του παπαδάσκαλου
Κωνσταντίνου Ι. Κώστα
Στην Ενορία του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω στο Βελβεντό τιμήσαμε τον μακαριστό Επίσκοπο Διονύσιο, Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης, κάνοντας μνημόσυνο μέσα στη Θεία Λειτουργία το Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011, μνήμη του Αγίου Διονυσίου Επισκόπου Αιγίνης, του εν Ζακύνθω. Είναι ο Άγιος που το όνομά του έφερε και που στη μνήμη του, γιόρταζε τα ονομαστήριά του ο Επίσκοπος Διονύσιος Ψαριανός.
Η Ενορία συστήθηκε ως ευχαριστιακό-λειτουργικό σώμα στο τέλος της δεκαετίας του ’50, ως οδυνηρό αποτέλεσμα της πυρπόλησης από τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής των τριών ορεινών των Πιερίων ορέων Κοινοτήτων, του Παλαιογρατσάνου, του Καταφυγίου και της Σκούλιαρης, από τις οποίες ένα μέρος του πληθυσμού τους κατέβηκε και κατοίκησε στο Βελβεντό και οφείλει (η Ενορία) στον Μητροπολίτη Διονύσιο Ψαριανό την ονομασία, τη θεμελίωση του Ναού και την αφιέρωση του συλλογικού σώματός της στον Άγιο Διονύσιο τον εν Ολύμπω.
Ο Μητροπολίτης Διονύσιος Ψαριανός είναι εκείνος που, μετά την αποπεράτωση του Ναού, τέλεσε στις 15 Σεπτεμβρίου του ‘63, τα εγκαίνιά του με ιερό λείψανο του Πρωτομάρτυρα Στεφάνου, με πρώτο Εφημέριο τον Πρεσβύτερο Ιωάννη Παπαδημητρίου.
Όχι μόνο οι δυο παραπάνω λόγοι, αλλά το χρέος, μας ώθησε από σεβασμό, να θυμηθούμε ευχαριστιακά και τιμητικά τον Μητροπολίτη Διονύσιο Ψαριανό, ο οποίος λειτούργησε στην Ενορία και κήρυξε στο λαό το λόγο του Θεού, με το προσωπικό του ανεπανάληπτο ύφος και ήθος, αφήνοντας αγαθή θύμηση και γλυκύ σεβασμό στη μνήμη του λαού της Ενορίας, που αναπολεί την ηρεμία και τη θυμοσοφία, που απέπνεαν όχι μόνο ο κηρυγματικός του και λειτουργικός λόγος, που και οι δύο είχαν μια συνθετική μουσικότητα, που δύσκολα μπορούσες να τους ξεχωρίσεις, μα και οι συζητήσεις του με τους απλούς ανθρώπους στο Αρχονταρίκι της Ενορίας, που το επισκεπτόταν πάντα μετά τη Θεία Λειτουργία.
Στη Λειτουργία ψάλαμε τα ‘’Κύριε ελέησον’’ και τα ‘’Παράσχου Κύριε’’ σε ήχο πλάγιο του τετάρτου, που τη μουσική τους έγραψε ο Επίσκοπος Διονύσιος, που σου μεταδίδουν την αίσθηση της βεβαιότητας, πως ολόκληρο το εκκλησιαστικό σώμα κινείται με σταθερότητα και σιγουριά στην εκζήτηση του θείου ελέους, αγγίζοντάς το, σαν να είναι χειροπιαστό, για να το λάβει τελικά για τη σωτηρία του.
Αντί κοινωνικού ψάλλαμε το ‘’Ευλογητός ο Θεός και Πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού’’, που όσοι το ακούν έστω και για πρώτη φορά υποβάλλονται από τη μουσικότητα και το λόγο και ανάγονται στη μέθεξη της αναμονής της κοινωνίας του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου, για την υπερχείλιση της σοφίας, για την παρρησία παρουσίας μπροστά στον αναστημένο Χριστό. Να εύχεσαι για μας, άγιε Επίσκοπε Διονύσιε.
π. Κωνσταντίνος
Ι. Κώστας, παπαδάσκαλος
