του παπαδάσκαλου
Κωνσταντίνου Ι. Κώστα
Μετά την Πρωτοχρονιάτικη Θεία Λειτουργία και τη Δοξολογία στην Ενορία του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω στο Βελβεντό, τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, της Ενορίας πραγματοποίησαν και φέτος, 1-1-2012, το παραδοσιακό έθιμο των ‘’βασιλιάδων’’. Τι είναι το έθιμο αυτό.
Τα παιδιά λένε τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα αρχίζοντας από τον Παπά στο Ναό, που τους ευλογεί από την Ωραία Πύλη και στη συνέχεια τα ψάλλουν στα σπίτια της Ενορίας. Ο κόσμος χαίρεται τα παιδιά, ανταλλάσσονται πρωτοχρονιάτικες ευχές, ακούγονται οι παιδικές ηχηρές και ολοκάθαρες, πραγματικά και μεταφορικά, φωνές των παιδιών, εξαγγέλλοντας με τη φωνητική μουσική τους δεινότητα το καθολικά μεταμορφωτικό έργο του Χριστού στον κόσμο μας: ‘’αρχή που βγήκε ο Χριστός – άγιος και πνευματικός – στη γη να περπατήσει – και να μας καλοκαρδίσει-. Πρόταγμα η αθωότητα και η καλοσύνη της καρδιάς.
Σε έναν κόσμο, που ωθείται από φίλαρχους πυρήνες φυλάρχων, στην κλειστότητα, τη φοβικότητα, στην αντίληψη του ‘’άλλου’’ ως απειλή, στην όρθωση τειχών άμυνας για τη διασφάλιση φυλετικής καθαρότητας, σε έναν κόσμο μισόκαρδο και αλληλοϋποβλεπόμενο, έρχεται ο Χριστός να τον αλλάξει. Η αποδοχή του Χριστού στη γη, όχι με την εγκεφαλική ή την εκ παραδόσεως παραδοχή της ύπαρξής του, σημαίνει πρωτ’ απ’ όλα καλόκαρδη και ολόκαρδη αποδοχή του ‘’άλλου’’.
Με την επιστροφή των παιδιών στο Αρχονταρίκι, ο Παπάς διαβάζει τη βασιλόπιτα (ή βασιλειόπιτα) με το φλουρί, την κόβει και τη μοιράζει στα παιδιά. Η Ενορία παραθέτει στα παιδιά, στο Αρχονταρίκι της, γεύμα, ψητό κρέας, λουκάνικα και τυρί. Όλα λειτουργούν μέσα στη θεία χάρη.
Συγχαίρουμε τους μαθητές για τη συμμετοχή, τους ενθαρρύνουμε για παραπέρα άφοβες, ειρηνικές και καλόκαρδες εθελούσιες συμμετοχές στη σύνολη ζωή και δράση της Ενορίας. Η ζωή είναι ολότητα και η σταδιακή και ελεύθερη ένταξη στην Ενορία συνεπάγεται ένταξη στην πληρότητα της ζωής και της χαράς. Τους παρέχουμε την ευχή του Αγίου Βασιλείου, Επισκόπου Καισαρείας της Καππαδοκίας, του Μεγάλου. Η ενθάρρυνση των παιδιών από τις οικογένειές τους και τις σχολικές τους μονάδες για συμμετοχή τους στον Τρόπο της Ενορίας είναι υπόθεση αντίληψης μιας Παιδείας, που ήταν και εξακολουθεί και σήμερα, σε μια απόπειρα (ασύνειδης;) πνευματικής λοβοτομής, να είναι το ζητούμενο.
Την γλώσσα μου, μου έδωσαν ελληνική, που με τη μουσική, ποίηση, λογοτεχνία, ιστορία, αρχιτεκτονική, ζωγραφική και λαϊκό φιλότιμο μαζί, μπορούν να γίνουν, για το λαό και τις ηγεσίες του, οι δεξαμενές άντλησης προοπτικής και οραμάτων αλλά και τόλμης για την ανασύνταξη της Ελλάδας και του Λαού. Ποτέ δεν είναι αργά. Η αφύπνισή μας σήμερα είναι η ελπίδα του αύριο. Γεμάτο φως και ελπίδα (να είναι) για το λαό και για τη σωτηρία της πατρίδας το νέον έτος 2012.
π. Κωνσταντίνος Ι. Κώστας,
παπαδάσκαλος (1-1-2012)
