Του παπαδάσκαλου
Κωνσταντίνου Ι. Κώστα
‘’Ήλθεν ο φωτισμός, η λύτρωσις εφάνη, εν Ιορδάνη’’ (Απόστιχο Εσπερινού 4ης Ιαν.) Η έλευση του φωτισμού και η φανέρωση της λύτρωσης ως δωρεά, συμβαίνουν ιστορικά μέσα στο χώρο της κτίσης, στον ποταμό Ιορδάνη και αφορούν το σύνολο των ανθρώπων. ‘’..επέστη γαρ Χριστός… και ευδοκία σώζοντος Θεού, το γένος των ανθρώπων’’. (Κάθισμα 4ης Ιαν.)
Η ιερή υμνογραφία της Εκκλησίας και η ενιαία, τουλάχιστο στο χώρο της Ορθοδοξίας λειτουργική τάξη και πράξη, που βάλλεται από εθνοφυλετικούς σχεδιασμούς, έριδες και υποταγή των εκκλησιαστικών δικαιοδοσιών σε γεωοικονομικές και στρατηγικές πολιτικές επιδιώξεις των ‘’αυτοκρατοριών’’ του πλανήτη, που έχουν αναποδογυρίσει, σε βάρος των λαών, τους όρους της ορθόδοξης πρότασης για οικουμενικότητα,
μας καλεί σε νοητή προσφυγή στις αρχέγονες ιστορικές ρίζες του Χριστού στη γη, σε συνάντηση με αυτές, φωτισμό από τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν σ’ αυτές με την ‘’εν σαρκί’’ φανέρωση του Θεού στον κόσμο, μας καλεί όχι μόνο ιστορικά ερευνητικά, αλλά ως δυνατότητα σωτηρίας, που διασφαλίζεται από την κοινωνία με το Χριστό και την ολόκαρδη, φωτισμένη, άφοβη, άδολη κοινωνία με τα ανθρώπινα πρόσωπα και τους λαούς, με την υπέρβαση όλων των διακρίσεων εν Χριστώ.
‘’Συνέλθωμεν πιστοί νοητώς, προς τας του Ιορδάνου ροάς, θαύμα μέγα, όπως ίδωμεν σαφώς, ο Κτίστης γαρ των όλων, επιφανείς ωράθη, και βαπτισθήναι παραγέγονε’’. (Απόστιχο Εσπερινού 3ης Ιαν.)
‘’Εν Ιορδάνη ποταμώ, Χριστός ο Θεός ημών, μολεί προς το Βάπτισμα, καθάραι θέλων ημάς, εκ των ανομιών ημών, τη αυτού επιφανεία’’. (Δοξαστικό Αποστίχων Εσπερινού 3ης Ιαν.)
Η τριαδική φανέρωση του Θεού, Θεοφάνεια, στον ποταμό Ιορδάνη, με τη φωνή του Πατέρα, του Υιού που βαπτίζεται, του Αγίου Πνεύματος ‘’εν είδει περιστεράς’’ κατερχόμενου, όπου ο Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής υποδέχεται, αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Ιησού το σαρκωμένο Θεό και στον ίδιο συνειδητή ασημαντότητα, που τον βαπτίζει τρέμοντας ‘’τρέμεις ως υπηρέτης’’ (Κάθισμα 4ης Ιαν.) και τον προσκυνεί ως τον σαρκωμένο Θεό,
είναι ιστορικό γεγονός που έγινε σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο και για το οποίο μιλάει η Εκκλησία υμνογραφικά, χωρίς να εξαντλεί την αναφορά στο παρελθόν για εγκυκλοπαιδική γνώση του, αλλά μέσω του λειτουργικού της χρόνου, εκφράζοντας ευχαριστίες στη Θεοτόκο Μαρία, το κάνει ‘’αεί παρόν’’ με έκχυση θείου φωτός και αγιασμού ολόκληρης της κτίσης. ‘’Πάντα μοι διά σου, τα καλά Θεοτόκε, ο Θεός εν ανθρώποις, το φως εν Ιορδάνη, καγώ εν τω φωτί αυτού’’. (Απόστιχο Εσπερινού 4ης Ιαν.)
Ο Χριστός αναζήτησε το εξαθλιωμένο και κατασπαραγμένο από τους άγριους λύκους ανθρώπινο πρόσωπο, ‘’ζητών το πρόβατον Χριστέ, όπερ άγριος λύκος, κατεσπάραξε δόλω’’ και Ιορδάνου ταις ροαίς το έσωσε.
