Είναι υπέροχο να διψάς ουρανό και να ξεδιψάς με τα αιώνια θεία νάματά του. Είναι το βαθύτερο νόημα της ζωής. Είναι της ύπαρξής μας. Ο άνθρωπος πλάσθηκε «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν». Η αιώνια ψυχή λεύτερη ποθεί να ζει και να αγάλλεται και προγεύεται τα άρρητα θεία κάλλη, τα οποία δεν μπορεί να εκφράσει με λόγια τα υψηλά βιώματά της.
Είναι μυστήριο ανεξέλεγκτο.
Η ένθεη ψυχή αψηφάει κινδύνους, πειρασμούς, πόνους, θλίψεις, δεινά, τραγωδίες, κρίση και χαίρεται ολόψυχα όταν θυσιάζει και τη ζωή της, για τα άρρητα θεία κάλλη που της έχει ετοιμάσει ο Θεός.
Πριν σβήσει η Πούλια στον αστροκέντητο ουρανό, σαν ένας άνθρωπος που έγινε δύτης της εικόνας του Θεού μέσα του και πέταξε έξω κάθε σάπιο, που θέλει ν’ αμαυρώσει το κάλλος της ψυχής του, ξεκινήσαμε ομάδες γυναικών και ανδρών από το Ροδίτη, Μεσιανή και Ίμερα να πάμε ευλαβείς προσκυνητές στην Ιερά Μονή Αγίου Νεκταρίου – Αίγινας.
Η ασημόχλωμη σελήνη συνοδοιπόρος πιστός φώτιζε τα υψηλά ιδανικά στο νου και στην καρδιά και ξεχείλιζαν ύμνοι στην πανέμορφη και υπερτέλεια θεότητα, ώσπου έφεξε η χρυσαυγή.
Εσίγησε η γλώσσα και έδωσε τη θέση της στην ακοή. Ο βίος τους Αγίου Νεκταρίου, μας συγκίνησε και διέγειρε ακόμη περισσότερο το θρησκευτικό συναίσθημα και μας οδήγησε στο υπερβατικό κάλλος «στο καθ’ ομοίωσιν».
Ως ψυχοσωματική οντότητα και το σώμα απαιτούσε τη δική του ικανοποίηση και ευχαρίστηση. Μία στάση στη Λάρισα υπήρξε αρκετή για έναν ανεφοδιασμό υλικό. Ανανεωμένοι συνεχίσαμε το ταξίδι. Σ’ όλη τη διαδρομή απολαμβάναμε τις ομορφιές της φθινοπωρινής φύσης με τις εναλλαγές των χρωμάτων και το πρωινό ξύπνημα των ανθρώπων να τρέχουν στις εργασίες τους σαν κυνηγημένα πουλιά.
Δεύτερη στάση η Λαμία. Μία ανάσα τονωτική, υπήρξε απαραίτητη. Η λαχτάρα, η αγωνία η νυχτερινή και η προσδοκία μας το επέβαλαν. Το πρωινό δροσερό αεράκι, το ζεστό τσάι και ο καφές μας χάρισε νέα ζωντάνια στην πορεία μας για τον ιερό σκοπό. Αντικρίζοντας τη γαλανή θάλασσα καθώς πορευόμαστε, μια γλυκιά αγαλλίαση νιώσαμε να μας θωπεύει.
Η διάθεσή μας πυρακτώθηκε. Η χαρά ξεχύθηκε σε ευχάριστα δημοτικά τραγούδια και ανέκδοτα. Έδωσαν μια ευχάριστη νότα στη διαδρομή μας.
Μας συνεπήρε η χαρά κι η ευχαρίστηση και δεν καταλάβαμε πότε φθάσαμε στην Αθήνα. Μας διέκοψε το ωραίο σκηνικό η μεγάλη κίνηση και η ταραχή των τροχοφόρων οχημάτων.
Την ηρεμία διαδέχτηκε η ανησυχία. Ευτυχώς δεν κράτησε πολύ.
Μπήκαμε στο λιμάνι του Πειραιά. Στην ώρα μας φθάσαμε.
Όλα ήταν προγραμματισμένα. Το πλοίο μας περίμενε και ανεβήκαμε.
Η χαρά μας είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπα, καθώς πλέουμε στην ήρεμη θάλασσα. Το μάτι μας προσπαθεί να την αγκαλιάσει, μάταια όμως. Η απεραντοσύνη της μας συντροφεύει μία ώρα, ώσπου τη διέκοψε το όμορφο νησί, η Αίγινα να προβάλλει.
Η καρδιά μας χτυπά εντονότερα. Η προσδοκία μας εκπληρώνεται και μεταβάλλεται σε μια γαλήνια, απαλή και γλυκιά εσωστρέφεια.
Σε μία ώρα φθάσαμε στο λιμάνι. Εκεί, μας υποδέχθηκε ο ιερέας, πατήρ Εμμανουήλ Γιαννούλης, πατέρας 10 παιδιών.
Με το πλατύ χαμόγελο μας καλωσόρισε και μας οδήγησε στο Μητροπολιτικό ναό, τη Μεγάλη εκκλησία της Παναγίας.
Με ευφράδεια μεγάλη, μας εξιστόρησε σπουδαία ιστορικά γεγονότα που εξελίχθηκαν στην Αίγινα. «Στις 26 Ιανουαρίου 1826 πραγματοποιήθηκε η ορκωμοσία του πρώτου κυβερνήτη της χώρας, Ιωάννη Καποδίστρια».
Υπάρχει απέναντι του Δεσποτικού το στασίδι του Ιωάννη Καποδίστρια, απλό ξύλινο με τη φωτογραφία του.
«Η ημέρα αυτή υπήρξε μία των επισημοτέρων ημερών της Ελλάδος, δια την καθίδρυσιν της νέας κυβερνήσεως» έγγραφε η «Γενική εφημερίς της Ελλάδος».
Στην Αίγινα ίδρυσε ο Καποδίστριας το Εθνικό Τυπογραφείο και Νομισματοκοπείο. Ο «φοίνιξ» ήταν το πρώτο ελληνικό νόμισμα, που κόπηκε στην Αίγινα από τον πρώτο Κυβερνήτη της χώρας».
Τα περιγράφει όλα ο πρωτοσύγκελος στο βιβλίο του «Ταξίδι στην ιστορία» με υπότιτλο «Αίγινα – μεγάλη εκκλησία – Καποδίστριας – αρχή νεοελληνικού κράτους» για το οποίο έλαβε το 1996 «βραβείο μελετών του Νέου Ελληνισμού».
Στο αρχονταρίκι του ναού μας υποδέχθηκε ο πρώτος γιος εκπαιδευτικός με τα 7 παιδιά του και τη σύζυγό του δασκάλα, καθώς και η πρεσβυτέρα. Η φιλοξενία και η αγάπη τους μας πρόσφερε καφέ, κέικ και αιγινίτικα φιστίκια. Η ανταπόκριση η δική μας ήταν προμελετημένη πριν το ξεκίνημά μας.
Μια πλούσια προσφορά από κρόκο, ροδίτικο κρασί, γλυκά, χυλοπίτες, ρόδια, τσίπουρο, χωρίς να υπολογίσουμε τη ζεστή τους, άγνωστη αγκαλιά.
Με τραγούδι τους αποχαιρετήσαμε, παίρνοντας την ευλογημένη ευχή του ιερέα, για μια αναγέννηση πνευματική.
Η καλοσύνη κι η αγάπη ημερεύει και ενώνει ψυχές ξένες και διαφορετικές. Με το φρόνημα τονωμένο ανηφορίσαμε για το μοναστήρι. Η απόσταση μικρή, 10 χιλιόμετρα από την Αίγινα.
Η προσδοκία μας όμως μεγάλη.
Στην πορεία μας το μάτι χορταίνει να βλέπει μεγάλες αιγινίτικες φιστικιές, όχι μόνο στα περιβόλια, και στις αυλές των σπιτιών.
Καθώς προχωρούμε ο ανοιχτός ορίζοντας φράσσεται από το λόφο, όπου δεσπόζει το μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου, ανάμεσα στο πράσινο.
Να! Το μοναστήρι πρόβαλε! Ακούεται η χαρούμενη φωνή των προσκυνητών. Τα μάτια προσηλωμένα απολαμβάνουν τη γενική όψη. Η καρδιά σκιρτά. Η ψυχή πετά και λαχταρά να προσκυνήσει τον Άγιο και το χέρι σταυροκοπιέται. Σε λίγο φθάσαμε.
Απόλυτη σιγή τώρα επικρατεί. Με μεγάλη προσοχή και ευλάβεια προσφέρουν τα δώρα τους στη μοναχή, λάδι, πρόσφορα, θυμίαμα, ζάχαρη, καφέ, κουλουράκια, λουκούμια και κυρίως την καρδιά.
Μπαίνουν στο ναό της Αγίας Τριάδος να παρακολουθήσουν τον εσπερινό, προσκυνούν με ευλάβεια την Αγία Κάρα του Αγίου Νεκταρίου, αποθέτοντας τις λαχτάρες, τους πόθους, τις θλίψεις, τις δοκιμασίες, την παρηγοριά τους στην πρεσβεία του θαυματουργού Αγίου.
Με κατάνυξη μεγάλη σαν μια ψυχή προσεύχονται και ρουφούν τις ευχές και ευλογίες του ιερέα. Σβήνουν την πνευματική τους δίψα και στο Αγίασμα του Αγίου, που βρίσκεται στο προαύλιο του ναού, δίπλα στο δέντρο το ιστορικό.
Με αγαλλίαση αποχωρούν για το ξενοδοχείο στην Αγία Μαρίνα, παραθαλάσσιο χωριό. Όλοι οδηγούνται στα δωμάτιά τους ν’ αναπαυθούν, θα σηκωθούν στις 6.30π.μ. να παραβρεθούν στη θεία λειτουργία. Όλοι τους πανέτοιμοι για τη Θεία Κοινωνία.
Πραγματική αγρυπνία υπήρξε η βραδιά. Η λαχτάρα έδιωχνε τον ύπνο. Πριν χαράξει ξεκινήσαμε για το μοναστήρι.
Οι ιερείς μας περίμεναν. Με τάξη και ιεροπρέπεια λειτουργηθήκαμε. Μια μυστικοπάθεια επικρατούσε, που ξεχείλισε την ώρα που ο ιερέας μας προσκαλούσε «Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε». Τι ωραίο, υψηλό και άγιο να βλέπεις 46 ψυχές με ευλάβεια, πίστη και αγάπη να προσέρχονται στο Άγιο ποτήρι της ζωής, για να γίνουν «σύναιμοι και σύσσωμοι» του Ιησού Χριστού!
Πήρανε το αντίδωρο και κατευθύνθηκαν στο μαρμάρινο τάφο του Αγίου. Προσκύνησαν και οδηγήθηκαν στο προσωπικό δωμάτιο του, με τη βιβλιοθήκη και το κρεβάτι που του είχε στείλει η μητέρα του από τη Σηλυβρία της Θράκης. Όλα τα χρόνια του τα πέρασε αφιλοχρήματος και πτωχός. Με μακροθυμία, ανεξικακία, πραότητα, ταπείνωση, αγαθότητα, χρηστότητα, υπέμενε τις συκοφαντίες, τις άδικες κατηγορίες, τις διώξεις των φθονερών ανθρώπων, που του δημιουργούσαν μαρτυρική τη ζωή.
Στο αρχονταρίκι οι μοναχές ετοίμασαν τον καφέ με τα κουλουράκια και τα λουκούμια. Επισκέφθηκαν την έκθεση και αγόρασαν βιβλία και διάφορα αναμνηστικά. Η έκπληξη όλων κορυφώθηκε, όταν επισκεφθήκαμε τον μεγαλόπρεπο ναό του Αγίου Νεκταρίου κάτω από το λόφο του μοναστηρίου, που χωρεί 9.000 προσκυνητές. Ένας δρόμος κατηφορικός, στριφογυριστός με πλατύσκαλα, ανάμεσα σε ανθισμένες μπουκαμβίλιες σε οδηγεί από το μοναστήρι στη μεγάλη εκκλησία, γι’ αυτούς που μπορούν να περπατούν. Οι πιο ηλικιωμένοι με το λεωφορείο μέχρι μέσα στο προαύλιο του ναού.
Μπαίνοντας στο ναό η πλατυτέρα ολόσωμη, πολύ εκφραστική, υποδέχεται και ευλογεί όλους τους προσκυνητές. Δεξιά στο βάθος του ναού υπάρχει η ασημένια λάρνακα με τα άγια λείψανα του Αγίου Νεκταρίου. Τα προσκυνήσαμε με ευλάβεια μεγάλη, γράψαμε τα ονόματά μας να μνημονεύονται, θαυμάσαμε τον περικαλλή ναό μέσα και έξω. Στα ψηλά, πολλά ωραιότατα σκαλοπάτια βγήκαμε μια αναμνηστική φωτογραφία, να τη διαφυλάξουμε ως παρακαταθήκη.
Θαυμάσαμε την ωραία θέα του μοναστηριού με τα οικήματά του σκαρφαλωμένο στο λόφο και ανεβήκαμε στο λεωφορείο για την Αίγινα.
Αρκετή ώρα περιδιαβήκαμε τα στενά δρομάκια της με τα τουριστικά καταστήματα. Απολαύσαμε τα ψάρια και τον θαλασσινό μπάτη.
Τα αιγινίτικα φιστίκια και το γλυκό τους, υπήρξε πειρασμός, που δεν μπορέσαμε να τον αποφύγουμε. Προμηθευτήκαμε όλοι, να τα προσφέρουμε δώρο στους δικούς μας, μαζί με το λαδάκι και τον αγιασμό. Μοιρασμένη χαρά, διπλή χαρά.
Αγναντέψαμε για τελευταία φορά τη θάλασσα, τα πλοία, τα καράβια και τις βάρκες που διέσχιζαν το λιμάνι της Αίγινας και ανεβήκαμε στο πλοίο.
Ο δρόμος της επιστροφής γεμάτος βιώματα, ανέκδοτα και τραγούδια, συντόμευσαν την οδική, μεγάλη απόσταση και δεν καταλάβαμε πότε φθάσαμε.
Η ομοψυχία ενώνει, γεφυρώνει αποστάσεις, διώχνει τα σκότη και φως γλυκοχαράζει. Σε γαλανό ουρανό τις καρδιές μεταβάλλει.
«Θαυμαστός ο θεός εν τοις Αγίοις Αυτού»
Καλλιόπη Καραφύλλη – Κοντού
