του παπαδάσκαλου
Κωνσταντίνου Ι. Κώστα
Αρχή του Τριωδίου και περί μετανοίας ο λόγος ο λειτουργικός στους ορθόδοξους Ναούς με τους απερίγραπτους σε νόημα και αντίληψη διάγνωσης της σήψης και υποδείξεων για την απαλλαγή από αυτήν, όχι αυτής που είναι ορατή διά γυμνού οφθαλμού, ή αυτής που ορίζει η κοσμική συμβατικότητα, αλλά της άλλης, που δε φαίνεται καθώς είναι κρυμμένη κάτω από τη βεβαιότητα της αυτοδικαίωσης, του φαρισαϊσμού.
Η μετάνοια είναι το επαναστατικό κήρυγμα της Εκκλησίας. Μετάνοια σημαίνει αλλάζω νου, μπαίνω σε ένα νέο τρόπο ύπαρξης, προχωρώ διαλεκτικά από το καλό στο καλύτερο. Η μετάνοια δεν είναι στασιμότητα, είναι κίνηση διαρκής σε δύο κάθετους άξονες συγχρόνως. Ο ένας ορίζεται από το άνω σχώμεν τας καρδίας και ο άλλος από το αγαπήσωμεν αλλήλους. Έξω από αυτούς τους δυο άξονες η κίνηση είναι μονοσήμαντη, η μετάνοια ελλιπής, το αποτέλεσμα χωρίς γεύση ζωής.
Η προσωπική και διαρκής συμμετοχή στις δύο αυτές κινήσεις δια βίου συνιστά τη μετάνοια ως λειτουργία υπαρξιακής επανάστασης, που εγγυάται και την παραπέρα ανάπτυξή της σε κοινωνική επανάσταση ως λειτουργία απελευθέρωσης του κοινωνικού σώματος από την κοινωνική αδικία και την εξιλιθίωση των συνειδήσεων που του επιφέρουν μειονεκτικοί ηγέτες, στην επίτευξη σχέσης κοινωνίας προσώπων και πολιτισμού, χωρίς την απώλεια των προσωπικών ετεροτήτων.
Δεν υπάρχουν συλλογικές μοναδικότητες, (ο λαός λέει πως ‘’η ήρα φυτρώνει μαζί με το στάρι’’), παρά μονάχα μοναδικότητες προσώπων, που καταξιώνονται όχι εγωπαθώς, αλλά μέσα στη σχέση, στην κοινωνία που φτάνει μέχρι τον θυσιαστικό έρωτα για τον άλλον. Η προβολή συλλογικών μοναδικοτήτων, σημαίνει άρνηση της διαφορετικότητας και ιμπεριαλιστική εισβολή στην ελευθερία του προσώπου και επιχειρείται κατά βάση από τις επικυρίαρχες ομάδες του συστήματος, που θέλουν να διαφεντεύουν στη ζωή των άλλων και που φροντίζουν να μετατρέπουν τους πολίτες σε απρόσωπες μονάδες πολτώδους μάζας. Οι επικυρίαρχοι αυτοπροβάλλονται ως φωτεινά μυαλά. Διαφωνεί ο Στρίντμπεργκ. ‘’Αυτοί που θέλουν να διαφεντεύουν στη ζωή των άλλων είναι παρανοϊκοί’’.
Το Τριώδιο μας προσφέρει μια γεύση του εαυτού μας που την έχομε ξεχάσει, γιατί ζούμε μέσα στην αυταπάτη της ωραιοπάθειας, που είναι το αόρατο εμπόδιο που μας κλείνει το δρόμο στη συνάντησή μας με το Χριστό, ορατό στο πρόσωπο του συνανθρώπου μας. Το Τριώδιο δεν είναι καρναβάλι βραζιλιάνικης εισαγωγής, ούτε ευκαιρία για αποδραστικές μεταρσιώσεις, ούτε μια μαγική και άλογη διαδικασία. Είναι ένας τρόπος όπου η δωρεά του Θεού, που εκπηγάζει από το πρόσωπο του Χριστού, προσλαμβάνει και μεταμορφώνει, με τη συναίνεση του ανθρώπου, την ανθρώπινη κατάντια. Αισχραίς γαρ κατερρείπωσα την ψυχήν αμαρτίαις…
