Διανύουμε το τρίτο έτος της κρίσης και τα συμβάντα είναι αρκετά, ώστε να μας οδηγήσουν στην εξαγωγή κάποιων συμπερασμάτων και στην άσκηση αυτοκριτικής.
Η κρίση προβλήθηκε και εξακολουθεί να προβάλλεται ως οικονομική και μόνο. Στα δελτία ειδήσεων γίνεται μονοπώληση του θέματος «τρόικα κατά ελληνικής κυβένησης». Δεν γνωρίζω, αν το θέμα εξακολουθεί να ενδιαφέρει τον ελληνικό λαό και σε ποιον βαθμό. Τα σημαντικά συμβάντα πάντως αποσιωπούνται και επιχειρείται να προβληθεί κάποια εικόνα της εκάστοτε κυβέρνησης να δίνει μάχες, έστω και άνισες, υπερασπιζόμενη τα δίκαια του λαού. Ας εξετάσουμε το θέμα με την απλή λογική.
Η ελληνική οικονομική κρίση είναι πρωταρχικά κρίση χρέους. Τίθεται πλέον το ερώτημα κατά πόσο αυτό το χρέος είναι βιώσιμο. Οι κατέχοντες το παίγνιο (και όχι επιστήμη) της οικονομίας διαβεβαιώνουν ότι δεν είναι βιώσιμο. Τι σημαίνει άραγε αυτό; Μήπως θα πεθάνει το χρέος μας; Προφανώς όχι. Εμάς έχουν για ξεπάστρεμα οι τραπεζίτες και οι εταίροι μας. Το χρέος δεν προβλέπεται να συμπιεστεί και εμείς θα έχουμε διαρκώς την ανάγκη νέων δόσεων, ως οικονομικά εξαρτημένοι από τους αδηφάγους δανειστές μας. Και αυτοί θα ζητούν για τις νέες δόσεις ολοένα και οδυνηρότερα ανταλλάγματα, τα οποία θα ξεπερνούν τα στενά οικονομικά πλαίσια και θα άπτονται των εθνικών μας θεμάτων.
Το κακό ξεκίνησε από τον αλόγιστο δανεισμό μας κατά προηγούμενες δεκαετίες. Τί σημαίνει αυτό πρωτίστως; Σημαίνει ότι δεν βάλαμε μυαλό από τις συνέπειες εκ προγενεστέρων δανεισμών, η αδυναμία εξόφλησης του ποσού των οποίων μας οδήγησε κατά καιρούς σε πτωχεύσεις, με συνέπεια να τεθούμε υπό οικονομική επιτήρηση των ισχυρών, οι οποίοι διεκπεραιώνουν δια της διπλωματικής και πολιτικής οδού τα συμφέροντα των τραπεζικών κύκλων. Γνώριζαν αυτοί που δανείστηκαν πού θα μας οδηγούσε ο δανεισμός, γι’ αυτό και είναι αστείο να χαρακτηρίζονται από μερίδα του λαού άσχετοι. Γνώριζαν μάλιστα πολύ καλά, όπως άλλωστε και οι δανειστές μας, για τους οποίους τίθεται το ερώτημα: Τότε γιατί μας δάνειζαν; Το ερώτημα είναι αφελές! Κατ’ αρχήν ας μην αισθανόμαστε τύψεις, τις οποίες επιδίωξαν αρχικά να μας προκαλέσουν. Οι δανειστές μας έλαβαν με το παραπάνω τα οφειλόμενα τοκογλύφοι όντες. Το παιχνίδι έχει στηθεί πολύ καλά με στόχο τον ελληνικό λαό, ο οποίος επελέγη ως πρώτο πειραματόζωο επί ευρωπαϊκού εδάφους.
Μας δάνεισαν, ώστε να αυξηθεί σημαντικά η αγοραστική μας δύναμη και να υποβιβαστούμε από πολίτες σε καταναλωτές. Άλλαξαν και τον πολιτικό σχηματισμό εξουσίας μόλις εισήλθαμε στην ΕΟΚ. Έτσι πιστέψαμε ότι το χρήμα που έρρευσε ήταν απόρροια της κοινωνικής δικαιοσύνης, η οποία επί τέλους είχε επιβληθεί στη χώρα μας. Υπνωτισμένοι από τις καταναλωτικές δόσεις δεν αντιληφθήκαμε ότι ραγδαία ήταν η πτώση όλων των δεικτών παραγωγής της χώρας. Εμείς διεκδικούσαμε περισσότερη δικαιοσύνη, μέσω των διαπλεκομένων με την εξουσία συνδικαλιστών, και συνήθως η εξουσία φαινόταν να χάνει τον αγώνα. Αντιλαμβανόμαστε έστω και τώρα ότι το παιχνίδι ήταν στημένο; Να καταναλώνουμε τα εισαγόμενα είδη χωρίς να παράγουμε! Η μεγαλύτερη μαγκιά του Νεοέλληνα!
Τώρα οι δανειστές πιέζουν, απειλούν, εξευτελίζουν! Και οι κυβερνήσεις καταπίνουν τις προσβολές, τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ αποκρύπτουν σκανδαλωδώς την αλήθεια και ο λαός αρχίζει να υποφέρει από την ύφεση και τις μειώσεις των εισοδημάτων. ΟΙ συνδικαλιστές είναι πλέον άχρηστοι για το σύστημα και βάλλονται, ώστε να στραφεί εναντίον τους ο λαός. Η μεγαλύτερη επιτυχία του συστήματος είναι να πεισθεί ο λαός ότι οι συνδικαλιστές ήταν άχρηστοι. Παράλληλα το σύστημα στρέφει με επιτυχία τη μια ομάδα εργαζομένων κατά της άλλης σε εφαρμογή της αρχής του διαίρει και βασίλευε! Ίσως ακολουθήσει, ως έσχατο μέτρο, εξώθηση σε επίθεση κατά του πολιτικού κόσμου της διαπλοκής και διαφθοράς. Κάποιοι σχηματισμοί που υπηρέτησαν το σχέδιο της καταβαράθρωσης της χώρας θα εκλείψουν ως άχρηστοι πλέον. Νέοι θα προβληθούν και θα στηριχθούν, ώστε να ανέλθουν στην εξουσία. Συνθήματα όπως ανατροπή (ισχυρότερο του αλλαγή) θα ενθουσιάσουν τον λαό, ο οποίος θα πορευθεί για μία ακόμη φορά πίσω από τον δημαγωγικό λόγο. Το σύστημα δεν έμεινε ποτέ από έλλειψη εφεδρειών. Είναι μάλιστα σε θέση, λόγω της βραχύβιας μνήμης του λαού, να ξαναπαίξει την ίδια παράσταση με άλλους θιάσους πολλές φορές.
Και ενώ η ανεργία γιγαντώνεται και τείνει να λάβει διαστάσεις τρομακτικές, ενώ οι μικρομεσαίοι, η ραχοκοκκαλιά της ελληνικής οικονομίας, κατά τον ορθό αλλά και δημαγωγικό λόγο, εξοντώνονται, ενώ το υπερπλεονάζον και για χώρα σε τροχιά ανάπτυξης επιστημονικό δυναμικό παίρνει το δρόμο της ξενιτιάς, ενώ το σύστημα υγείας καταρρέει άλλα σοβαρά θέματα προβάλλονται, ώστε ο λαός να εξαπατάται και να μη συνειδητοποιεί το πόσο φταίγουν οι πολιτικοί, πόσο φταίγουν οι πνευματικοί ηγέτες, πόσο φταίγουν οι διανοούμενοι, πόσο φταίγουν οι εκπαιδευτικοί, πόσο φταίγει ο ίδιος για τον ξεπεσμό μας. Διχασμένοι βαθύτατα σε πλείστα όσα θέματα προετοιμάζουμε το έδαφος, ώστε, όταν κρίνουν οι άλλοι, να καταστρέψουμε μόνοι μας ό,τι απόμεινε όρθιο στην έρμη τη χώρα μας. Ο διεθνισμός, ιδεολογικός και κοσμοπολίτικος, καλλιεργεί το έδαφος για την άνθιση του εθνικισμού. Ο πατριωτισμός, το ορθό μέσο, έχει φυγαδευθεί από τη χώρα. Άλλοι θέλουν τη χώρα ξέφραγο αμπέλι και άλλοι δείχνουν τον απόκληρο του πλανήτη, με δική μας μάλιστα συνενοχή έστω και μικρή, ως τον αποδιοπομπαίο τράγο. Άλλοι, μη έχοντας στον ήλιο μοίρα, ρίχνουν ψήφο «ανατροπής» και άλλοι ψηφίζουν υπέρ της διατήρησης των ευρώων τους, αν και γνωρίζουν ότι δεν θα παραμείνουν για πολύ ακόμη οι καταθέσεις τους στις τράπεζες με μέριμνα της αδηφάγου τρόικας και της «φιλολαϊκής» κυβέρνησης!
Δεν συνειδητοποιούμε δυστυχώς ότι η κρίση είναι πρωτίστως πνευματική. Ίσως γιατί μόλις που ακούγεται ως ψίθυρος ο λόγος της Εκκλησίας δια στόματος των εκπροσώπων της. Η Εκκλησία απωθείται από τον πολιτικό κόσμο και τη διανόηση στο περιθώριο της κοινωνικής μας ζωής και η αντίδραση των ποιμένων είναι κάτι χειρότερο από υποτονική. Η επιβολή τρόπου ζωής αντορθόδοξου επί δεκαετίες δεν βρήκε την πρέπουσα αντίδραση. Το ασκητικό βίωμα υποκαταστάθηκε από τον ξέφρενο καταναλωτισμό του καπιταλισμού. Η πίστη του λαού δέχθηκε και δέχεται καίρια πλήγματα από ιδεολογίες και μεταϊδεολογικά ρεύματα στα πλαίσια του συστήματος. Υπάρχει συμπόρευση «συντήρησης» και «προοδευτικότητας» σ’ έναν αγώνα κατά της Εκκλησίας ως θεσμού, τον οποίο σέβεται ακόμη το Σύνταγμα της χώρας, καθώς στο προοίμιό του γίνεται επίκληση στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Η οικογένεια βάλλεται πανταχόθεν, η παιδεία μας παραπαίει, η κοινωνία ωθείται να αποβάλλει κάθε αξία, κάθε ιερό και όσιο. Και η διοικούσα Εκκλησία αδυνατεί να αρθρώσει τον ρωμαλαίο ευαγγελικό λόγο περί μετανοίας, από την οποία έχουμε οι πάντες ανάγκη. Γιατί αν δεν μετανοήσουμε κατά Χριστόν θα χαθούμε. Δεν μας σώζει ούτε η δόση της «φιλανθρωπίας» των εταίρων ούτε τα παχειά λόγια των «εθνοσωτήρων». Και όμως εμείς θεωρούμε πρόοδο να βλασφημούμε τον σωτήρα μας και να υπερασπιζόμαστε τους βλάσφημους στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης. Ποιοι εμείς οι δούλοι στα πλείστα όσα ατιμωτικά πάθη μας.
«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»
