Γράφει ο Αντώνης Πουγαρίδης
Μια πολύ ενδιαφέρουσα εκλογική μάχη αναμένεται να παρακολουθήσουμε το επόμενο διάστημα. Μιλάω φυσικά για τη διεκδίκηση του κάστρου της ΖΕΠ. Οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι, Δακής και Καρυπίδης, έχουν μπει γερά στην εκλογική κούρσα. Η κρίση όμως, στο οικονομικό και πολιτικό σύστημα, έχει φέρει τα πάνω κάτω. Άλλαξε ο τρόπος που κερδίζονται οι εκλογές. Το νήμα θα κόψει αυτός που θα αναπτύξει σχέση με τους πολίτες, η οποία σχέση θα ανταποκρίνεται στα θέλω των Δυτικομακεδόνων του 2014.
Από τη μία, ο Γιώργος Δακής: έχει το παλιό, το καθιερωμένο, και αναζητά το νέο. Ο κορμός του ψηφοδελτίου του, είναι ένα μείγμα έμπειρων αυτοδιοικητικών, με τα καλά τους και τα κακά τους, οι οποίοι κακά τα ψέματα έχουν εμπειρία στη διοίκηση, και το κυριότερο, ξέρουν από εκλογές. Η φθορά που είχαν ως διοικούντες, αλλά και ως εκφραστές της κυβερνητικής πολιτικής στην πλειοψηφία τους, θα ρυθμίσει το πόσο χρήσιμοι είναι, και αν είναι, τοσο εντός του συνδυασμού τους, αλλά και γενικά στα κοινά. Οι νέοι που συμπληρώνουν το κάδρο, έχουν προσδοκίες, αλλά δεν είναι εύκολο να πάρουν το “χώρο” που τους αναλογεί.
Από την άλλη, ο Θοδωρής Καρυπίδης: έχει το καινούριο, και αναζητά το παλιό. Είναι αλήθεια πως ο γνωστός δημοσιογράφος, έχει διαμορφώσει ένα σκληρό αντιμνημονιακό προφίλ, που είναι όμως αρκετά συμπαθές για να μπαίνει σε όλα τα σπίτια. Έκδηλος ο αέρας της ανανέωσης που αποπνέει, τόσο σε πρόσωπα, όσο σε συνθήματα και φιλοσοφία. Ξέρει καλά όμως, ότι για να κερδίσεις μια τέτοια μάχη, χρειάζεσαι μηχανισμό. Δεν αρκεί να σε συμπαθούν οι παππούδες στα καφενεία, επειδή είσαι απέναντι σε εκείνους που τους έκοψαν τη σύνταξη. Χρειάζεσαι μηχανισμό με πολιτική ισχύ και εκλογική ετοιμότητα. Το ρόλο αυτό θα μπορούσαν ίσως να παίξουν οι κομματικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν είχε ανατραπεί το πλάνο της στήριξης του κ. Καρυπίδη.
Το σημαντικότερο, είναι ότι ο μεγάλος ενθουσιασμός που υπάρχει, δεν ακολουθείται από σαφή προγραμματισμό για τη διαχείριση της εξουσίας. Κυρίως επειδή το πνεύμα της ανατροπής είναι ισχυρότερο από αυτό της δημιουργίας. Άσε που οι μεγάλες προσδοκίες που δημιουργεί ο ενθουσιασμός αυτός, δεν είναι βέβαιο ότι μπορούν να ικανοποιηθούν από το πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της περιφερειακής αρχής.
Όπως ξέρουμε, οι εκλογικές μάχες της εποχής του δικομματισμού, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Η σύγκρουση αυτών των δύο κόσμων, του Δακή και του Καρυπίδη, πέραν των πολλών ιδιαιτεροτήτων που έχει, είναι πρωτόγνωρη. Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον, να δούμε πως θα συνδυαστεί το παλιό και το καινούριο, προ και μετά εκλογών, αλλά και πως θα αντιμετωπίσει η κάθε ομάδα τις προκλήσεις της θητείας που ξεκινά.
Οψόμεθα…
