Ο Καφενές ‘’Πόδηλατο’’ παρουσιάζει: το κουκλοθέατρο Aγιούσαγια και την παράσταση ‘’Φασουλής, καρναβαλική ιστορία έρωτος και θανάτου’’, από την Αθήνα για μια και μοναδική παράσταση στον 1ο όροφο του καφενέ ‘’Πόδήλατο’’ στην Κοζανη – Βασιλείου Φόρρη 6, την Πέμπτη 3 Ιανουαρίου ώρα έναρξης 8:00μ.μ., η παράσταση είναι για μικρούς και μεγάλους, γενική είσοδος 3 ευρώ.
Κουκλοθέατρο Αγιούσαγια!
Παράσταση κουκλοθεάτρου: ΦΑΣΟΥΛΗΣ καρναβαλική ιστορία έρωτος και θανάτου
Διάρκεια: 45’-50’
Σκηνοθεσία, κατασκευές και ερμηνεία: Στάθης Μαρκόπουλος
Η Ελλάδα έχει δύο παραδοσιακούς κωμικούς χαρακτήρες. Τον Καραγκιόζη και τον Φασουλή. Ο Καραγκιόζης είναι φιγούρα του θεάτρου σκιών και έφτασε από την Τουρκία. Ο Φασουλής είναι γαντόκουκλα και αδερφός του Ιταλού Fagiolino (και φυσικά μέλος της μεγάλης οικογένειας των Pulchinella, Punch, Kasper, Petruska, κλπ) . Έφτασε στην Ελλάδα από την Ιταλία, το 1840. Πριν από το τέλος του 19ου αιώνα, ήταν ήδη γνωστός στην Αθήνα. Στην αρχή του 20ού και μέχρι το 1930 περίπου, υπήρξε σοβαρός ανταγωνιστής του Καραγκιόζη, αλλά και σύντροφός του, αφού πολλοί καραγκιοζοπαίχτες έπαιξαν και το Φασουλή.
Στον δικό μας ΦΑΣΟΥΛΗ, το κείμενο έχει αφαιρεθεί, οι φωνές έχουν πλήρως παραμορφωθεί, οι μορφές έχουν αλλάξει. Η παράσταση διατηρεί όλα τα καρναβαλικά χαρακτηριστικά και σημάδια της και επικεντρώνεται σε αυτά σαν ένα παγκόσμιο χαρακτηριστικό του λαϊκού κουκλοθεάτρου, με στόχο την παραγωγή ενός συμπαγούς κωμικού αποτελέσματος, πάντα οικείου και πάντα σύγχρονου.
Σημείωμα περί Φασουλή
Ο θεός έχει προαιώνια έχθρα με τους κουκλοπαίκτες. Του είναι αδύνατο να ανεχτεί ότι κάποιος εκτός αυτού δίνει ζωή στην άψυχη ύλη. Τον εξοργίζει δε ακόμη περισσότερο το γεγονός ότι οι άνθρωποι βρήκαν τρόπους να υποφέρουν τον θάνατο –ή τη γεμάτη θάνατο ζωή τους- με χάρη. Το γέλιο αμφισβητεί ευθέως και παντοιοτρόπως τη σοβαρότητα της κατάστασης. Φοβάμαι λιγότερο ότι έχω περιγελάσει. Ιστορία έρωτα και θανάτου: Το κουκλοθέατρο ως απόλυτη παρωδία της γέννησης του είδους μας και της ύπαρξής του στον κόσμο τούτο. Ο Φασουλής δεν είναι επαναστάτης, απλώς δεν έχει καμία ηθική αναστολή, καθώς υλοποιεί ταυτόχρονα το πολύ καλό και το πολύ κακό σε μια αρμονική συνύπαρξη. Εραστής και φονιάς, έρχεται αντιμέτωπος με όλα σε μια σχέση παιδιού με το παιχνίδι του: η ζωτική σοβαρότητα στην εξερεύνηση του κόσμου, ταυτόχρονα με την ελαφρότητα της άγνοιας και της μη φορτισμένης συνείδησης και μνήμης. Αναλαμπές που φωτίζουν την έμφυτη τάση ελευθεριότητας του Φασουλή, τον οδηγούν στις πράξεις του. Ξέρει άραγε τι κάνει; Η παραδοσιακή τεχνική του παλιού κωμικού: ο φόνος είναι ο πιο γρήγορος τρόπος για να περάσεις στην επόμενη σκηνή του έργου. Η τελική αναμέτρηση, με τον ίδιο τον Χάρο, φανερώνει τελικά τη μόνη συνειδητή ιδιότητα του Φασουλή: χτυπώντας το καμπανάκι λήξης της παράστασης αναγνωρίζει την φύση του –καθώς και του Χάρου- ως κούκλα και αυτοακυρώνεται προκειμένου να ακυρώσει και τον αντίπαλό του. Μετά την παράσταση, οι κούκλες πεθαίνουν. Οι άνθρωποι συνεχίζουν…
