Ξαναδιάβασα το σπουδαίο ιστορικό βιβλίο του συμπατριώτη μας Γεωργίου Αριστείδου Χρυσανθακοπούλου. Η Ηλεία επί Τουρκοκρατίας, Αθήναι 1950, και εξεπλάγην, με τον πατριωτισμό τον οποίον επέδειξαν τα άξια τέκνα της Ηλείας, των ΑΦΩΝ ΣΠΗΛΙΟΤΟΠΟΥΛΑΙΩΝ και των άλλων ευγενών οικογενειών, Παπαγεωργίου, Αυγερινών, Κρεστενιτών, οικογ. Σισίνη, Γρατσαλιά, Καραμέρου και πλήθος άλλων, κατά την προεπαναστατική και επαναστατική περίοδο του υπόδουλου Ελληνισμού.
Με συγκλόνισε όντως ο πατριωτισμός και η προθυμία εκδηλώσεων των ανθρώπων αυτών, οι οποίοι πρόσφεραν στον αγώνα της πατρίδος για την απελευθέρωσή της από τον Τούρκικο-βαρύ ζυγό, των τετρακοσίων τόσων χρόνων, ό,τι είχαν και δεν είχαν : Το βιός τους ολόκληρο !
Συνεχώς, μετά χαράς και δίχως γογγυσμό, έδιναν για τον αγώνα, αμέτρητες εκατοντάδες και χιλιάδες οκάδες προϊόντων, της παραγωγής και ιδιωτικής των περιουσίας, προσφορά πολύτιμη, τότε, στα πρώτα στάδια της εθνικής μας εξεγέρσεως.
Μπαρούτι, βόλια, τροφές, ρούχα, πλείστον τεχνολογικό εξοπλισμό, εντελώς δωρεάν ! Χρήματα με τη σέσουλα, από τους πλούσιους καραβοκυραίους μας.
Οι εκκλήσεις και τα παρακάλια των Οπλαρχηγών και Καπεταναίων, ως και της προσωρινής Κυβερνήσεως, κατέφθαναν καθημερινώς :
-Η ανάγκη των πολεμοφοδίων παρασταίνεται μεγίστη και αν δεν προφθάσωμεν απολώλαμεν.
-Στείλτε μας τάχιστα, τόσες οκάδες μπαρούτι, βόλια, φυσίγγια γιατί ξεμείναμε και η χρεία μας είναι μεγάλη. Αλλοιώς χανόμαστε!
Σπαρακτικές κραυγές βοηθείας από τους έχοντες ανάγκην.
Σπάραζε η καρδιά των πατριωτών αυτών στο κάλεσμά τους και χωρίς να σκεφτούν, υπολογίζοντας το κόστος, ανταποκρίνονταν στις εκκλήσεις των.
Χωρίς μικροϋπολογισμούς και μικροσυμφέροντα. Ο πατριωτισμός τους δεν το επέτρεπε. Και από κοντά έρχεται η ρητορική ερώτηση :
-Και τι είναι πατριωτισμός;
-Η έμπρακτη αφοσίωση κάποιου στην πατρίδα του (Λεξικό Μπαμπινιώτη Γ΄).
Για να μετατραπεί, αυτή η έμπρακτη αφοσίωση και η βαθιά αγάπη προς την πατρίδα, όταν αυτή βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη, σε πατριδολατρεία.
Πρόσφεραν οι χωρικοί μας από το υστέρημά τους : ψωμί, κρασί, σφαχτά, χρήματα, ρούχα, όπλα!
Οι πλούσιοι άρχοντες και προεστοί περισσότεροι. Οι καραβοκυραίοι μας, όλων των Νησιών, αμέτρητα τάλληρα, από τις γεμάτες «στέρνες τους».
Προθυμία και πατριωτισμό, σε ύψιστο βαθμό. Οι αδελφοί Σισίναι, Ιωάννης και Γεώργιος, πλουσιώτατα, διέθεσαν τα πάντα υπέρ του αγώνα.
Οι Δημητσανίται Σπηλιωτόπουλοι, με τους 13 Μπαρουτόμυλους, το ίδιο, όπως και οι άλλες αναφερόμενες οικογένειες Αυγερινών, Κρεστενιτών, Γρατσολιά, Μαυρομιχαλαίων και άλλων, Κοροντζή, Κούκκοι, Ασημακόπουλοι, Ευθυμίου, Παπαγεωργάκη, Καψή, Αγγ. Πετραλιά, ο Μπέργιος, ο Λεωνίδας Βαρουξής, εγγονός του Κωνσταντή Σπηλιωτοπούλου, όπου και αυτός υπήρξε διαπρεπής Δημοσιογράφος και ενθουσιώδης πατριώτης.
Αλλά το Έθνος, ξέχασε όλους αυτούς, οι οποίοι ξέπεσαν, και από εύποροι κατήντησαν άποροι. Όπως π.χ. οι Σπηλιωτόπουλοι.
Για να έλθει ο Υψηλάντης αργότερα, να εκτιμήσει τη σύνεσιν και τον Ηρωϊσμό και τα «Πατριωτικά» αισθήματα και να πει, ότι «οι αδελφοί Σπηλιωτόπουλοι, με τον Κανέλλον Δεληγιάννη, και εν γένει όλων των Δημητσανιτών, υπήρξαν η ψυχή της Επανάστασης». (Τόνισε ειδικά, νομίζω, την οικογένεια αυτή, με τους συνεργάτες της Δημητσανίτες, λόγω της μεγάλης προσφοράς του μπαρουτιού, κατά τις πρώτες ώρες της εξεγέρσεως της Επανάστασης).
Η Ιστορία όμως εξατομικεύει τον πατριωτισμό και την προσφορά της κάθε οικογένειας και την τονίζει ιδιαιτέρως : π.χ.
Η οικογένεια Αυγερινού, πλουσιωτάτη, βοηθούσε χρηματο-δοτώντας τον αγώνα, αλλά και οικογένειες πτωχές, με πολλά χρήματα.
Η οικογένεια Κρεστενιτών και μεγάλοι πατριώτες, με φρονήματα πατριωτικά τα οποία μετέδιδαν και στους νέους της εποχής.
Η οικογένεια Σισίνη, πλουσιώτατοι, τα διέθεσαν το πλείστον, υπέρ του αγώνος.
Οι αδελφοί Καραμέρου, Δημήτριος, Αναστάσιος, Μιχαήλ και Ιωάννης, υπήρξαν ήρωες και θερμοί πατριώτες.
Ο Αναγνώστης Γρατσαλιάς από το Σοπωτό Καλαβρύτων, με μεγάλη περιουσία, διέθετε αφειδώς μέγιστα ποσά προς ενίσχυση του αγώνα. Μεγάλος Πατριώτης.
Στο θαυμάσιο άρθρο του, στην έγκριτη εβδομαδιαία, πατριωτική εφημερίδα Πύργου, «ΑΥΓΗ», 17-9-2012, ο εξαίρετος πνευματικός άνθρωπος, συγγραφέα, δεινός, με εθνικό παλμό, Πάνος Αβραμόπουλος, και πατριωτική έξαρση, επικαλείται, με τη δυναμική φωνή του, να αναζωογονηθεί ο πατριωτισμός των Ελλήνων, σήμερα. Βλέπει, ακούει, ζει, τις δύσκολες ώρες της χώρας και μετ’επιτάσεως ζητάει από τους συνέλληνές του τον πατροπαράδοτο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ, τόσο από τους απλούς όσο και από την ηγεσία, να επιστρέψει στον σημερινό Έλληνα, και να εκφραστεί προς τα έξω, τώρα που η Πατρίδα απειλείται με νέες εθνικές τραγωδίες.
Να επιστρέψει ο Πατριωτισμός τώρα, προτού να είναι αργά.
Φαίνεται, πως ο έμπειρος πνευματικός αυτός άνθρωπος, να γνωρίζει πολύ καλά για την Αρετή αυτή των Ελλήνων, η οποία σήμερα, φαίνεται, να μην υπάρχει. Να έχει εξαφανισθεί και στη θέση της να έχει εκχωρηθεί ο ατομικισμός και το ίδιον συμφέρον.
Διότι, ή είσαι πατριώτης, αγαπάς την πατρίδα σου, αγωνίζεσαι και θυσιάζεσαι για αυτήν, χωρίς αντάλλαγμα ή κάνεις τον πατριώτη, χωρίς να είσαι.
Όλοι λέμε ότι είμαστε πατριώτες. Όμως στο λόγο, ενώ στις πράξεις δεν ανταποκρινόμαστε στην καθημερινή μας πρακτική.
Είναι αλήθεια ότι ο πατριωτισμός εμφανίζεται στις δύσκολες ώρες για την πατρίδα. 1821, 1912-1913, 1940-1941. Εξαφανίζεται δε, όταν η πατρίδα ευημερεί και βρίσκεται σε περιόδους ειρήνης, δημιουργίας και προκοπής.
Τουτ’αυτό ζητώ κι εγώ με το άρθρο αυτό, γιατί βλέπω τα φοβερά δεινά τα οποία έρχονται για το λαό και τη χώρα, και για τα οποία δεν βλέπω να υπάρχει η ανάλογη εθνική ευαισθησία.
Θα ήθελα να ξανακουστεί μια νέα έκκληση των σύγχρονων Ελλήνων Διανοουμένων, προς τους Διανοουμένους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και γιατί, όλου του κόσμου, όπως εκείνη των : Παλαμά, Μελά, Σικελιανού, Δροσίνη, Βέη, Παρθένη, Γρυπάρη, Γ. Βλαχογιάννη, Κ. Ουράνη και άλλων, ζητώντας, όχι την υλική, αλλά την ηθική συμπαράστασή τους, για τον εκβαρβαρισμό και την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας.
Η χώρα βρίσκεται εις το μη περαιτέρω. Ή διαλύεται ή θα αντισταθεί και θα επιζήσει.
Εδώ και τώρα χρειάζεται να ξαναζήσει ο πατριωτισμός για να υπερασπισθεί η ακεραιότης της πατρίδας. Αύριο, ίσως να είναι πλέον αργά.
Τα μαύρα σύννεφα έρχονται, πλησιάζουν να σκεπάσουν τη χώρα. Πρέπει να προφθάσουμε να μην την καλύψουν. Όσο μπορούμε και όσο αντέξουμε.
Παραδείγματα πατριωτισμού έχουμε πολλά, στο παρελθόν, από τους προγόνους μας. Μερικά αναφέρθηκαν πιο πάνω.
Είναι η σειρά μας να αποδείξουμε το μέγεθος και το βάθος του πατριωτισμού μας.
Το απαιτεί η Πατρίδα, το Έθνος, η Ιστορική μας διαδρομή διαμέσου των αιώνων.
Σύγχρονοι φωτεινοί οδηγοί, πατριωτισμού, η Ολυμπιονίκης Βούλα Πατουλίδου με την αμίμητη ελληνοπρεπή φράση και η Χαρά Νικοπούλου, με την βαθιά, ριζωμένη μέσα της πατριωτική πίστη.
*Αγαπώ την πατρίδα μου πιο πολύ και από τα παιδιά μου…
Ν.Σ.ΔΡΟΥΒΙΩΤΗΣ
ΚΟΛΛΙΑΣ – ΠΛΑΠΟΥΤΑΣ
Καθηγητής – Ιστορικός
Οκτώβριος 2012.
