«Ενώ λένε ότι θα λιώνει κάθε Έλληνας για δέκα χρόνια, γιατί θέλουν να γίνουν πρωθυπουργοί; Να πάρουν θέση για την σφαγή και αν το μόνο που μας περιμένει είναι θυσίες και αίμα, ας αφήσουν την Ε.Ε. να κάνει την βρώμικη δουλειά» («ΘΕΜΑ» -Θέμος Αναστασιάδης).
Όπως θα έλεγε και η Χαρούλα Αλεξίου, άλλο είναι να πεθαίνεις για την Ελλάδα κι άλλο η Ελλάδα να σε πεθαίνει. Σήμερα ο Έλληνας για το μόνο πράγμα που είναι σίγουρος, είναι πως κάποτε θα πεθάνει ! Όλα τα άλλα εκπορεύονται από την βούληση ξένων μεταπρατών, μέσα από έκτακτα δελτία θυέλλης.
Σε «ώττα μη ακουόντων» αυτά που λένε έγκριτοι οικονομολόγοι, πως οι όροι που συνοδεύουν τη λεγόμενη βοήθεια, θα σπρώξουν τους Έλληνες πιο κοντά στο γκρεμό. Πως τα χρήματα προορίζονται όχι για την σωτηρία του πληθυσμού, αλλά των τραπεζών.
Μπορούμε κάποια στιγμή να καταλάβουμε τί θέλουμε, πως δεν γίνεται να φταίνε όλοι οι άλλοι και να παραδεχτούμε επιτέλους πως οι δοσίλογοι ήταν πάντα άνθρωποι της διπλανής πόρτας; Έλεγε ο ποιητής, «όπου και αν ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει» και εμείς πιστέψαμε στο μύθο πως «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει».
Μεταπολίτευση σήμαινε Δημοκρατία, αλλά αυτή ξέφτισε με το πελατειακό σύστημα, τα δανεικά και την μίζα. Στον καθρέφτη, ο νεοέλληνας έβλεπε τον Μ.Αλέξανδρο και ποτέ τον καραγκιόζη. Το γελοίο της υπόθεσης είναι πως αυτοί που ύφαναν το φανταστικό μέσα από το όνειρο του Καραγκιόζη, τώρα ορκίζονται τάχα για την σωτηρία της χώρας, μέσα από κυβερνήσεις… εθνικής σωτηρίας! Αυτοί πάλι «σωτήρες» και γύρω τους συντρίμμια μιας διαλυμένης κοινωνίας, όπως την κατάντησαν «κατόπιν ενεργειών τους!»
Μπροστά μας η χειρότερη οικονομική-πολιτική και ηθική κρίση του αιώνα και παραδόξως άβουλοι οι πολίτες να μην αντιδρούν. Αν σε άλλες εποχές φταίχτης για όλα ήταν η Δεξιά, το παρακράτος, η Σία, τώρα το παραμύθι ξέφτισε.
Επιμερίζοντας αναλογικά ευθύνες, θα βρούμε κάπου κρυμμένο τον εαυτό μας, για να καταλάβουμε αν θέλουμε, μπας και έτσι εξηγήσουμε γιατί φτάσαμε στον κατήφορο βαδίζοντας αντικανονικά. Για την σημερινή ισοπέδωση φυσικά, υπάρχουν αιτίες και υπαίτιοι!
«…κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει, είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη». Μόνο που τότε ο καραγκιόζης ονειρευόταν πως ήταν χορτάτος, ενώ σήμερα στην πλειονότητα των ανθρώπων βλέπουμε μια έκφραση αγανάκτησης, αηδίας και αποστροφής. Όπως θα έλεγε ο Μακρυγιάννης : «Να την χέσω τέτοια λευτεριά όπου θα κάμω εγώ εσένα πασιά».
«Φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας» (φιλοσοφούμε χωρίς να γινόμαστε μαλθακοί) έλεγαν στα χρόνια του Περικλή, για να φιλοσοφήσει το σήμερα ο Αντ. Αντωνάκος στο «φρονείν ελληνικώς», για την «εθνική μας λέξη». «Αυτή προέρχεται εκ του «μ@λάσσω» και έπρεπε να λέγεται «μάλαξις» και όχι «μ@λακία». Η σωστή ετυμολογία της είναι η εξής… το όνομα μάλαξ έγινε «μλάξ» και στην συνέχεια «βλάξ», επειδή το «μ» προ του «λ» τρέπεται σε «β». Το λεξικό του Ζωναρά γράφει «βλάξ», εκ του μαλακός, μάλαξ και συγκοπή μλάξ, τροπή του «μ» εις «β» βλάξ».
Άρα γλωσσικώς ο «βλάκας» και ο «μ@λάκας» έχουν την ίδια ρίζα. Απλώς η λέξη «βλάξ» εχρησιμοποιείτο μεταξύ του ευγενούς κόσμου, ενώ η λέξη «μάλαξ-μ@λάκας» ‘εμεινε εν χρήσει του απλού λαού.
«Μ@λακία» λοιπόν είναι η «βλακεία, η μωρία, η ανοησία». Και όταν ο Δημοσθένης έγραφε : «Δια μ@λακίαν τε και ραθυμίαν εγκαταλείπει τα των προγόνων έργα και τα συμφέροντα της πατρίδος», εννοούσε ότι και σήμερα!
Ο «μ@λάκας» λοιπόν, όπως προείπαμε, είναι στην εποχή μας σε ημερήσια διάταξη. Τον βλέπεις παντού. Στα υπουργεία, στις δουλειές σου, στην εφορία, στις τράπεζες. Το αστείο είναι πως νομίζεις πως είναι έξυπνος. Και το πιο αστείο; Εσύ τον ψηφίζεις για τέτοιον. Εσύ είσαι ο μαλάκας (=ανόητος) υποτιθέμενε ξύπνιε έλληνα, μόνο που αρνείσαι να κοιτάξεις τον καθρέφτη. Εσύ είσαι ο μ@λάκας (=ανόητος), μόνο που δεν το ξέρεις!».
Εν κατακλείδι, στο πολιτικό σύστημα εκτός των «300», έχουμε στην ουρά όλο τον «Καλλικράτη» με δημάρχους, περιφερειάρχες και το συνδικαλιστικό κατεστημένο, προς πλήρη δικαίωση του Νίκου Δήμου «η δυστυχία του να είσαι έλληνας».
Πρέπει επιτέλους να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, για να μην καταντήσουμε οι κηπουροί της Ευρώπης. Πρέπει να ξεδιαλύνουμε γιατί ο Χειμώνας έγινε βαρύς, οι άνθρωποι δεν βλέπουν όπως άλλοτε όμορφα όνειρα και γιατί ο καραγκιόζης τελικά ήταν ένας σοβαρός κύριος, σε σύγκριση με την πλειοψηφία των ενοίκων του νεοκλασικού της Πλ. Συντάγματος!
«Μάνα μου Ελλάδα, μάτια μου γλυκά, πάψε να στολίζεσαι πια με δανεικά. Μάνα μου, Ελλάδα μου, μάτια μου γλυκά, το αύριο δεν χτίζεται αχ με δανεικά». (Παντ. Αμπατζής – στιχουργός).
Διαμαντής.Θ.Βαχτσιαβάνος
