Στην σημερινή μας επικοινωνία θα ήθελα να εκφράσω λιτά και επιγραμματικά τη γνώμη μου για τα χαρακτηριστικά ενός αξιοπρόσεκτου και άρα σημαντικού ανθρώπου, στα οποία κατέληξα, υπηρετώντας την ενδιαφέρουσα νομική επιστήμη στο βάθος χρόνου και μέσα από την επικοινωνία μου με εκατοντάδες συμπολίτες μου.
Ο πολίτης λοιπόν που θα προσέλκυε την προσοχή μου ουδόλως έχει να κάνει με αυτόν που κουβαλά πυχαίους τίτλους ή διδακτορικά ή άλλες εύσχημες διακρίσεις.
Διότι όλα αυτά τ απονέμει το σύστημα για την αυτοεξυπηρέτησή του. Καθ όλη την πορεία της μακρόχρονης ενασχόλησης μου με τον άνθρωπο και μάλιστα την ώρα που συναλλάσσεται και αυτοαποκαλύπτεται, την σκέψη μου αιχμαλώτισαν ¨”
– Άνθρωποι που πρόσφεραν απλόχερα την συμπόνια τους και την αγάπη τους στο περιβάλλον τους , αλλά διέθεταν τον εαυτό τους μόνον σ αυτόν που τ άξιζε.
-Άνθρωποι -γονείς που στωικά υπέμεναν την αδιαφορία των παιδιών τους , γιατί είναι οι μόνοι που δεν θα τα πρόδιδαν και θα ‘ταν παντοτεινά το απάνεμό τους.
– Γιαγιούλες που κάλυπταν από το περίσσευμα της καρδιάς τους τις συμβολαιογραφικές δαπάνες σε μεταβιβάσεις προς εύπορα τέκνα , τα οποία θεωρούσαν “τη μάννα” δια βίου υπόχρεη σε παροχές.
– Άνθρωποι που δεν είχαν φθαρεί από το χρήμα, τη δόξα και τις επιτυχίες, έχοντας επίγνωση της ασημαντότητάς τους εμπρός στην απεραντοσύνη της γης (αυτοί είναι μετρημένοι στα δάχτυλα της μιας χειρός)
Κυρίως δε, αιχμαλώτιζαν την σκέψη μου οι πραγματικά μορφωμένοι άνθρωποι, όχι γιατί άλλοι έκαναν κολακευτικά σχόλια για αυτούς, αλλά διότι αυτοί -οι ίδιοι διατύπωναν με όμορφο και ευγενή τρόπο την κρίση τους για πράξεις και παραλείψεις άλλων συνανθρώπων τους .
Ανέπτυσσαν δε τέτοιο δυναμισμό που μέσα από τη λογικότητα των επιχειρημάτων τους ήλεγχαν δύσκολες καταστάσεις και δεν ελέγχονταν από αυτές.
Με αυτήν δε την ευρύτερη έννοια της “παιδείας “ έχουμε ανάγκη ανθρώπων. Γιατί αυτή η παιδεία με την ευρύτερη έννοια, από την οποία έχουμε ανάγκη, είναι στολίδι σε περιόδους ευτυχίας ή ευημερίας και αποκούμπι σε περιόδους δυστυχίας ή δυσκολιών.
Όπως δε ανέφερα και σε προηγούμενα άρθρα μου, η κοινωνία του 2010 και εφ εξής θα πάλλεται και θα δονείται ισχυρά . Οφείλουμε να ‘μαστε εχέφρονες και συγχωρητικοί. Όταν θα ‘ρθει όμως η ώρα,
ν αποφασίσουμε να επιλέξουμε από τις περιορισμένες λύσεις που θα μας δοθούν, την λιγότερη κακή, γιατί καλή λύση δεν θα υπάρξει σε κανένα μας πρόβλημα. Και δράττομαι της ευκαιρίας να πώ , πώς στην επόμενη επικοινωνία μας θα προσπαθήσω να αναλύσω το αναδυόμενο κυρίαρχο δίλημμα του «σήμερα « που θα επηρεάσει δυστυχώς τις ζωές μας “ ευρώ ή δραχμή” .
Με τιμή
Αθηνά Τερζοπούλου
Συμβ/φος
Πρ.Δημοτ και Νομαρχ.Συμβ)
