών και φυλετικών διακρίσεων, ούτε σεβασμό στο πρόσωπο του ανθρώπου και την αξία της ανθρώπινης ζωής, ούτε ελευθερία, ηθική και κοινωνική, ούτε προστασία της φύσης, του περιβάλλοντος και διατήρηση της οικολογικής ισορροπίας, ούτε τέλος πρόοδο και πολιτισμό.
Χωρίς πίστη, ιδανικά και αιώνιες αξίες με κορωνίδα την ΑΓΑΠΗ ο άνθρωπος είναι ξερός, είναι απλά μια καταναλωτική μονάδα.
Ο Χρόνος αγιάζεται και αιωνίζεται όταν ο άνθρωπος δημιουργεί σχέσεις αληθινής χριστιανικής αγάπης προς το Θεό και το συνάνθρωπο του.
Η αγάπη πρέπει να ξεκινήσει από τον ίδιο τον εαυτό μας. Αν τον αγαπούμε πραγματικά, ας αρχίσουμε μόνοι μας την προσωπική μας ηθική στατιστική, όπως έκαναν οι Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι κάθε βράδυ. Ας αναλογισθούμε τι κενά έχουμε, τι πράξαμε που δεν έπρεπε και μας ζημίωσε υλικά και ηθικά, τι πρέπει να κάνουμε από δω και πέρα για το δικό μας καλό.
Η αγάπη η ανιδιοτελής και ανυστερόβουλη μας δημιουργεί το αίσθημα της ψυχικής ευφορίας και της ασφάλειας. Η τέλεια αγάπη έστω και αν είναι μια ιδεατή κατασκευή, προέρχεται κυρίως από τη διάθεση προσφοράς στο συνάνθρωπο, μια προσφορά που δε ζητάει δικαίωση.
Η αγάπη η ουσιαστική δικαιώνεται από μόνη της, γιατί έχει τη δύναμη να ανατροφοδοτείται. Δεν υποτάσσεται στο καθημερινό παιχνίδι της συναλλαγής, δεν ανέχεται τέτοιους μικροσυμβιβασμούς, με τους οποίους επενδύουμε όλοι και καθημερινά τις προσωπικές μας σχέσεις.
Ο Απόστολος των Εθνών Παύλος έλεγε: «Η αληθινή αγάπη συγχωρεί, δε ζηλεύει, δεν είναι αλαζονική, δεν περηφανεύεται, δε ζητάει ότι της ανήκει, είναι καθολική και αγκαλιάζει το ίδιο στοργικά όλους τους ανθρώπους.
Η προσφορά της αγάπης είναι ανεξάντλητη. Μας απελευθερώνει από τη μοναξιά και την ανασφάλεια. Και αρνείται τη μοναξιά του, όσο περισσότερο αγαπά. Η μόνη απεριόριστη ελευθερία καταντά απεριόριστη αγάπη.
Χωρίς αγάπη η απεριόριστη ελευθερία καταντάει απεριόριστος ευτελισμός, βία, ακολασία και δεσποτισμός. Είμαστε ελεύθεροι όχι όταν κάνουμε και για να κάνουμε πολλά και διάφορα πράγματα, αλλά όταν αγαπούμε και για να αγαπούμε. Γιατί οφείλουμε να γνωρίζουμε πως η αγάπη αρχίζει όταν προτιμούμε τον άλλο από τον εαυτό μας, όταν δεχόμαστε τη διαφορά του και την απαράγραπτη ελευθερία του.
Ο άνθρωπος που αισθάνεται την αγάπη ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια του «εγώ» μεταβαίνει προς το «εσύ». Εξανθρωπίζει τον άνθρωπο, τον λυτρώνει από τα πάθη του, τον απαλλάσσει από την καθημερινότητα, τον εξυψώνει σε ανώτερες σφαίρες. Όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Έσσε, «Η αγάπη είναι ένα εκπληκτικό ακόμα και στην τέχνη».
Μπορεί να κάνει αυτό που καμιά παιδεία, καμιά κριτική, καμιά λειτουργία του νου, δε μπορεί συγκεκριμένα να συνδέσει τους πιο απομακρυσμένους πόλους, να πλησιάσει το πιο παλιό με το πιο καινούργιο.
Ιδιαίτερα σήμερα ο άνθρωπος έχει περισσότερη ανάγκη την αγάπη, εξαιτίας της κρίσης των αξιών και της έλλειψης ιδανικών.
Πρέπει ακόμα σήμερα να αγωνισθούμε σκληρά, για να εγκαθιδρυθεί στις καρδιές μας, η ανακαινίζουσα Αγάπη, η μόνη ικανή να διαμορφώνει ορθά την ύπαρξη μας, να γεφυρώσει αβύσσους που χωρίζουν τους λαούς και τους ανθρώπους, να μεταμορφώσει τις κοινωνίες, να μεταβάλλει τη γη σε προθάλαμο των ουρανών, να καταβυθίσει στον Ωκεανό τα Ιμαλάϊα των αντιθέσεων.
Ο σημερινός όμως άνθρωπος ξέχασε τον προορισμό του, έχασε αξίες και ανθρωπιά, έχασε την προς τον πλησίον αγάπη.
Σκληρός και ανάλγητος, ψυχρός και αδιάφορος, εγωιστής και συμφεροντολόγος, πορεύεται στη ζωή όχι από τη φωτισμένη λεωφόρο της διδασκαλίας του Θεανθρώπου, αλλά από δύσβατους και ανηφορικούς ατραπούς, χωρίς συγκεκριμένους σκοπούς και στόχους.
Ξέμεινε από αγάπη και αξίες και βάλθηκε στην απόκτηση των υλικών αγαθών, αδιαφορώντας προκλητικά για ότι συμβαίνουν γύρω του. Έχει χαθεί το ευγενικό φως της ψυχής που φωτίζει από μέσα προς τα έξω. Έχει πέσει άγριο σκότος στις ψυχές των νεοελλήνων. Ξέχασε ότι η ίδρυση των κοινωνιών οφείλεται στην ανάγκη συναισθηματικής ταύτισης με την ομάδα και η ανάγκη της αλληλοβοήθειας ή συνεργασίας και ότι η κοινωνία αναπτύσσει την προσωπικότητα, περιορίζει τον εγωισμό, αναπτύσσει τις αρχές της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας, της εμπιστοσύνης.
Αποτελεί το δημιουργικό προσανατολισμό στις σχέσεις μας με τον εαυτό μας και τους άλλους. Βοηθάει την ανθρωπιστική διάθεση, την τάση για ανιδιοτελή εξυπηρέτηση άλλου για θυσία χάρη των άλλων. Η εκκλησία καλείται να παίξει το ρόλο της στον τομέα αυτό, γιατί ο Χριστιανισμός είναι εκείνος που οικοδόμησε την ηθική πάνω στην αγάπη, που είναι κατ’ αρχήν συναίσθημα, εκδηλώνεται όμως απαραίτητα και στην πράξη. Τη δύναμη της ΑΓΑΠΗΣ και της καλοσύνης τόνισε ο Άντλερ που είπε η Θρησκευτική εντολή «αγάπα τον πλησίον ως σ’ εαυτόν», εκφράζει το κοινωνικό συναίσθημα στην ιδανική του μορφή. Επισημαίνω ότι οσονδήποτε κι αν μαίνονται οι άνεμοι του υλισμού, οσονδήποτε και αν βρυχώνται τα κύματα της αθεΐας, οσονδήποτε και αν ογκιούται το κύμα της ανταρσίας κατά των ουρανών, εάν νικήσει μέσα μας και γύρω μας η ΑΓΑΠΗ και η ΑΛΗΘΕΙΑ, τότε μπορούμε να ελπίζουμε βάσιμα, ότι μια νέα εποχή θα ανατείλει και για την Πατρίδα μας, αλλά και για ολόκληρο τον πλανήτη.
ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
