«Συγκλονιστικά και συντριπτικά στοιχεία φέρει στο φως της δημοσιότητας σήμερα η εφημερίδα μας για το θέμα των περιπετειών της πολυμετοχικής επιχείρησης Γ.Ε.Β. Α.Ε. Ένα θέμα καίριας σημασίας για την επαρχία μας, που έφθασε ήδη στην Βουλή των Ελλήνων. Αποκαλύπτουμε σήμερα τους ανατριχιαστικούς λόγους, για τους οποίους αναγκάσθηκε η επιχείρηση να διακόψει αγανακτισμένη το επενδυτικό της έργο στην Βλάστη και να μεταφέρει στην έδρα της στην Θεσσαλονίκη, με αποτέλεσμα να αδρανοποιηθούν πραγματοποιηθείσες επενδύσεις τριών (3) εκατομμυρίων ευρώ, που από τριετίας έδωσαν κίνηση και ζωντάνια στην επαρχία Εορδαίας, να κινδυνεύουν θέσεις εργασίας και, το σημαντικότερο όλων, να αποσύρει το ευεργετικό για την περιοχή και την γενέτειρά του ενδιαφέρον ο γνωστός και επιτυχημένος επιχειρηματίας Μελάς Γιαννιώτης, που ήταν έτοιμος να διαθέσει άλλα επτά (7) εκατομμύρια ευρώ για μία σειρά από άλλα αναπτυξιακά έργα του στην Βλάστη και την δημιουργία τριάντα (30) τουλάχιστον θέσεων εργασίας, που έχει άμεση ανάγκη ο πληττόμενος από ανεργία τόπος μας!
Από στοιχεία και πληροφορίες μας, προκύπτει ότι αρχικά ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, επιδόθηκε σε έγγραφες καταγγελίες του προς δημόσιες Αρχές και Υπηρεσίες της Κοζάνης για τα αναπτυξιακά έργα της Γ.Ε.Β. στην Βλάστη και ιδιαίτερα την ανάπλαση του ιστορικού και παραδοσιακού Υδρόμυλου Γιαννιώτη, που επισκεύασε και επαναλειτούργησε με σοβαρότατα χρηματικά του ποσά και προσωπική του εργασία ο Μελάς Γιαννιώτης, για να κρατήσει την πατρογονική του παράδοση και να βοηθήσει την τουριστική ανάπτυξη της όλης γύρω περιοχής.
Οι επώνυμες αυτές καταγγελίες του συγκεκριμένου προσώπου, κυκλοφορούσαν από την αρχή των αναπτυξιακών έργων της Γ.Ε.Β. και του Μελά Γιαννιώτη στα Γραφεία της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, όπου και από μία συγκεκριμένη Υπηρεσία επιχειρήθηκαν απίστευτες πράξεις σε βάρος του επιχειρηματία, για την έκταση και τον χαρακτήρα του όλου αγροκτήματος του ιστορικού και παραδοσιακού Υδρόμυλου Βλάστης, που είναι και ο μοναδικός που διασώθηκε από μία σειρά άλλων δέκα στον Μύριχο ποταμό και μέχρι του Σισανίου.
Αρχικά ο επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης του Υδρόμυλου αυτού δεν αποδέχθηκε προτάσεις της Περιφέρειας να εκχωρηθεί η πατρογονική ιδιοκτησία του στην Κοινότητα για μία δεκαετία, ώστε να χρηματοδοτηθεί και να επιχορηγηθεί κατά 100% από προγράμματα και χορηγίες του κράτους και της Ε.Ε., που προϋποθέτουν μακροχρόνιες μελέτες και εκτελέσεις, αναμείξεις και αποφάσεις αρχόντων επί καθαρά ιδιωτικής υποθέσεως.
Με την γνωστή του ευθύτητα και παρρησία, δήλωσε στον τότε εκπρόσωπο και υπεύθυνο της Περιφέρειας, που τον επισκέφθηκε επιτόπου στον Υδρόμυλο, ότι η ανάπλαση του Υδρόμυλου είναι οικογενειακή υπόθεση και προσωπική του υποχρέωση να προσφέρει στον τόπο και στο κοινωνικό σύνολο και όχι να πάρει και να επωφεληθεί ο ίδιος.
Η μη αναμενόμενη και ασυνήθης άρνηση αυτή ενόχλησε σχέδια και προθυμοποιήσεις για εγκρίσεις και δαπάνες σοβαρών κονδυλίων, που διατέθηκαν και διαχειρίσθηκαν για άλλες παρόμοιες περιπτώσεις με αμφίβολα, μέχρι μηδαμινά, αποτελέσματα κρατικών δαπανών για τις δαπάνες!
Πολλοί ήταν εκείνοι που τον παρότρυναν στην αποδοχή, αλλά ο ίδιος, με οριστική δήλωσή του, διευκρίνισε ότι η όλη ανάπλαση θα γίνει με καθαρά ατομική του δαπάνη και οικοδομική άδεια επισκευής από την Κοινότητα, που ήδη είχε λάβει και έκανε μάλιστα εγκαίνια επισκευής των παραδοσιακών λιθοδομών, οι οποίες τελικά διαπιστώθηκε ότι έχρηζαν ριζικής επισκευής.
Επιπλέον, διευκρίνισε ότι μετά την ανάπλαση και για τις νέες επενδύσεις, που θα κάνει η Γ.Ε.Β. για την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων της, μπορεί να αναζητήσει η ίδια, ως επιχείρηση, επιδοτούμενα προγράμματα, όπως όλες οι επιχειρήσεις. Δεν επιθυμούσε καμία διάκριση και καμία ιδιαίτερη μεταχείριση, για τους πολύ γνωστούς λόγους και σχολιασμούς.
Για τους λόγους και σκοπούς αυτούς υποβλήθηκε από τον ιδιοκτήτη αίτηση στο Δασαρχείο Κοζάνης για την έκδοση πράξης χαρακτηρισμού του παραδοσιακού αγροκτήματος 30 στρεμμάτων του Υδρόμυλου, ώστε να ακολουθήσει η νόμιμη έκδοση των προβλεπόμενων αδειών εγκαταστάσεων και υποδομών αναπτύξεως των δραστηριοτήτων της Γ.Ε.Β. για ανέγερση σύγχρονων Αποξηραντηρίων και Αποστακτηρίων αρωματικών φυτών, Αποθηκών, Εργαστηρίου, Εμφιαλωτηρίου, Μουσείου τοπικής χλωροπανίδας και άλλων δραστηριοτήτων, μαζί με την χρήση, αξιοποίηση και προβολή του παραδοσιακού Υδρόμυλου, Υδροτριβείου και Υδροηλεκτρικών, όλων σπάνιας και τοπικής παραδοσιακής Υδροδυναμικής Τέχνης, ζωολογικού κήπου, μελισσοκομείου, παιδικής χαράς, κυλικείου επισκεπτών κ.λπ., που όλα θα περιέρχονταν με συμβολικό τίμημα στην Γ.Ε.Β. για την ανάπτυξη της περιοχής, όπως ήδη προβλήθηκε πανελλήνια από τηλεοράσεις, εφημερίδες και περιοδικά, με χιλιάδες επισκεπτών και ευμενέστατα σχόλια αυτών στο βιβλίο επισκεπτών.
Η Διεύθυνση Δασών Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας φαίνεται ότι δεν ήθελε κανένα αναπτυξιακό έργο της Γ.Ε.Β. στην Βλάστη, ούτε και αναβίωση του πατροπαράδοτου αγροκτήματος και πρόβαλε συνεχώς την αιτιολογία για «καταγγελίες που δέχεται από την Βλάστη»!
Έτσι και υπό την πρόφαση αυτή, απέρριπτε προφορικά τα τοπογραφικά ιδιοκτησίας, δεν έκανε πράξεις χαρακτηρισμού επ΄ αυτών, όπως είχε υποχρέωση και στις συνεχείς διαμαρτυρίες της επιχείρησης και του ιδιοκτήτη επιχειρούσε «διαπραγματεύσεις» του τύπου «θα σου δώσω αυτό, δεν σου δίδω εκείνο», «το άλλο θα το δούμε αργότερα» και άλλα παρόμοια, απίστευτα και πρωτοφανή για Δημόσια Υπηρεσία, χωρίς να λείψουν και απειλές για λήψη και επιβολή μέτρων!
Επί σειρά αιώνων και αγνώστου χρονικού βάθους, αυτό το αγρόκτημα, με τους μεγάλους νεραύλακές του, τα χωράφια του, φράκτες και τοιχοποιίες, με αιωνόβιες καλλιεργούμενες λεύκες και ιτιές, πολλά οπωροφόρα δένδρα, τριφύλλια και κηπευτικά, αποθήκες και βοηθητικούς χώρους, καλλιεργούνταν και ήταν όλα ζωντανά και καταπράσινα, όπως όλες οι αντίστοιχες ιδιοκτησίες των άλλων Υδρόμυλων και αγροκτημάτων των μονίμων κατοίκων της Βλάστης, που μέχρι τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανέρχονταν στις 5.000 και αποζούσαν από τις ιδιοκτησίες τους και την καλλιέργεια της πατρογονικής γης τους.
Μετά τον πόλεμο, όλοι οι Υδρόμυλοι και σιγά-σιγά τα περισσότερα αγροκτήματα εγκαταλείφθηκαν. Παρέμεινε όρθιος και συνεχώς επισκευαζόμενος ο Υδρόμυλος Γιαννιώτη, σε πλήρη λειτουργία και προς εξυπηρέτηση των αλεστικών αναγκών της όλης περιοχής, με τελευταίο εν ζωή Μυλωνά αυτού τον Μελά Γιαννιώτη, που μεγάλωσε και ανδρώθηκε στον Υδρόμυλο αυτόν και καλλιεργούσε ο ίδιος τα κτήματά του, ακόμη και μετά τον θάνατο του πατέρα του Μυλωνά και εκ πατρός αυτού Μυλωνά.
Τα σημερινά Δασαρχεία ήταν τότε άγνωστα και ανύπαρκτα στην περιοχή, με Κοινοτικούς δασοφύλακες, τελευταίος των οποίων ήταν ο Γιάννης Σπόντης, της γνωστής μεγάλης οικογένειας στην όλη Εορδαία και πραγματικούς «Δασάρχες» τους ιδιοκτήτες των γύρω κτημάτων, που φύλαγαν και προστάτευαν τα δάση γύρω και εντός των κτημάτων τους από καταστροφική ξύλευση και βόσκηση. Αψευδείς μάρτυρες αυτών είναι τα ακόμη διασωζόμενα υπεραιωνόβια δένδρα οξιάς, δρυός και οπωροφόρων, γύρω και εντός ιδιοκτησιών κτημάτων, όπως και ακριβώς απέναντι από τον Υδρόμυλο, όπου οι εκάστοτε Μυλωνάδες φύλαγαν, προστάτευαν και απαγόρευαν την ξύλευση και καταστροφή του δάσους, για την αποφυγή μεταλλαγής του τοπίου, συγκράτηση των επικλινών εδαφών και κυρίως την δημιουργία χειμάρρων και απόφραξη της κοίτης του Μύριχου ποταμού, τα ορμητικά νερά του οποίου καταπλάκωναν και παρέσερναν τα επ΄ αυτού κτήματα, τοιχοποιίες, γέφυρες, νεραύλακες και κάθε άλλη ανθρωπογενή δημιουργία, που εξασφάλιζαν πόρους ζωής οικογενειών και εξυπηρετούσαν το κοινωνικό σύνολο.
Ποτέ και κανένας εκ των νεότερων Δασικών Υπηρεσιών και οργάνων δεν διανοήθηκε ποτέ να παρέμβει στο έργο προστασίας και ζωογονήσεως της φύσεως εντός και περί το αγρόκτημα του Υδρόμυλου αυτού.
Διατηρούσαν πάντα αγαθές σχέσεις φιλίας και συνεργασίας, με έμπρακτη εκτίμηση και αναγνώριση του δασοπροστατευτικού χαρακτήρα του Υδρόμυλου ως κοινής αποστολής και επιδιώξεων αμφοτέρων, για την διατήρηση και επαύξηση του πρασίνου και προστασία του περιβάλλοντος.
Το μετέπειτα έγκλημα όμως, που με κάθε τρόπο προσπαθούν να αποκρύψουν τώρα τα νεότερα όργανα του Δασαρχείου, είναι πράγματι πολλαπλό και σχετίζεται με την εκμετάλλευση της ανοχής και σιωπής του τότε γέροντα ιδιοκτήτη του Υδρόμυλου, που κατ΄ αποκλειστικότητα αποκαλύπτει σήμερα η εφημερίδα μας:
Περί το έτος 1983 οι Δασικές Υπηρεσίες Κοζάνης διάνοιξαν αγροτική οδό πάνω και κατά μήκος του αγροκτήματος Υδρόμυλου Γιαννιώτη για την ξύλευση και αξιοποίηση του υπερκείμενου δάσους, που εκτείνεται πάνω και νότια από την συγκεκριμένη τοποθεσία, με αποτέλεσμα την κατακρήμνιση και καταπλάκωση με όγκους λίθων και χωμάτων των από αιώνες καλλιεργούμενων χωραφιών και κήπων, κυρίως όμως με καταστροφή των από αιώνες ζωογόνων νεραύλακων, εκ των οποίων δεν διακόπηκε βίαια η κίνηση και λειτουργία του ιστορικού Υδρόμυλου μόνον, αλλά, εκ της βίαιης διακοπής αρδεύσεως, αποξηράθηκε όλο το καταπράσινο αγρόκτημα με τις καλλιέργειές του, μετατραπέν σε κρανίου τόπο και ελευθέρας πλέον βοσκής, δια καταπατήσεώς του! Μέχρι τότε και επί σειρά αιώνων, δεν είχε διέλθει ούτε πόδι αιγοπροβάτου εκ του όλου αυτού παραποτάμιου αγροκτήματος. Υπήρχε και διατηρήθηκε κατ΄ έθιμο αμοιβαίος σεβασμός της ιδιοκτησίας και του τρόπου επιβιώσεως εκάστου στην εδώ ορεινή φύση.
Σε δεκάδες και εκατοντάδες ανέρχονται οι αποξηραμένες και πανύψηλες λεύκες και ιτιές του αγροκτήματος αυτού, που τα αγόραζε μόλις πριν από κάποιες δεκαετίες το ξυλουργείο Μισαηλίδη της Πτολεμαΐδας προς μία χρυσή λίρα το καθένα και επιτόπου, όπως αμέτρητα είναι τα άλλα οπωροφόρα δένδρα, οι καλλιέργειες και φυτείες του αγροκτήματος που αποξηράθηκαν και λίγα εξ αυτών παραμένουν ακόμη ως μάρτυρες, θλιβεροί, σιωπηλοί και αποξηραμένοι από την βαρβαρότητα εκείνων που σήμερα υποδύονται τον προστάτη.
Όλα τα μετέπειτα δασικά υπηρεσιακά όργανα και άλλες Υπηρεσίες, ιδιαίτερα του περιβάλλοντος, ούτε «είδαν» και ούτε «διαπίστωσαν» την καταστροφή, το σάπισμα και την πτώση των πανύψηλων αποξηραμένων λευκών, ακόμη και εντός της διανοιγείσης δασικής οδού, με άμεσο κίνδυνο σε ανθρώπους και ζώα! Κανένας υπεύθυνος της καταστροφής δεν συνελήφθη και ούτε μηνύθηκε για την καταστροφή δένδρων, κτημάτων και πρασίνων!!. Ήταν βέβαια ιδιωτικά, ενώ οι καταστροφείς τους ήταν αυτοί που είχαν αμειβόμενο καθήκον προστασίας τους! Ποιος θα τους κατήγγειλε και ποιος θα τους τιμωρούσε; Δεν υπήρξε ούτε μία καταγγελία και ούτε διαμαρτυρία! Δεν ήταν κοινά, αλλά ήταν του νοικοκύρη Γιαννιώτη και συνεπώς ας χαθούν και εξαφανισθούν, όπως όλα τα άλλα!
Ο τότε γέροντας ιδιοκτήτης του, ανήμπορος και υπό συνεχή εγκεφαλικά στο κατεστραμμένο κτήμα του, σιωπούσε ο δυστυχής και προσπαθούσε να καλλιεργήσει μία γωνιά γης, που απελευθέρωνε από όγκους λίθων και χωμάτων εκ των πτώσεων της, από δύο μάλιστα πλευρές, διανοιγείσης δασικής οδού, προς «δημόσιο συμφέρον», προσπαθών να ποτίσει το έρημο και αποξηραμένο κτήμα των κόπων της ζωής του, όπως και του πατέρα του, με κάποιες κουλούρες πλαστικών σωλήνων, που του «δώρισαν» οι καταστροφείς του και δια του εργολάβου, κατά μαρτυρία του τέως Προέδρου της Κοινότητας.
Πέθανε πικραμένος και μαραζωμένος μαζί με τον απάνθρωπο και βίαιο μαρασμό του κτήματός του, που αναβίωσαν οι διάδοχοί του και ενοχλήθηκαν εξ αυτού οι καταστροφείς και νεότεροι «προστάτες» της φύσεως!
Το αποκορύφωμα όμως της όλης εκδικητικής μανίας των υπευθύνων του Δασαρχείου κατά του ιστορικού Υδρόμυλου, είναι το απίστευτο γεγονός της κοπής μίας κάθετης λωρίδας διαφυλαγμένου επί αιώνες δάσους, ακριβώς απέναντι από τις εγκαταστάσεις του Υδρόμυλου, πλάτους 50 μ. και επί απότομης πλαγιάς μήκους 100μ., όπου και από το ύψος της εκεί διανοιχθείσης δασικής οδού ρίχθηκαν στον αποψιλωθέντα γκρεμό-λωρίδα, προς παράσυρση από τον ποταμό, τόνοι ογκολίθων και χωμάτων, για να μην μεταφερθούν αλλού και διαπιστωθούν! Χώρος απορρίψεως μπαζών ο ιστορικός Υδρόμυλος, με το έμβλημα των Μακεδόνων στο τζάκι του δωματίου του Μυλωνά, από αιώνες και πολύ πριν ανακαλυφθεί στις Αιγές από τον Καθηγητή Μ. Ανδρόνικο!
Αποτέλεσμα της πράγματι ανατριχιαστικής δολιοφθοράς αυτής ήταν να επιπέσουν επί της κοίτης του ποταμού όγκοι λίθων
και χωμάτων, που έκτοτε εκτρέπουν την κοίτη προς το κτίριο του Υδρόμυλου και απειλούν συνεχώς την παράσυρσή του και εξαφάνισή του, μαζί με την ιστορία και -τουλάχιστον- το πολιτιστικό περιεχόμενό του, αν η εδώ διασωθείσα παράδοση ουδένα ενδιαφέρει και καμία συνείδηση δεν διεγείρει.
Μάλιστα και επί μήκους εκατοντάδων μέτρων ανηφορικής δασικής οδού δεν έγινε κανένα τεχνικό έργο εκροής των βρόχινων και πολλών χειμάρρων υδάτων και τα οποία, συλλεγόμενα διά κατασκευασμένου αύλακος, εκχύνονται επιφανειακώς και ελεύθερα στην διανοίγουσα κρημνώδη λωρίδα, όπου υπήρχε αιώνιο και φυλαγμένο από τον Υδρόμυλο δάσος, συμπαρασύροντα το κατωφερικό και γυμνό έδαφος, με δημιουργία συνεχώς βαθύτερων χειμάρρων επί μπαζών χωμάτων και λίθων, με τελική κατάληξη στην κοίτη του ποταμού, που την αποφράζουν ακριβώς στο ύψος της παρακείμενης αυλής και κτιρίου του αιώνιου Υδρόμυλου!
Απίστευτα και ανατριχιαστικά βέβαια, αλλά αληθή γεγονότα, που μπορεί να τα διαπιστώσει οποιοσδήποτε επιτόπου! Και δεν είναι λίγοι οι επισκέπτες εκ του εσωτερικού και εξωτερικού, που, βλέποντες και κατανοούντες τα παραπάνω «κατορθώματα», ομιλούν περί αρρωστημένων συνειδήσεων και όχι απλής εμπάθειας και εκδικήσεως!
Το όλο θέμα όμως έχει πολύ χειρότερη συνέχεια, που επιβεβαιώνει όλα τα τραγικά προηγούμενα.
Αν οι Δασικές Υπηρεσίες Κοζάνης εκτελούσαν το καθήκον τους για έκδοση πράξης χαρακτηρισμού του αγροκτήματος, όπως η σχετική αίτηση μετά τοπογραφικού σε επταπλούν, που απαίτησαν και υποβλήθηκε νόμιμα , τότε και σύμφωνα με τον νόμο, την κοινή λογική και αλήθεια των πραγμάτων, που γνωρίζουν όλοι οι κάτοικοι της Βλάστης και οι χιλιάδες επισκεπτών του ιστορικού Υδρόμυλου αυτού, θα ήταν υποχρεωμένοι να χαρακτηρίσουν ολόκληρο το αγρόκτημα ως γεωργική-καλλιεργούμενη έκταση και μη εμπίπτουσα στις περί προστασίας δασών και δασικών εκτάσεων διατάξεις του νόμου, ως εκ της ιδιομορφίας βράχων και ανώμαλου, μη καλλιεργήσιμου λοιπού εδάφους του, όπου τα ζώντα μαρτύρια λιθοδομών, τοιχίων, οπωροφόρων δένδρων κ.λπ. ανθρωπογενών δημιουργημάτων δεν αφήνουν κανένα περιθώριο διαφορετικών ερμηνειών και χαρακτηρισμών, όπως σχετική Ειδική έκθεση Επιστήμονα Δασολόγου, που σχεδόν με βία εφοδιασθήκαμε από τον κάτοχό της και δημοσιεύουμε λόγω της καταλυτικής αξίας της.
Για την μη εκτέλεση του υπηρεσιακού καθήκοντος αυτού και το οποίο θα επέτρεπε στον ιδιοκτήτη του όλου αγροκτήματος την τυπική νομιμοποίηση των όποιων άλλων εργασιών, που θεωρήθηκε ότι δεν καλύπτονται από την αρχική Κοινοτική άδεια επισκευών και στην Γ.Ε.Β. να αναπτύξει εκεί τις εγκαταστάσεις της με νόμιμες διαδικασίες, εφευρέθηκε το τέχνασμα του «πολυγωνικού εκβιασμού», έναντι του οποίου ωχριούν όλα τα προηγούμενα!
Ο «πολυγωνικός»
εκβιασμός
Υπάλληλος, μάλιστα, της Διεύθυνσης Δασών Κοζάνης, εκτελών διατεταγμένη Υπηρεσία, επισκέφθηκε το αγρόκτημα Υδρόμυλου Βλάστης και χωρίς κανένα απολύτως δικαίωμα από τον νόμο και το καθήκον του εισήλθε εντός του αγροκτήματος και υποχρέωσε τον ιδιοκτήτη και εκπροσώπους της Γ.Ε.Β. να χαράξουν επί εδάφους και σε ένα μόνον τμήμα (από δυτικά και μέχρι την ανατολική άκρη του κτιρίου του υδρόμυλου) με κόκκινο σπρέι τα, κατά τις απόψεις και αυθαίρετες κρίσεις του, (μειωμένα) όρια της ιδιοκτησίας, που ονόμασε «κορυφές πολυγώνου»!!
Σύμφωνα με τις, προφανώς αρμοδιότητας εισαγγελέως, υποδείξεις του αυτές, απαίτησε να γίνει νέο τοπογραφικό της ιδιοκτησίας του μισού, περίπου, αγροκτήματος και να υποβληθεί στην Υπηρεσία του ως το σύνολο της ιδιοκτησίας του ιστορικού και παραδοσιακού αγροκτήματος του Υδρόμυλου, σε αντικατάσταση του υποβληθέντος τοπογραφικού για ολόκληρο το αγρόκτημα, προς έκδοση πράξης χαρακτηρισμού, επί του νέου και κατακρεουργημένου… πολυγώνου!! Και εδώ το πρωτοφανές σκάνδαλο εκβιασμού!
Και βέβαια, το απίστευτης έμπνευσης και θρασύτητας, πέραν της παρανομίας του, εφεύρημα αυτό, ανέτρεπε, διέλυε και παρέλυε όλες τις μελέτες και σχεδιασμούς αναπτύξεως των επενδυτικών δραστηριοτήτων της Γ.Ε.Β., που ήταν σε εξέλιξη και τινάζονταν στον αέρα, ενώ ο ιστορικός και παραδοσιακός Υδρόμυλος, με τις υποδομές και εγκαταστάσεις του, με παρουσία και λειτουργία από αιώνες, μετατρεπόταν σε ένα ως εκ θαύματος ουρανοκατέβατο κτίριο Υδρόμυλου, χωρίς νεραύλακες και υποδομές τροφοδότησής του με νερό, που αυτή και η κινητήρια δύναμή του! Νερόμυλο χωρίς νερό επιχειρεί να ξαναεπιβάλει εδώ το Δασαρχείο μας, υπό ανοχή και προσποίηση υπεύθυνων και ανεύθυνων.
Όταν ρωτήθηκε το όργανο του Δασαρχείου γιατί δεν οριοθετεί και το άλλο μέρος της ιδιοκτησίας, είπε: «Το υπόλοιπο της ιδιοκτησίας σας θα το δούμε αργότερα».
Επόμενο ήταν να φθάσουν όλα τα παραπάνω στον τότε Περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας, που εξεράγει μεν, αλλά ακολούθησε την τεθλασμένη οδό του «παζαριού» και του τύπου «να σας δώσουμε αυτά και να δούμε τα άλλα, έχουμε και αυτές εδώ τις καταγγελίες, να έρθουν οι Μηχανικοί και οι Τοπογράφοι σας να τα βρούμε» και άλλα παρόμοια απείρου… κάλλους, προς έναν επιχειρηματία, που ούτε «πολύγωνα», ούτε «τεθλασμένες» και ούτε «παζάρια» μπορούσε να δεχθεί. Προτίμησε την ευθεία και τα καθαρά πράγματα, με τις παρακάτω όμως συνέπειες και τιμωρίες του:
Πρώτο το Δασαρχείο και με πρόσχημα την μη υποβολή νέου τοπογραφικού με όρια ιδιοκτησίας τις «κορυφές πολυγώνου», που το ίδιο υπέδειξε, απέρριψε το αίτημα και δεν εξέδωσε πράξη χαρακτηρισμού, όπως είχε υποχρέωση, ενώ τα προϊόντα της σοδειάς εκ των πολυδαπανηρών καλλιεργειών στην Βλάστη σάπιζαν και αχρηστεύονταν! Ανυπολόγιστες οι ζημίες της επιχείρησης, αλλά και της τοπικής και εθνικής οικονομίας. Ο Επιχειρηματίας και για την στήριξη της Βλάστης και της περιοχής στήριξε και κράτησε ζωντανή την πολυμετοχική επιχείρηση εξ ιδίων του, παρά τις πιέσεις, εκβιασμούς και συνεχείς απειλές.
Ακολούθησαν όμως οι πολλές Υπηρεσίες της Νομαρχίας, που πληροφορήθηκαν τα γεγονότα και οι οποίες νομοτυπικά ζητούσαν άδειες, οι οποίες βέβαια προϋπέθεταν πράξη χαρακτηρισμού από το Δασαρχείο. Έτσι η πίεση και η απαίτηση έγινε πολυγωνική και έμπρακτη, οπότε η Γ.Ε.Β., αφού ενημέρωσε την Κυβέρνηση, απευθύνθηκε και στον αρμόδιο Εισαγγελέα, που ταχύτατα διέταξε προκαταρκτική ανάκριση.
Η τελευταία ενέργεια έθιξε, θορύβησε και ενόχλησε πολλούς, με πολλές πιέσεις για ανάκληση και υποταγή στα «πολύγωνα», οπότε το όλο θέμα έχει πολύ βάθος και πλάτος.
Μη επιτευχθείσης και αυτής, παίχθηκε η τελευταία και μοιραία πράξη χαρακτηρισμού ως «αυθαίρετου και κατεδαφιστέου» του Υδρόμυλου, με επιβολή πρωτοφανούς ύψους προστίμων των 225.000 €(!!!), για να ακολουθήσει μία «βαρβάτη» Ένσταση, που ήδη συζητείται σε ανώτατα επίπεδα και αποχώρηση της Γ.Ε.Β. από την Βλάστη, δια μεταφοράς της στην Θεσσαλονίκη, με απόσυρση κάθε ενδιαφέροντος του επιχειρηματία από τον τόπο του, που θέλησε να στηρίξει, με δεδομένους πλέον εκείνους που το απαγόρεψαν στην πράξη.
Και ιδού τα αποτελέσματα: Εξεγέρθηκε η κοινή γνώμη της Επαρχίας μας και αγανάκτησαν οι κάτοικοι της Βλάστης, οι φίλοι και υποστηρικτές της, που απαιτούν την επαναφορά της πολυμετοχικής επιχείρησης και του επενδυτή-επιχειρηματία.
Έφθασε όμως και στην Βουλή των Ελλήνων, με μία γλαφυρή και εμπνευσμένη Ερώτηση του Βουλευτή Μιχ. Παπαδόπουλου, που λόγω της βαρύτητάς της για την περιοχή μας δημοσιεύεται πρωτοσέλιδα.
Και βέβαια γνωρίζουμε ότι ο Νομάρχης και ο Περιφερειάρχης επέδειξαν άμεσο ενδιαφέρον για το σοβαρότατο αυτό θέμα και τις συνέπειές του, αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι τελικά οι εφευρέτες και εφαρμοστές των «πολυγώνων» ρυθμίζουν τις καταστάσεις και οδηγούν την Ελλάδα εκεί που έφθασε! Εμείς και ως εκφραστές της κοινής γνώμης, προσφέρουμε τις καλές μας υπηρεσίες και δίδουμε την λύση στον «γόρδιο δεσμό», με την δημοσίευση της Ειδικής Τεχνικής Έκθεσης Φωτοερμηνείας του αγροκτήματος του Υδρόμυλου, για όσους πραγματικά θέλουν να βρουν την άκρη του νήματος για την επίλυση του όλου προβλήματος. Νόμιμα και δίκαια. Όλα τα άλλα περιπλέκουν και δεν επιλύουν. Και θα είναι πολύ αργά για τα συμφέροντα του τόπου αν η Γ.Ε.Β. και προσωπικά ο Μελάς Γιαννιώτης δικαιωθούν κάποτε από τα αρμόδια Δικαστήρια. Τότε πραγματικά θα είναι πολύ αργά για όποια και κάθε δικαιολογία για την μεγάλη ζημία στην Επαρχία μας.
Δεν είναι τυχαία η διάχυτη πλέον επιθυμία του αυριανού Δήμου Εορδαίας να συζητήσει το όλο αυτό θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο Πτολεμαΐδας και μας στεναχωρεί η σιωπή του Κοινοτικού Συμβουλίου Βλάστης.
Εμείς θα περιμένουμε τις εξελίξεις και βέβαια θα επανέλθουμε.»
