Γράφει η Αθηνά
Τερζοπούλου
Ποια όμως αλήθεια είμαστε διατεθειμένοι να δεχθούμε; Oλοι εμείς που θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν υπολειπόμαστε στην ενημέρωση, όλοι εμείς που θέλουμε να πιστεύουμε ότι το παλεύουμε στην ζωή μας με γκριζα όνειρα και επιμένουμε ν αγωνιζόμαστε και να ελπίζουμε ,ποιά αλήθεια δεχόμαστε;
Γιατί σίγουρα δεν κάνουμε λάθος !.Γιατί σίγουρα εμείς γνωρίζουμε το σωστό!. Κανείς άλλος! Κι όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας είναι “βλάκας”. ΄’Η είναι «μωρή» ‘Η «παλιοτσόκαρο». Και το διατυπώνουμε και δημοσίως. Και βριζόμαστε και σπιλώνουμε τιμές και υπολήψεις. Είτε με λόγια είτε με υποννοούμενα.
Κι ενώ σ όλους τους τόνους διατυμπανίζουμε ότι παντού βασιλεύει η αδικία, εκεί που είμαστε σίγουροι πώς έγινε δίκαιη κατανομή, είναι στο μοίρασμα του μυαλού, γιατί όλοι πιστεύουμε πως έχουμε!… Αλήθεια?
Kι αν όντως έχουμε μυαλό γιατί δεν καταλαβαίνουμε? Γιατί δεν καταλαβαίνουμε π.χ πώς είναι δυνατόν να συρρικνώνονται τα εισοδήματα όλου του κόσμου, να περιορίζονται συχνά- πυκνά παροχές και επιδόματα, ν αναζητούνται και να επιβάλονται φόροι χωρίς να καλοεξετάζεται η φοροδοτική ικανότητα των υπόχρεων , να στραγγίζεται η μικρομεσαία τάξη !¨.Πως γίνεται, η τάξη των εφοπλιστών, πλοιοκτητών και τραπεζιτών να μένει, τηρουμένων των αναλογιών, στο απυρόβλητο και ο Πρωθυπουργός μας να είναι ο καταλληλότερος να κυβερνά και ο πλέον δημοφιλής όλων.? Εδω τα χρειάζομαι!. “Και το λίγο… που έχω, νοιώθω να το χάνω”.
Ας το πάρουμε όμως κι αλλιώς. Να ξεκινήσουμε από την γενική παροδοχή πως βασικοί παράγοντες που διαμορφώνουν την οικονομική και πολιτική ζωή μιας πολιτείας είναι η ιδεολογία και το συμφέρον. Δεν βλέπω πουθενά κινητοποιήσεις, ούτε καν υπότονες, ούτε για λόγους ιδεολογικούς ούτε για λόγους προάσπισης συμφερόντων. Ακόμη και ο ηγέτης των συνασπισμένων αριστερών κ. Τσίπρας πήγε -ήρθε Γερμανία -Λατινική Αμερική και γύρισε διπλωμένος ,σα νάγινε πιο ρεαλιστής . Δεν καταλαβαίνω ή μου φαίνεται, πως οι ιδέες τελικά σαν ιδέες που είναι ,είναι ιδεογράμματα της πραγματικότητας και είναι μακράν αυτής και ως εκ τούτου η πραγματικότητα που είναι η καταχρεωμενη χώρα μας, μας προσγειώνει στην σκληρή αυτή αλήθεια! Οτι πρέπει να ζούμε για να πληρώνουμε μόνον φόρους. Οτι τα μέτρα γίνονται δρακόντεια. Σε λίγο οι νόμοι μπορεί να μην γράφονται με μελάνι αλλά με αίμα. Αλίμονο. Κε Παπαδόπουλε, Κε Κουκουλόπουλε. Εχετε μία πολυετή και πολυσχιδή Κοινοβουλευτική παρουσία. Το βαρέλι έχει πάτο?. Είμαστε σ ελεύθερη πτώση? Ολοι αναρωτιούνται !. ‘Αλλη μια μορφή λοιπόν αλήθειας. Μας τη λένε κατάμουτρα. Φόροι, παρακρατήσεις και πάλι φόροι, αλλά δεν αντιδρούμε σθεναρά, αλλά υποτακτικά και στωικά. Το βλέπω καθημερινά. Στους εργολάβους, στους Μηχανικούς, στους καταστηματάρχες, στους Γιατρούς, στους Δικηγόρους, στους καθηγητές κ.λ.π σ όλους θά λεγα. Εάν θέλετε όμως, βάλτε μας και λίγο χρυσόσκονη στην σκληρή αλήθεια, γιατί το ελληνικό μας DNA δεν μας επιτρέπει ,από απογοήτευση, να καρφώνουμε το βλέμμα στο δάπεδο. Εκτός αν από την απραξία και την ανεργία γίνουμε όλοι στοχαστές –φιλόσοφοι και αναβιώσουμε τον χρυσό αιώνα του Περικλή. Δεν θα μας βλάψει !
Με Τιμή
