Ν. Λυγερός
Μαθητής: Γιατί δεν βλέπω τα μονοπάτια των δασκάλων;
Δάσκαλος: Διότι κοιτάζεις μόνο τους ζωντανούς.
Μαθητής: Μα οι νεκροί δεν μιλούν.
Δάσκαλος: Σωστά!
Μαθητής: Τότε δεν καταλαβαίνω.
Δάσκαλος: Υπάρχουν τα βιβλία.
Μαθητής: Πρέπει να διαβάσω τους νεκρούς.
Δάσκαλος: Κι εκείνους που πέθαναν δύο φορές.
Μαθητής: Εκεί βρίσκονται τα μονοπάτια.
Δάσκαλος: Εκεί βρίσκεται το δάσος.
Μαθητής: Το δάσος;
Δάσκαλος: Το δάσος των ακίνητων ανθρώπων.
Μαθητής: Οι άνθρωποι – δέντρα.
Δάσκαλος: Οι άνθρωποι – βιβλία. Όλη η ζωή τους είναι το έργο τους και τίποτα άλλο.
Μαθητής: Τα δέντρα και το βιβλίο είναι το ίδιο υλικό.
Δάσκαλος: Η μνήμη του μέλλοντος.
Μαθητής: Τόσο χρόνια κανείς…
Δάσκαλος: Πριν δεν ζούσες. Δε έχει πια σημασία.
Μαθητής: Μόνο που…
Δάσκαλος: Μην περιμένεις άλλο.
Μαθητής: Περίμενα;
Δάσκαλος: Έξω από το δάσος
Μαθητής: Κι αν χαθώ;
Δάσκαλος: Για να με βρεις πρέπει να χαθείς.
Μαθητής: Θα με περιμένετε;
Δάσκαλος: Θα είμαι σε κάθε διασταύρωση.
Μαθητής: Μόνο εκεί;
Δάσκαλος: Αλλού θα είσαι εσύ.
Μαθητής: Δεν ξέρω τι να πω.
Δάσκαλος: Η σιωπή έχει τα καλά της.
Μαθητής: Κι αν δεν καταλαβαίνω ακριβώς τη διδασκαλία σας;
Δάσκαλος: Τουλάχιστον προσπαθείς, αυτό έχει σημασία.
Μαθητής: Προσπαθώ δάσκαλε, προσπαθώ.
Δάσκαλος: Το έργο γίνεται όταν δεν προσπαθείς πια.
Μαθητής: Και τι θα κάνω τότε.
Δάσκαλος: Θα βοηθάς τους άλλους.
Μαθητής: Θα τα καταφέρω.
Δάσκαλος: Όχι.
Μαθητής: Μα πώς είναι δυνατόν;
Δάσκαλος: Διότι θα βοηθάς εκείνους που μπορούν.
Μαθητής: Θα βοηθάω να βοηθούν.
Δάσκαλος: Διότι ξέρεις ότι δεν ξέρεις.
Μαθητής: Τώρα θέλω να χαθώ.
Δάσκαλος: Χάνεσαι ήδη γι’ αυτό αρχίζεις και με βρίσκεις.
