Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε ακριβώς πριν από δύο χρόνια, με αφορμή το θάνατο του Κωστάκη Πετρίδη. Οι προβληματισμοί, επίκαιροι όσο ποτέ…
του Θεόφιλου Κωτσίδη
Η παράδοση πεθαίνει, η παράδοση σβήνει, υπάρχουν λυράρηδες που παίζουν απλά λύρα χωρίς Ποντιακά, η Ποντιακή διάλεκτος χάνεται, δεν χρησιμοποιείται παρά μόνο σε μερικά χωριά, οι χοροί αυξομειώνονται μέρα με τη μέρα, η Ιστορία μας αλλάζει και ξαναγράφεται ανάλογα με τους ιστορικούς και τις δικές τους ερμηνείες, η λαογραφική μας παράδοση τείνει να εξαφανιστεί τελείως, η Ποντιακή γαστρονομία, τα ήθη και έθιμα και πολλά άλλα…
Τα θέλουμε όλα αυτά ή απλά τα διατηρούμε προς χάρην μίας ανάμνησης και τυφλής προσμονής για την επιστροφή μας στην ιστορική μας πατρίδα;
Αφορμή για τους παραπάνω προβληματισμούς υπήρξε ο θάνατος του μεγαλύτερου ίσως εν ζωή μέχρι χθες λυράρη, μετά τον «Πατριάρχη» της λύρας Γώγο Πετρίδη, του «Γωγοπούλ», του γιού του Κώστα Πετρίδη.
Πολλές φορές ακούμε για έρευνες, για καταγραφές, για αρχειακό υλικό, έγγραφα, μουσικό και οπτικό υλικό το οποίοπαραμένει όμως ερμητικά κλειστό σε συρτάρια, κούτες και διάφορους άλλους αποθηκευτικούς χώρους! Σαν να ετοιμάζεται από καιρό για να ταξιδέψει για κάπου αλλού…
Ένα σημαντικό κομμάτι της Ιστορίας μας παραμένει ίσως εκεί… Όχι για πολύ όμως…
Μόνο όταν όλα αυτά θα ξεκλειδώσουν και θα ανοίξουν για να γίνουν προσβάσιμα σε όλους, μόνο όταν αποκτήσουμε γνώση και μόρφωση θα μπορούμε να μιλάμε για μία ζωντανή ελπίδα στη συνέχεια του χρόνου.
Δεν χρειάζονται μουσειακοί και εκθεσιακοί χώροι για όλα αυτά! Ειδικά σήμερα που οι οικονομικές συνθήκες είναι δύσκολες. Αν γίνουν, καλώς να γίνουν!
Ο χώρος του διαδικτύου, για παράδειγμα, βοηθάει στη διάχυση της πληροφορίας και της γνώσης! Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό.
Οι Ποντιακοί σύλλογοι και τα σωματεία αλλά και όλοι οι Ποντιακοί φορείς που ξεφύτρωσαν απ’ άκρη σ’ άκρη ειδικά τα τελευταία είκοσι χρόνια, ήρθε η ώρα να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους φιλοξενώντας όλα τα παραπάνω.
Όλα τα παραπάνω τα οποία οι κατέχοντες έχουν υποχρέωση, πρώτοι απ’ όλους να παραδώσουν και να καταθέσουν στην προσπάθεια όλων για τη διατήρηση της Ιστορίας και της Παράδοσης μας.
Κλείνοντας, δανείζομαι κάτι από το κείμενο “Τί είναι παραδοσιακό και τι νεότερο; Τί καταγράφουμε τελικά;” της Μ. Ευσταθιάδου.
… η επιμονή στην Παράδοση δεν είναι οπισθοδρόμηση. Συντηρητισμός είναι να κάθεσαι μπροστά στην τηλεόραση και να δέχεσαι άκριτα ότι σου σερβίρουν. Η ενασχόληση με την Παράδοση είναι πρόοδος…
Από το e-pontos.gr
