Σε περίοδο έντονης δοκιμασίας πολλών μικρών επιχειρηματιών, οι οποίοι απειλούνται με ασφυξία λόγω έλλειψης κεφαλαίου κίνησης, ενώ οι τραπεζικοί δυνάστες επωφελούνται στο έπακρο από τη σημαντική σε διάρκεια προθεσμία της κυβέρνησης να αποδεχθούν τους όρους της, έκρινε αυτή κατάλληλη τη στιγμή να ανακοινώσει, δια του αρμοδίου υπουργείου, του Παιδείας και θρησκευμάτων, την δοκιμαστική εισαγωγή του μαθήματος της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία. Γνωστοποίησε μάλιστα τον επικεφαλής της ομάδας, η οποία προέβη στη σύνταξη του σχετικού εγχειριδίου, και ακόμη ότι αυτό είναι ήδη έτοιμο, προκειμένου να διατεθεί στους εκπαιδευτικούς έγκαιρα από τη νέα σχολική χρονιά. Εκεί λοιπόν που το Υπουργείο, κατά κανόνα, έτρεχε και δεν έφθανε, κατά τη λαϊκή ρήση, τώρα εμφανίζεται πανέτοιμο.
Η είδηση δεν απετέλεσε κεραυνό εν αιθρία. Από ετών διάφοροι κύκλοι έφεραν στο προσκήνιο το θέμα και πίεζαν τις κατά καιρούς κυβερνήσεις να μιμηθούν, όπως και σε τόσα άλλα άλλωστε, τις «προηγμένες» ευρωπαϊκές χώρες. Θα εστιάσουμε την προσοχή μας σε κάποια σημαντικά σημεία του παρασκηνίου. Το πρόσωπο, στο οποίο ανετέθη το έργο του συντονισμού της συγγραφής του σχετικού εγχειριδίου είναι γνωστός «σεξολόγος» φροϋδικών αντιλήψεων, ο οποίος μάλιστα στο πρόσφατο παρελθόν εξελέγη και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Εγκατέλειψε την πολιτική σύντομα, ίσως επειδή δεν την βρήκε πολύ προσοδοφόρα. Πρόσφατα πολύς υπήρξε ο σάλος περί τη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών ως υποχρεωτικού ή μη. Πολλές οι κατηγορίες για το ιδεολογικό (κατηχητικό) χαρακτήρα αυτού και οι απαιτήσεις να αποκτήσει σαφώς θρησκειολογικό χαρακτήρα, αν και δεν αφίσταται σημαντικά, στις ημέρες μας, από τον χαρακτήρα αυτό.
Η αστική τάξη, στην ακμή του κομμουνιστικού κινήματος, είχε προχωρήσει στη μορφοποίηση δύο πολιτικών σχηματισμών, του «συντηρητικού» και του «προοδευτικού». Ο πρώτος προέβαλλε ως υπερασπιστής των «ιδανικών της φυλής» με συνθήματα υπέρ της πίστεως και της πατρίδος και στηριζόταν σε «συντηρητικούς» ψηφοφόρους με σεβασμό στην θρησκευτική πίστη και αγάπη προς την πατρίδα. Στην πράξη ο σχηματισμός αυτός ποτέ δεν απέκρυψε την υποστήριξή του προς το μεγάλο κεφάλαιο, αλλά απεναντίας το ευνοούσε σκανδαλωδώς. Ο άλλος σχηματισμός εμφανιζόταν υπέρμαχος των εργατικών δικαίων και προέβαλλε το όραμα της κοινωνικής δικαιοσύνης, ως ανάχωμα στην εξάπλωση του κομμουνισμού. Καταφερόταν συνήθως ανοικτά κατά της θρησκευτικής πίστης, βρίσκοντας πάμπολλες αφορμές λόγω της σύμπλευσης των θρησκευτικών ηγετών με τον «συντηρητικό» σχηματισμό (Ας θυμηθούμε τα «χριστιανοδημοκρατικά κόμματα στη Δύση και τη στάση του Βατικανού έναντι αυτών). Παράλληλα προέβαλλε το όραμα της συνεργασίας των λαών υπό πνεύμα ηπιότερο ασφαλώς από το αντίστοιχο κομμουνιστικό, καθώς αυτό διακρινόταν από τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της αστικής τάξης. Ο πρώτος σχηματισμός ψήφιζε νομοσχέδια που αποδομούσαν το κράτος πρόνοιας και ο άλλος προωθούσε την αποδόμηση της παράδοσης. Αυτά ως την αρχή της τελευταίας δεκαετίας του 20ού αιώνα, οπότε και κατέρρευσε ο κομμουνιστικός κόσμος. Τότε είδαμε ταχύτατη την σύγκλιση των δύο αστικών σχηματισμών και την επικάλυψη των πολιτικών τους σε βαθμό ώστε μα μην υπάρχει πλέον ουσιώδης διαφορά, κατά κοινή, ευτυχώς, ομολογία! Τόσο το κράτος πρόνοιας, όσο και το θρησκευτικό και πατριωτικό αισθήματα αποδομούνται με έντονους ρυθμούς ανεξάρτητα από τον χαρακτήρα της αστικής κυβέρνησης, ωσάν να επιδίδονται οι σχηματισμοί σε αγώνα δρόμου όχι ως αντίπαλοι αλλά ως αγωνιστές σκυταλοδρομίας χωρίς αντίπαλο!
Η προηγούμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας βρέθηκε μπροστά στην έντονη κατακραυγή εξ αιτίας εγχειριδίου ιστορίας, το οποίο συνέταξε γνωστή ομάδα αποδομητών πίστης και έθνους. Αναγκάστηκε τελικά ο σημερινός υπουργός να το αποσύρει από τη διδασκαλία. Και ενώ οι δημοσκοπήσεις φέρουν ως πρώτο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και δεν αποκλείεται να μην εξαντλήσει η κυβέρνηση την τετραετία, προχωρεί αυτή, σε συγκυρία τρομακτικής οικονομικής ύφεσης, λόγω του αθλίου, διεθνώς, οικονομικού παιχνιδιού (τζόγου) και δεν αφήνει το καυτό θέμα να το φέρει προς συζήτηση στη βουλή η επόμενη «προοδευτική» κυβέρνηση (πιστεύω ο αναγνώστης να αντιλαμάβνεται τη σημασία των όρων σε εισαγωγικά). Σπεύδει μάλιστα να γνωστοποιήσει τα τετελεσμένα προβάλλοντας το πρόσωπο το οποίο ασφαλώς χρωματίζει, ως φροϋδιστής, ιδεολογικά το προς εισαγωγή μάθημα!
Ο φροϋδισμός περιλαμβάνεται στο «ιδεολογικό» οπλοστάσιο της αστικής τάξης. «Συντηρητικοί» και «προοδευτικοί» αστοί αξιωματούχοι έχουν κοινή ιδεολογία. Και είναι αυτή εχθρική τόσο προς την χριστιανική πίστη, όσο και προς την πατρίδα. Αυτό αποκαλύφθηκε περίτρανα κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η πλέον σκληρή κριτική κατά του φροϋδισμού ασκήθηκε από κομμουνιστές επιστήμονες, οι οποίοι επιχείρησαν να δείξουν ότι δεν συνιστά επιστημονική προσέγγιση προς το σεξουαλικό θέμα, αλλά δικαίωση της κατάπτωσης της μεγαλοαστικής κοινωνίας κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Είναι γνωστό ότι, σε αντίθεση προς τις δυτικές κοινωνίες, οι κομμουνιστικές υπήρξαν άκρως συντηρητικές περί τα γενετήσια ήθη, έχοντας υιοθετήσει ταυτόχρονα τον παπικό ολοκληρωτισμό και τον προτεσταντικό πουριτανισμό, δηλαδή τη δικτατορία και το ανέραστο συνάμα. Γι΄ αυτό και οι κομμουνιστές της Δύσης, γνωστοί ως ευρωκομμουνιστές, διολίσθησαν σταδιακά προς τον αστισμό με γέφυρα που έκτισε ο Βίλχελμ Ράιχ, που προσπάθησε να συνδυάσει την επαναστατικότητα με το σέξ. Κάποια «κόκκινα» βιβλιαράκια της δεκαετίας του 1970, λησμονημένα σήμερα, αυτή την ιδεολογία επιχείρησαν να εισαγάγουν από την πίσω θύρα στην εκπαίδευση. Τελικά ο Φρόυντ νίκησε κατά κράτος τον Μάρξ στον δυτικό κόσμο. Αν υπάρχουν ακόμη ευρωκομμουνιστές, μόνο, ασφαλώς, το όνομα διατηρούν.
Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ακόμη «ιδεολογικό» μάθημα, μεταξύ πλήθους άλλων, όπως τα θρησκευτικά (δεν το αρνούμαι), η ιστορία, η αγωγή του πολίτη, η πολιτική οικονομία, η βιολογία, σε οριακά της κεφάλαια, και πολλά άλλα. Τί θα πράξουμε λοιπόν; Προσωπικά θεωρώ ανυπόφορο να διδαχθεί αγαπημένο μου πρόσωπο κείμενο που υπογράφει ο κ. Ασκητής, όπως θεώρησα στο παρελθόν το ίδιο ανυπόφορο να διδαχθεί και κείμενο που υπογράφει η κ. Ρεπούση. Παράλληλα κατανοώ ακόμη περισσότερο τις αντιρρήσεις των αθέων να διδάσκονται υποχρεωτικά τα παιδιά τους το μάθημα των θρησκευτικών. Ζούμε σε μια κοινωνία αποδομημένη και πρέπει να δεχθούμε ότι τα προβλήματα έχουν ογκωθεί επικίνδυνα. Το Σύνταγμα βέβαια της χώρας κάνει σαφέστατη αναφορά στους σκοπούς της Παιδείας, πλην οι κρατούντες δεν παύουν να το καταπατούν, αντί να αποφασίσουν την τροποποίησή του και τον, μέσω αυτής, θρησκευτικό και εθνικό αποχρωματισμό της εκπαίδευσής μας.
Πιθανόν, αν ενταθούν οι αντιδράσεις, η κυβέρνηση να υποχρεωθεί να ανακαλέσει την εξαγγελία της. Ίσως όμως και να τολμήσει, όπως «τολμούν» κατά τις τελευταίες δεκαετίες όλες οι κυβερνήσεις να λαμβάνουν αποφάσεις αποδόμησης, προκειμένου να εισπράξουν τους επαίνους των ισχυρών που επιβλέπουν την «ανεξαρτησία» και την «ελευθερία» μας, έτοιμοι να παρέμβουν. Τότε ασφαλώς ο κ. Στυλιανίδης θα υποστεί εκείνο που υπέστη και η κ. Γιαννάκου. Ίσως μάλιστα να είναι πιο οδυνηρή η τιμωρία του, καθώς εκτίθεται σε νομό με έντονο το μουσουλμανικό στοιχείο. Και οι μουσουλμάνοι δεν φημίζονται για την «αβρότητα» των «χριστιανών»!
Τελικά είναι κακή η σκέψη εισαγωγής του μαθήματος της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία; Ασφαλώς όχι. Απλώς, στους καιρούς που ζούμε, δεν εμπιστεύομαι πλέον κανένα. Ο πιστός λαός, όσος απόμεινε, ας συνειδητοποιήσει πόσο στο παρελθόν γελάστηκε με το να προσκολληθεί στον «συντηρητικό» πολιτικό σχηματισμό και οι άλλοι, που έχουν πεισθεί ότι προέχουν τα οικονομικά θέματα έναντι των υπολοίπων, πόσο ξεγελάστηκε με το να προσκολληθεί στον «προοδευτικό». Τέλος ας συνειδητοποιήσουν την ενοχή τους εκείνοι, πολιτικοί, κληρικοί, άνθρωποι των γραμμάτων και της τέχνης, που συνέβαλλαν για λόγους σκοπιμοτήτων στη διαίρεση αυτή του λαού μας, διαίρεση που τον καθιστά έρμαιο των δημαγωγών, χωρίς οράματα και προοπτική. Ιδιαίτερα πρέπει να στοχαστεί το χρέος της, πριν τεθεί οριστικά στο περιθώριο, η Διοικούσα Εκκλησία. Ο λαός μόνο στην πίστη θα βρει αποκούμπι, όταν η κατάστασή του επιδεινωθεί. Θα βρει τότε θύρες ανοικτές;
«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»
