Γράφει: η Χρυσάνθη
Νικολαϊδου-
Θραψανιωτάκη
Καθηγήτρια- Φιλόλογος
Πολλοί σχολιάζουν εις την Αλεξανδρούπολη λέγοντας:
«Είχαμε κάποτε την αριστουργηματική από κάθε πλευρά Μητρόπολή μας του Πολιούχου της πόλεως μας Αγίου Νικολάου. Τώρα τι έχουμε; Ένα πολιτικό, Προπαγανδιστικό Κέντρο που εκπέμπει πολιτικό και θρησκευτικό μίσος…».
Μία αισχρή κατά κανόνα πράξη που μας επέβαλαν η Δημαρχία και η Εκκλησία, προκειμένου να ικανοποιήσουν τις ενδόμυχες παρορμήσεις τους και τα λανθασμένα πιστεύω τους.
Με ραγισμένη την καρδιά και με τρέμοντα από την στενοχώρια μας γόνατα, ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια του Ιερού Ναού, κάθε φορά που θέλουμε να εκκλησιαστούμε.
Αγανακτούμε και αηδιάζουμε συγχρόνως αντικρίζοντας στην πρόσοψη του Ναού και μέσα στον προαύλιο χώρο, μία τεράστια επιγραφή πάνω από ένα Ρώσικο Μνημείο στρατιωτών που πέθαναν δήθεν το 1878 από επιδημία τύφου, σύμφωνα με την πινακίδα του εν λόγω Μνημείου που μεταφέρθηκε από το Πάρκο Ανεξαρτησίας και καθ’ οδόν προφανώς … άλλαξε σε… όψη… Όμως, είτε από τύφο πέθαναν, ή έστω ελευθέρωσαν την περιοχή από τους αντιπάλους τους κατά τον ρωσο-τουρκικό πόλεμο, εμείς εκείνη την χρονολογία 1877-1878 μήπως παραλάβαμε την περιοχή ελεύθερη; Ή αυτή η περιοχή άλλαξε εθνότητες ώσπου να την ελευθερώσουμε εμείς το 1922 και στις 14 Μαϊου αυτής της χρονολογίας να εορτάσουμε για πρώτη φορά την απελευθέρωση της Αλεξανδρούπολης.
Τι θέλουν λοιπόν να μας πούνε αυτά της πελώριας επιγραφής επί του παράνομου εις την ουσία Μνημείου: «ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ ΠΟΥ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΑΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΡΩΣΟ-ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ 1877-1878».
Αίσχος κ. Δήμαρχε! Αίσχος κ. Ιεράρχη! Έπειτα από 133 χρόνια τι σόι πατριωτισμός είναι αυτός που σας … σηκώθηκε;
Ο μικρός αυτός ιστορικός, απερίγραπτα ανεκτίμητος χώρος, πόσα πουλήθηκε εις τους Ρώσους, αν πουλήθηκε; Και ποίου τσιφλίκι υπήρξε αυτός, αν έστω δωρίθηκε;
Όπως και αν το πιάσουμε, η πράξη κρίνεται από όλους μας καταδικαστέα, καθώς σύμφωνα με τα δεδομένα θεωρείται παράνομη.
Καθώς είναι παράνομη και η ενσωμάτωση του Μνημείου στο κτίριο που υπάρχει αριστερά και προ του Ναού, και το οποίο εδωρήθη προ 80-90 ετών από την οικογένεια Λεονταρίδη και εστέγασε χιλιάδες σπουδαστών του Γυμνασίου, ώσπου να τεθούν σε λειτουργία τα νέα Γυμνάσια στην πόλη.
Ποίος ο λόγος της ενσωμάτωσης του Μνημείου εις τον τοίχο του κτιρίου; Και πώς θα χωρίσουν, αν χρειασθεί να χωρίσουν οι… Σιαμαίοι; Είμαστε ή δεν είμαστε για κλάματα εδώ στην Αλεξανδρούπολη; Όπου οι καταλήψεις δεν γίνονται από σχολικούς μαθητές αλλά από ρωσόφιλους κατακτητές και της λαϊκής θέλησης καταχραστές.
Προνόησαν όμως οι ένοχοι και τοποθέτησαν την Παναγία εξ αριστερών και τον «Ρώσο Άγιό τους και προστάτη τους» εκ δεξιών, όπως προχωρούμε για το Ναό, ώστε να σταματήσουν τα μουντζώματα και οι ύβρεις των αγανακτισμένων Αλεξανδρουπολιτών.
Οι οποίοι, μέσα από τα «Κοινωνικά Παντοπωλεία» της .. Δημαρχίας και τα … «Λαϊκά Συσσίτια» της Εκκλησίας, μπορούν να διακρίνουν τον εμπαιγμό και το ξεπούλημα της εθνικής και κοινωνικής τους περιουσίας που τους γίνεται, όχι από άλλους, αλλά από τους ίδιους Τοπικούς τους Άρχοντες. Από τους οποίους, αυτό που επερίμεναν κάποτε να ιδούν ήταν ένα τεράστιο και επιβλητικό Μνημείο του Άγνωστου Έλληνα Στρατιώτη, κάπου σε κεντρικό σημείο της πόλης και όχι αγάλματα δένδρων και αγάλματα μίσους και πολιτικής προπαγάνδας.
Όμως που ευρίσκεται στ’ αλήθεια το κράτος;
