Το ενδιαφέρον της Ρωσίας για την Κριμαία, η αποφασιστικότητα του Πούτιν και τα λεφτά που είναι πάρα πολλά.
Από την ημέρα που οι Ρώσοι κατέλαβαν ντε φάκτο την Κριμαία διαβάζω σε ό,τι γλώσσα μπορώ και καταλαβαίνω τις σχετικές αναλύσεις. Έχω ξεχωρίσει δύο. Τη μία δημοσιεύει το Politico και υπογράφει ο συγγραφέας Ben Judah, την άλλη το Foreign Affairs και φέρει την υπογραφή του καθηγητή Mitchell A.Orenstein.
Ο τίτλος της είναι “Γιατί η Ρωσία δεν φοβάται πια τη Δύση“. Εν συντομία, ο Ben Judah υποστηρίζει πως ο Πούτιν εισέβαλε στην Κριμαία, διότι πιστεύει πως δεν έχει τίποτα να χάσει. Τα βασικά σημεία της προσέγγισής του έχουν ως εξής:
Οι Ευρωπαίοι είναι τόσο εκτεθειμένοι βοηθώντας τους ρώσους ολιγάρχες να κρύψουν και να ξεπλύνουν το βρώμικο χρήμα τους από τις Ολλανδικές Αντίλλες μέχρι τις Παρθένες Νήσους, κυρίως, όμως, τόσο παραδόπιστοικαι διεφθαρμένοι που δεν θα διακινδυνεύσουν να χάσουν τα ρώσικα δισεκατομμύρια. Δεν μιλάμε για πολλά λεφτά. Μιλάμε για πάρα πολλά λεφτά. Η ίδια η Κεντρική Τράπεζα του Πούτιν υπολόγισε πως τα 2/3 από τα $56 δις που βγήκαν από τη Ρωσία το 2012 προέρχονταν από παράνομες δραστηριότητες. Μίζες, ναρκωτικά, φοροδιαφυγή. Γι αυτά τα λεφτά οι ψηλομύτες Βρετανοί τραπεζίτες στρώνουν κόκκινο χαλί στο Λονδίνο.
Την Ευρώπη διοικεί μια ελίτ με ηθική hedge fund: χρήμα με οποιοδήποτε κόστος και τη μεταφορά του σε offshore. Την απόδειξη αυτού, το Κρεμλίνο τη βλέπει στους πρώην ηγέτες της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Γερμανίας. Ο Τόνι Μπλερ είναι συμβουλάτορας της δικτατορίας του Καζακστάν -πως να βελτιώσει το προφίλ της στη Δύση. Ο Σαρκοζί σκεφτόταν τη δημιουργία ενός hedge fund με χρήματα από το απολυταρχικό Κατάρ. Κι ο Γκέρχαρντ Σρέντερ είναι επικεφαλής του Κονσόρτσιουμ Nord Stream της Gazprom, δηλαδή του αγωγού που μεταφέρει το ρώσικο φυσικό αέριο στη Γερμανία μέσω Βαλτικής.
Ούτε για την Ουάσιγκτον ανησυχεί ο Πούτιν. Τη θεωρεί ευάλωτη αφού ούτε μια ειρηνευτική διάσκεψη για τη Συρία δεν μπορεί να οργανώσει δίχως ρωσική μεσολάβηση αλλά και αδύναμη: όταν η Ρωσία βλέπει Ισπανία , Ιταλία, Ελλάδα και Πορτογαλία να πλειοδοτούν για το ποια θα είναι η καλύτερη εμπορική εταίρος της μέσα στην ΕΕ (με αντάλλαγμα καμία αναφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα) βλέπει να διαλύεται σιγά-σιγά ο έλεγχος της Αμερικής επί της Ευρώπης.
Δίχως να φοβάται, λοιπόν, τη Δύση, ο Πούτιν εστιάζει σ’ αυτό που τον ενδιαφέρει, δηλαδή, να κρατηθεί στην εξουσία. Κι εδώ ακριβώς μπαίνει η Κριμαία ως αφήγημα νίκης. Η Κριμαία είναι το πετράδι του ρωσικού στέμματος. Η καρδιά του ρωσικού ρομαντισμού. Τη λάτρευε η τσαρική αριστοκρατία. Συμβόλιζε τη ρωσική φαντασίωση του 18ου και 19ου αιώνα περί κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης και απελευθέρωσης της Ελληνορθόδοξης Χριστιανοσύνης από το μουσουλμανικό ζυγό.
Η Κριμαία είναι η μόνη χαμένη γη που οι Ρώσοι θρηνούν. Ο λόγος είναι ο τουρισμός. Ακόμη και σήμερα, πάνω από ένα εκατομμύριο Ρώσοι κάνουν κάθε χρόνο τις διακοπές τους εκεί. Δεν είναι απλά μια χερσόνησος. Είναι το ρώσικο κλαμπ μεντιτερανέ σε έκδοση αυτοκρατορικού ρομαντισμού.
ΠΗΓΗ: news247.gr
