Η χώρα μας χρωστάει στους δανειστές πολλά χρήματα, τα οποία θα αποπληρωθούν σε περίπου εξήντα χρόνια. Δεν είναι καθόλου περίεργο αφού τα δάνεια της επανάστασης απoπληρώθηκαν μετά από εκατό χρόνια, ενώ οι φόροι από τα σπίρτα και άλλα μονοπώλια εξυπηρετούσαν αποκλειστικά τα ξένα συμφέροντα για αποπληρωμή συγκεκριμένων δανείων. Μάλιστα, επί Όθωνος δόθηκαν μεγάλα δάνεια στην Ελλάδα, τα οποία την δέσμευσαν οικονομικά για την επόμενη εκατονταετία. Εν ολίγοις η Ελλάδα, ήταν πάντα χρεωμένη με ένα μεγάλο δάνειο, το οποίο όποτε αποπληρωνόταν δεσμευόταν με ένα καινούργιο.
Οπότε ποια είναι η λύση της απαγκίστρωσης, όταν ιστορικά από την ίδρυση του εθνικού μας κράτους, είμαστε δέσμιοι ξένων συμφερόντων; Πως μπορούμε να επιστρέψουμε στο 2002 όταν όλοι ήμασταν ευτυχισμένοι και ασχολούμασταν με τις επενδύσεις μας στο χρηματιστήριο; Η αλήθεια προκύπτει μέσα από το πρόγραμμα των κομμάτων που διεκδικεί την ψήφο μας.
Η κυβερνώσα συμμαχία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ προφανώς και θα εφαρμόσει το μνημόνιο συνεργασίας με το ΔΝΤ, επιδιώκοντας ταυτοχρόνως, σε βάθος χρόνο να μην τους έχουμε ανάγκη. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι κανένας Έλληνας πρωθυπουργός, θέλει την πατρίδα του σκλαβωμένη. Σε κάθε άλλη περίπτωση είναι εθνικός προδότης και πρέπει να κρεμαστεί.
Η αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, από ότι έχω καταλάβει, θέλει την κατάργηση του μνημονίου. Είναι προφανές και εδώ ότι μας προτείνουν ένα πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής μη συνεργασίας με το ΔΝΤ, αλλά μόνο με την Ευρωπαϊκή Ένωση, κάτι στο οποίο οδηγούμαστε από τις αρχές του 2014. Το πρόγραμμα και η πρόταση της αντιπολίτευσης είναι αυτό που θα γίνει ούτως ή άλλως και είναι κάτι που έχει ήδη συζητηθεί στα ευρωπαϊκά όργανα. Η Ελλάδα βάσει αυτής της προτάσεως δεν πρόκειται να απαλλαχθεί από το βάρος των δανείων. Θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε.
Η Χρυσή Αυγή, πρότεινε κάτι που μόνο το ΚΚΕ μέχρι τώρα είχε προτείνει. Να φύγουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, να γυρίσουμε στην εθνική παραγωγή και το εθνικό νόμισμα. Μάλιστα, τα δύο κόμματα χρησιμοποιούν και την ίδια ρητορική. Η διαφορά τους είναι ότι ενώ τα κόμματα εξουσίας προτείνουν μια “οικονομική” λύση, η Χ.Α. και το Κ.Κ.Ε προτείνουν μια “πολιτική” λύση. Παρατηρούμε, δηλαδή, ότι όσο τα κόμματα πλησιάζουν προς την εξουσία, δίνουν βάρος στην οικονομική πρόταση, παραβλέποντας όσα είχαν πει περί “πολιτικής” λύσης.
Κλασικό παράδειγμα, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες: Αμέσως μόλις υπήρξε πιθανότητα νομής εξουσίας (βάσει του non paper που είχε κυκλοφορήσει, ανάμεσα στις δύο εκλογές του 2012) πήραν πίσω ότι μας είχαν υποσχεθεί περί καταγγελίας του μνημονίου, και ενδιαφέρθηκαν για τις θέσεις που θα ελάμβαναν στο κυβερνητικό σχήμα.
Στα, δε, αποκόμματα ΔΗΜΑΡ και ΛΑΟΣ δεν χρειάζεται να αναφερθώ. Οι πρώτοι μας έλεγαν για κόκκινες γραμμές και ο Καρατζαφέρης ότι θα απελάσει το ΔΝΤ. Όταν βρέθηκαν στην εξουσία, ζήτησαν να μάθουν πόσους γενικούς γραμματείς δικαιούνται και έφυγαν μόνον όταν έπεσαν στην δημοσκοπήσεις. Αποτέλεσμα ο λαός τους έδειξε (θα τους δείξει στην περίπτωση της ΔΗΜΑΡ) την πόρτα της εξόδου από τη Βουλή.
Ηλίας Σιδέρης
Δικηγόρος
