Γράφει η Χρυσάνθη Νικολαΐδου – Θραψανιωτάκη
Καθηγήτρια – Φιλόλογος
Όταν οι λαοί δεν διδάσκονται πώς να σέβονται τον εαυτόν τους, τις αρχές τους. Όταν δεν καλλιεργείται εις εαυτούς η πίστη και η αγάπη προς την Πατρίδα.
Εύκολα αυτοί οι λαοί παρασύρονται από κάθε μορφής ύπουλα ξένα σχέδια, καλυμμένα από εύγλωττες και θελκτικές ρητορικές θεωρίες.
Με αυτόν τον τρόπο υποσκάπτεται ο πραγματικός εθνικισμός, η πίστη προς τα ιδεώδη της φυλής, η αγάπη προς την Πατρίδα.
Με αποτέλεσμα να χάνουν οι χώρες τον σωστό τους εθνικό δρόμο και να περιπλανώνται οι λαοί τους μέσα εις οδυνηρές και καταστρεπτικές συνθήκες ζωής.
Η ευθύνη, φυσικά, πάντοτε βαρύνει τις Ηγεσίες αυτών των άμοιρων λαών. Οι οποίες μη έχοντας τις κατάλληλες γνώσεις. Την υψηλή και πραγματική μόρφωση. Την σωστή κρίση. Την πολιτική εμπειρία πολλές φορές, αλλά και την απαραίτητη ανιδιοτέλεια, αναλαμβάνουν την διακυβέρνηση των χωρών τους απρόβλεπτα μεν, εγωιστικά δε.
Ας φέρουμε ως παράδειγμα τον Κύπριο Ηγέτη και … Εθνάρχη Μακάριο.
Γνωστό δια τις αλλοπρόσαλλες και επιπόλαιες πολιτικές του, προ τριάντα πέντε περίπου ετών.
Η Κύπρος ευρισκόμενη μέσα εις τον Ευρωατλαντικό χώρο, τι δουλειά είχε να συνάπτει συμφωνίες με την Ρωσία και να ζητεί να εξοπλίζεται από αυτήν;
Ο Μακαριστός Ηγέτης αν καθόταν κάπως φρόνιμα και δεν εξήγειρε τους Δυτικούς συμμάχους του, ποιο πρόβλημα θα υπήρχε διά την Κύπρο σήμερα;
Ή έχομε την εντύπωση ότι η Τουρκία μόνη της επήρε την απόφαση διά την … απόβαση;
Πώς ήταν δυνατόν η Δυτική Συμμαχία να κάνει τα στραβά μάτια, όταν ο τότε Ηγέτης της Κύπρου προσπαθούσε να στήσει τον Ανατολικό Συνασπισμό μέσα εις την καρδιά της Ευρωατλαντικής Συμμαχίας;
Και διατί η Ελλάδα δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ διά τις Κυπριακές πολιτικές αδελφοποίησης με την Ρωσία, μία που τόσο ενδιαφέρεται διά την Κύπρο και τον λαό της;
Αντί λοιπόν εμείς ως Έλληνες να αντισταθούμε στις πολιτικές των Ηγετών της Κύπρου, που πασίγνωστα έφεραν στην Κύπρο την καταδίκη της.
Αντίθετα, όχι μόνο δεν αντιλαμβανόμεθα τα λάθη των Κυπρίων Ηγετών.
Όχι μόνο δεν τα καταδικάζουμε, αλλά υπερήφανα, απερίσκεπτα και ασύστολα ακολουθούμε κατά γράμμα τις πατριδοκτόνες πολιτικές τους.
Λαμβάνοντας λοιπόν «το πράσινο φως» από ορισμένους στενόμυαλους και κοντόφθαλμους Ηγέτες Κρατών, ο επεκτατικός ψυχολογικός πόλεμος διεισδύει ανενόχλητος.
Προχωρεί και κατακτά όλο και περισσότερους ανίδεους, και αφελείς λαούς, καθιστώντας τους αιχμαλώτους της Ανατολής.
Όπως, διά παράδειγμα τους εν υπνώσει ευρισκόμενους λαούς της κεντρικής Ασίας, τους οποίους η Ρωσία αφού τους πίνει κυριολεκτικά το αίμα, στη συνέχεια τους ρουφά και την παραγωγή τους σε πετρέλαια, αέρια και άλλα ορυκτά, προς μεταπώληση και κερδοφορία.
Θέτοντας έτσι και την βάση της διά την μελλοντική, μη ανατρέψιμη αλλά τελική και ολοκληρωτική κατάληψή τους.
Ευρίσκεται εις το αίμα αυτού το παράξενο και θλιβερού λαού της Ανατολής, να επιβουλεύεται πάντοτε την ζωή και την γη όλων των άλλων λαών, μαζί με τις εθνικές κοινωνικές, οικονομικές ή πολιτιστικές τους κληρονομικές αξίες.
Τις οποίες με διάφορους τρόπους προσπαθεί να οικειοποιηθεί, να καρπωθεί από αυτές, ή ακόμη, απόλυτα να κατακτήσει.
Ο τρόπος που χρησιμοποιεί προς τον σκοπό αυτό δεν είναι καθόλου απλός, ούτε είς όλους γνωστός.
Αποτελείται από ένα μείγμα επεμβάσεων επί του ανθρωπίνου εγκεφάλου, μέσω της διαφώτισης, της προπαγάνδας, και ειδικά μέσω της ζύμωσης.
Η διαφώτιση κινητοποιεί τις πνευματικές δυνάμεις προς την κατεύθυνση της πολιτικής, της οποίας απόρροια είναι ο πόλεμος.
Χρησιμοποιεί την παιδεία, την τέχνη, και γενικά όλα τα μέσα.
Η προπαγάνδα γίνεται με την δημοσιολογία. Που είναι ο προφορικός ή γραπτός λόγος. Με την εικόνα της τηλεοράσεως, του video η του κινηματογράφου.
Η ζύμωση αποτελεί το προπαρασκευαστικό στάδιο μιάς επικείμενης δραστηριότητας και προετοιμάζει την κοινή γνώμη, βολιδοσκοπώντας δια τις αντιδράσεις και τις συνέπειες.
Αυτό το ιδιόρρυθμο είδος πολέμου, ανατολικής προελεύσεως, είναι που επιφέρει την αναστάτωση εις τους λαούς και τα κατά καιρούς ξεσπάσματα αγρίων και πολύνεκρων πολέμων ακόμη και μεταξύ γειτονικών λαών όταν τα βρώμικα συμφέροντά της το απαιτούν.
Και τους οποίους πολέμους καλλιεργεί μέσω των ειδικά αχρείων, πληρωμένων πρακτόρων της όπως συμβαίνει, διά παράδειγμα, εις την περιοχή της Θράκης.
